Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for the ‘column’ Category

Feijenoordkade

leave a comment »

Vandaag is het precies negen jaar geleden dat Martin Bril overleed. Ik sta daar elk jaar bij stil. Columns waren echt zijn ding. In 2002 schreef hij er een over een straat bij mij om de hoek. Het was getiteld Feijenoordkade. Inmiddels is er wel wat veranderd en ik wil hier graag over vertellen in een eigen column. Verder ga ik vandaag alleen maar Bril lezen, Franse muziek draaien en genieten dat de zon schijnt.

Van een versleten filmlocatie is geen sprake meer. Noch afgedankt, noch filmlocatie dekt de lading. In plaats van een blinde vlek in het gezicht van Rotterdam, is het nu eerder een tache de beauté. Ze dringt zich ongevraagd op wanneer je een blik over de Maas werpt. De pracht van de kaai is opnieuw tot leven gebracht en de schoonheid is niet langer die van vervallen verlatenheid. Het uitzicht is een visitekaartje voor wie Rotterdam komt binnenrijden over de brede, karakterloze Maasboulevard. Een ansicht als souvenir voor wie op deze manier Rotterdam verlaat en naar rechts kijkt, over de rivier naar Zuid.

Zoals Martin het beschreef was het wijkje op de Kop van Feijenoord op sterven na dood. Het blok op de Punt zou van schaamte willen dat het werd neergehaald. Stadsbestuurders wilden jaren niets liever. Na veel vijven en zessen zijn ze tot inkeer gekomen en zijn de voormalige volkspakhuizen verbouwd tot fraaie stadswoningen en -appartementen.

De gevels zijn bewaard gebleven als vormen ze een decor, wat echter niet dient als achtergrond voor een film, maar als maskering van de nieuwerwetse woningen van de moderne gezinnen die er hun intrek hebben genomen. Want achter de façade, die in dit geval twee betekenissen heeft,  gaat een andere wereld schuil, dan die ze ruim een eeuw herbergde.

Ook de omgeving is veranderd. De verrotte dukdalven zijn hersteld. De kade is gerenoveerd en doet weer dienst als aanlegplaats voor binnenvaartschepen. Het is weliswaar nog steeds een pleisterplaats voor jongens die even willen snacken, een jointje roken, of gewoon van het uitzicht genieten. Ik geef ze geen ongelijk.

Het parkje is er ook nog, maar de kolossale Cup a Soup kop is verdwenen. Vervangen door twee enorme pindakaaspotten. Ze dienen als opslag voor de aardnotenolie, die dagelijks met een binnenvaartschip wordt aangevoerd. De Nijverheidstraat, die langs de Nassauhaven loopt, doet haar naam weer eer aan sinds de productie van pindakaas van Delft naar Rotterdam is verhuisd.

Op de hoek is een Trattoria gevestigd. Martin zou het er naar zijn zin hebben gehad. Gezeten op het terras waar Feijenoordkade en Nijverheidstraat elkaar tegenkomen is het goed toeven. Onder het genot van een geurige espresso is het een prachtige plek om het leven te beschouwen. In de zomer komen er veel meisjes met rokjes een roseetje drinken en als de zon onder gaat boven het centrum van de stad verandert de Maas in een gouden glitterstroom, die qua schittering niet onderdoet voor de Kilimanjaro, wat in het Swahili heel toepasselijk ‘glinsterende heuvel’ betekent.

Advertenties

Written by thehotstepper

april 22, 2018 at 8:00 am

Vriendschap

leave a comment »

Onlangs las ik dat we vriendschap vooral moeten zien als wildgroei. Het woekert overal doorheen en daardoor is het moeilijk te (be)vatten. Sinds mijn scheiding worstel ik met het begrip vriendschap. Ik geloof niet dat ik iets te klagen heb wat dat betreft, maar aangezien vrienden mensen zijn die je zelf uitzoekt, kan je er blijkbaar ook voor kiezen ze minder te zien. Of ik dat bewust doe, of laat gebeuren, dat laat ik in het midden. Dat ik weinig in ze heb geïnvesteerd de laatste tijd, zoveel is mij wel duidelijk.

Maar goed, afgelopen weekend had ik tijd en ik sprak af om te lunchen rond het middaguur. Ik vond dat wel wat vroeg, maar mij hoorde je niet klagen. Nog voor we goed en wel aan tafel zaten, gaf mijn vriend aan dat hij niet lang kon blijven. Hij moest over twee uur naar een verjaardag. Een mededeling. Zie je wel, dacht ik. Het ligt niet alleen aan mij. Iedereen is druk tegenwoordig.  Ik moest er zelfs een beetje om glimlachen, maar was ondertussen te druk met tijd inhalen. Tijd waarin we elkaar niet hadden gezien of gesproken.

We hadden elkaar zoveel te vertellen, dat onze verhalen over elkaar heen tuimelden. Er viel geen moment stilte. Noch checkten we ondertussen onze telefoons. We hadden volop aandacht voor elkaar en elkaars verhalen. De ander laten uitspreken was een opgave. Soms kenden we een verhaal al. Daarvoor ben je tenslotte vrienden. Of we konden vermoeden hoe het zou aflopen. We haakten dus graag aan bij elkaars beleving en vulden de ander aan, wilden elkaar overtroeven zelfs. Boys will be boys, en een zekere competitie is ons niet vreemd.

Misschien waren het uiteindelijk niet onze verhalen die over elkaar heen tuimelden, maar tentakelden onze gedachten ongebreideld en is dat het geheim van vriendschap. Waar wildgroei echter ongeremd te keer gaat, woekerden wij met onze tijd. Natuurlijk duurde de ontmoeting te kort om onze achterstallige vriendschap recht te doen. Maar bestaat er wel zoiets als achterstallige vriendschap, of moeten we het meer zien als een aflossingsvrije hypotheek? In dat geval hebben wij vandaag het onderpand opnieuw getaxeerd en opnieuw een voorschot genomen op vriendschap voor de komende jaren.

Written by thehotstepper

april 2, 2018 at 11:36 am

Afgang

leave a comment »

Of alles naar wens was? Wij knikschudden. Hadden lekker gegeten, maar wilden inderdaad nog wat drinken. Omdat knikschudden best ongemakkelijk voelt, keek ik naar mijn voet. Er zat een pleister onder mijn schoen.
Ik pulkte de pleister van mijn zool