Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for the ‘column’ Category

Verrassing

with one comment

Het had natuurlijk veel gemakkelijker gekund. Ik had gewoon een verjaardagskaart kunnen sturen. Had hem al geschreven zelfs. Met potlood, zodat ik de tekst nog kon bijschaven. Ik vind, als je iets doet, dan moet je het goed doen. Dat wil ik mijn kleindochter meegeven. Zo’n kaart wordt dan een waardevol souvenir aan haar arme oude opa.

Ik had geschreven dat het leven een feestje is, maar dat je wel zelfs de slingers moet ophangen. Dat het een kleurplaat is, die je netjes mag inkleuren, maar dat het ook niet erg is om soms buiten de lijntjes te kleuren. Felle kleuren kunnen vloeken, maar ook aanspreken. Ik had er een cassettebandje bij willen doen met mijn favoriete muziek. Een mixtape noemen ze dat tegenwoordig. Ik heb dagen zitten pielen, excusez le mot, met mijn cassetterecorder.

Maar haar verjaardag, daar komt nu natuurlijk niets meer van… Oh, was ik maar gewoon thuisgebleven! Ik had haar nog zo graag eens gezien. Maar ik besloot buiten de lijntjes te kleuren en verliet zonder begeleiding het verpleeghuis. Op de stoep, net buiten de poort, klopte ik op mijn zakken. Ik ben wel oud, maar niet vergeetachtig. Toch liep ik alles na. Strippenkaart in mijn broekzak, de verjaardagskaart en de cassette in mijn binnenzak.

De zon stond al laag. Ik moest mij haasten om de bus nog te halen. Voor de zekerheid keek ik op mijn zakhorloge. Ja hoor, ik had inderdaad nog weinig tijd. Ik drukte mijn hoed stevig op mijn hoofd en zette er flink de pas in. Als die stoeptegel gewoon recht had gelegen zat ik nu aan de taart. Wat een gedoe… Ik hoop dat ze haar pas morgen vertellen dat ik dood ben. Ik wilde haar verrassen en daarin ben ik vast geslaagd, al is een sterfgeval voor haar zesde verjaardag misschien een beetje cru.

Advertenties

Written by thehotstepper

december 21, 2017 at 11:12 am

Sneeuw

with 3 comments

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Niets is zo teleurstellend als sneeuw. Daar zat ik dan, zwaar teleurgesteld op de rand van mijn bed, nadat ik een blik door het slaapkamerraam had geworpen.
Had ik het dan verkeerd begrepen? Zou er geen pak sneeuw liggen? Code oranje en zo? Een kleur die, hoewel lang geleden misschien, heel Nederland doet denken aan een feestje?
Ik had er verdomme mijn wekker voor gezet! Het zou een ochtendwandeling worden om nooit te vergeten. Samen met mijn lief, banjerend door de maagdelijk witte straten van Rotterdam in Anton Pieckstijl. Maar niets van dat alles. Sneeuw? Sneu, dat is het…

Written by thehotstepper

december 10, 2017 at 10:58 am

Lux

leave a comment »

Sinds kort lezen we NRC. Dat is wennen, want ik ben eigenlijk meer fan van de Volkskrant. Maar goed, inmiddels kijk ik toch uit naar bepaalde bijlagen en columnisten. Die bewaar ik voor zondag. Favoriet is Lux. In het bijzonder vanwege Georgina.

Opgetogen sloeg ik net Lux open, maar het bleek een special: 147 cadeaus om te geven of te vragen. Maar cadeautips zijn belachelijk. Wie geen presentje kan verzinnen, verdient er geen. Wie niet weet wat te geven, geeft beter niets. Zo wordt beide partijen een teleurstelling bespaard.

Misschien was de special bedoelt als cadeautje aan de lezer? Ik vond het in elk geval ronduit sneu. Doe mij Georgina! Haar columns zijn altijd verrassend. Bepaald essentieel voor een cadeau. Ze lezen is ze uitpakken, mezelf verkneukelend tot de laatste alinea. Lux voelt vandaag als een surprise die verkeerd uitpakt.

Written by thehotstepper

november 26, 2017 at 5:03 pm

(Wan)bof

leave a comment »

Er zijn ochtenden, dan weet ik het wel. Het is weer zo’n dag. Het is donkerder en grauwer dan nodig. Laaghangende bewolking, mist in dikke druppels. Zowel buiten als in mijn hoofd.
Gelaten accepteer ik dat alles tegenzit. Tegengas geven is vragen om moeilijkheden. Werkt averechts en onderstreept het toch al overheersende gevoel dat de wereld niet mijn kant op draait.
Bij de voordeur controleer ik mijn sleutels en smoor een vloek. Mijn fietssleutel! Geforceerd rustig beklim ik de steile trappen naar mijn woonkamer. Niet op het kastje, niet op het bureau… Ik had mijn fiets toch wel op slot gezet?
In no-time naar beneden. Gelukkig woon ik op Zuid. Mijn fiets staat er dus nog gewoon en ik heb mijn sleutel ook weer gevonden. Zit er nog iets mee, denk ik, als ik op het kletsnatte zadel ga zitten.

Written by thehotstepper

november 17, 2017 at 10:40 am

Zwemles

with one comment

Ik was verzonken in een boek. Toen ik opkeek telde ik zeker vijf mensen die verdiept waren in hun mobiele telefoon. Eén keek zelfs een serie op haar iPad.
We waren met ons tienen. De helft was druk met draagbare apparaten. Een vrouw zat echter op het puntje van haar stoel en keek oplettend naar de verrichtingen van de jonge kinderen in het zwembad. Ik stond op, liep naar het raam en zocht meneertje. Zou hij nog huilen?
Hij dreef in een hoek die vanuit de lobby van het zwembad slecht te zien is. Ik vouwde mijn handen om mijn hoofd, dat ik tegen de ruit duwde. Hij was in goeie handen bij de badjuffrouw, zag ik. Was weer vrolijk, zag ik. Enigszins beschaamd, mezelf voorhoudend dat het noodzakelijk is dat hij leert zwemmen, dook ik weer in mijn boek.

Written by thehotstepper

november 5, 2017 at 8:12 am

Geplaatst in 140, column, meneertje

Tagged with , , , , , ,

Gevangen

with one comment

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

De ingang van het gebouw waar ik werk is beveiligd met een hoog ijzeren tourniquet. De spijlen van de draaitrommel lijken op horizontale tralies.
Mijn kantoor, mijn gevangenis. Mijn salaris, mijn gouden handboeien.
Ik mag eigenlijk niet klagen, maar ben toch elke dag weer blij als mijn werkdag erop zit.

Written by thehotstepper

oktober 31, 2017 at 7:49 am

Hunger Strike

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Jaren luisterde ik nauwelijks radio. Programmering te slecht. DJ-show, in plaats van muziekpodium. Maar er waait een nieuwe wind in Hilversum. De bezem is door 3FM gehaald. En dat is te merken.
Zo kwam vanmorgen aan de ontbijttafel ineens Hunger Strike van Temple of the Dog voorbij. Dikke duim omhoog naar Lieke de Kok die een nummer van 25 jaar oud programmeerde, dat nog niets aan zeggingskracht heeft ingeboet.
Zelfs meneertje van vier was onder de indruk, stond op van tafel en begon spontaan te dansen. Na afloop stortte hij zich op zijn pap. I’m going hungry. (Going hungry)

Written by thehotstepper

oktober 22, 2017 at 9:59 am