Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for the ‘column’ Category

Dinsdag

leave a comment »

In een verlaten huis brandt licht. Op een parkeerplaats staat een auto zonder nummerplaten. De schaduw van een meeuw lijkt even op een ooievaar. De roltrap wordt gegijzeld door iemand die niet wil lopen. Het perron is leeg. De trein is vol. Hoe verder van de trappen, hoe meer plaats. Een conducteur controleert, maar slaat mij over. Dat noem ik Eerste Klas.

Ik lees een boek. Het gaat over een muur. Op straat lees ik nog. Ik lees tot aan de poort van kantoor. ’s Middags ben ik mijn boek kwijt. Verder gebeurt er niets noemenswaardigs. Ik baal. De trein rijdt voor mijn neus weg. De volgende is te laat. Ik dood de tijd door te staren. Het spoor is grauw. De lucht is heerlijk. De zon staat laag en kleurt een enkel wolkje zachtgeel.

Terug in mijn stad. Ik fiets naar huis. Bijna word ik aangereden. Ik rem hard en roep dito. De bestuurder is boos of geschrokken. Ik ook. Thuis is het eten klaar. Ik kan meteen aan tafel. Dat is fijn en ook weer niet. We kijken tv – en ook weer niet – het apparaat staat aan. Dan zet ik het uit. We gaan naar bed. Morgen is het woensdag.

Advertenties

Written by thehotstepper

oktober 17, 2018 at 7:42 am

Time

leave a comment »

Het is zondagochtend, maar het loopt tegen de middag. Mag mijn ontbijt nog wel ontbijt heten? Ik heb zo in elk geval geen trek in lunch. De dag komt traag op gang, al lijkt het weekend voorbijgevlogen. Niet dat ik veel gedaan heb. De afgelopen dagen zijn als het weer, dat zachtjes door het openstaande raam naar binnen fluistert. Flarden van vogelgefluit en kinderstemmen zorgen voor een zorgeloze soundtrack bij het lezen van de weekendbijlagen. Zal ik nog een koffie doen?

Weer keert het najaar en het najaarsweer. Ik ben gek op herfst, al lijkt die nog best ver. Hoe ver ben ik eigenlijk? Vijfenveertig jaar: als dit mijn nadagen zijn, dan ben ik benieuwd hoe mijn winter eruitziet. Een gevoel van melancholie overvalt me. Ik denk aan het afscheid, gisteren in de aula. Er werden herinneringen opgehaald aan een man die men niet in zijn nadagen vermoedde. Het kan verkeren.

Bij het verlaten van de zaal werd Time van Pink Floyd gedraaid. Ik zoek de plaat en even later schalt het nummer door mijn huis. Ik kijk uit het raam en zie mijn zoon op de brede stoep voor ons huis spelen met zijn vriendjes. Een briesje speelt met zijn haren, die glanzen als koper in het licht van de septemberzon.

You are young and life is long and there is time to kill today

Een traan zoekt zijn weg over mijn wang en blijft in mijn baard steken. Gejoel haalt mij uit mijn mijmering. Ik zie mijn zoon te midden van zijn vriendjes nog net om de hoek verdwijnen. De zon speelt een spel met de wolken, of is het andersom? The Great Gig In The Sky doet me huiveren. Met kippenvel op mijn armen loop ik naar de keuken. Ja, ik zal nog maar een koffie doen.

Written by thehotstepper

september 9, 2018 at 11:13 am

Deurbel

leave a comment »

Jarenlang kreeg ik nauwelijks bezoek. Ik verhuisde naar Zuid, de linkeroever, de overkant. Het water was een natuurlijke barrière, weinig vrienden kwamen over de brug.
Bijgevolg had mijn deurbel een luizenleventje. Ik weet hoe hij klinkt vanwege de groeiende stroom pakketjes die door mijn buren werden besteld. Pakketpostbezorgers liepen af en aan. Tijd voor een praatje hadden zij zelden.
Tegenwoordig gaat mijn bel weer vaker. Mijn zoontje is plots in de leeftijd gekomen dat buurkinderen hem vragen om buiten te spelen. Liet ik vroeger de bel nog wel eens de bel, tegenwoordig ontkom ik er niet aan hem te beantwoorden.
Dat mijn zoontje ook vaak bij zijn moeder is, ontmoedigt zijn vriendjes niet of nauwelijks. Tijd voor een praatje hebben zij volop. Vaak begint zo’n gesprek na mijn ontkenning op de vraag of hij thuis is, steevast gevolgd door: ‘Waarom?’

Written by thehotstepper

september 8, 2018 at 11:23 am

Lars

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Tenenkrommende ergernis kan best fijn zijn. Maandag is daarom een van de leukste ochtenden van de week. De voorpret begint zodra ik een Metro uit de groene bak vis. Ik pas ademhalingstechnieken toe om rustig te blijven.
In de trein blader ik direct naar zijn column en met een pen streep ik al lezend alle overbodige woorden weg. Tevreden lees ik het stukje nogmaals. Ja, de strekking is hetzelfde.
Tijd voor rijmelarij om de hervonden rust nog een keer te verstoren. Succes gegarandeerd. Lars, bedankt. Ik weet dat ik de week weer aankan. Het ergste heb ik gehad.

Written by thehotstepper

augustus 27, 2018 at 9:46 am

Vrijdagmiddag

leave a comment »

Naast de ingang van de Poolse supermarkt leunt een man op een rollator. Hij heeft dreads, een vlassig baardje en een beetje opgedroogd speeksel in zijn mondhoeken. Ik schat hem een jaar of zestig, maar dat is een gok, want black don’t crack.
Als ik de winkel verlaat met een kielbasa, vraagt hij om een eurootje. Verontschuldigend sla ik op mijn zakken. Platzak, in gebarentaal. Hij wuift me geërgerd weg.
Ik haal mijn schouders op en stap in mijn auto. In de achteruitkijkspiegel zie ik twee verfrommelde blikken bier naast hem op de stoep liggen. Ze kosten een euro per stuk. Dat heb ik net gezien.
Het dashboardklokje verspringt. Vijf uur: Happy Hour. Ik stap weer uit, loop terug en pin twee blikken van ‘zijn merk’. Dankbaar neemt hij de blikken in ontvangst. Deze keer zwaait hij me uitbundig uit.

Written by thehotstepper

augustus 17, 2018 at 4:17 pm

Vegan

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Het was supergezellig op het vegan foodfestival.  De DJ draaide ambient muziek. Er stond een zacht briesje zodat het ook in de zon prima toeven was. Ik vond het heerlijk om te zien dat zoveel volk geïnteresseerd is in dier- en omgevingsvriendelijk voedsel.
Toen bleef de plaat hangen. Een wolk schoof voor de zon en het briesje werd een gure wind. Een meisje met vlechtjes sloeg een vlieg dood. Haar vriendin keek haar verontwaardigd aan en gebaarde kijk-waar-je-bent, terwijl ze met haar ogen rolde.
‘Ja hallo, die vlieg prikte mij: da’s ook niet erg vegan!’ 

Written by thehotstepper

juni 5, 2018 at 10:19 am

Puber

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Nirvanahoodie, gerafelde spijkerbroek en skateschoenen
Blonde haren zo lang als zijn ouders toestaan
De grens van tolerantie onlangs gepasseerd
Rebel in de dop
Scheert zich hooguit één keer in de maand
Vandaag plusminus drie weken geleden

Een loner
Mist weinig optredens
Staat overal net afzijdig van ‘t tumult
Een kijker
Verzamelt herinneringen in de kleine pukkel aan zijn schouder
Riem dwars over zijn borst

Neemt het festival serieus als het leven
Beschouwt het met zijn introverte jongensblik
Moet nog leren dat Leven ook een feest is
Zorgen zijn voor later
Daarvoor is zo’n pukkel toch te klein

 

Written by thehotstepper

juni 4, 2018 at 8:31 am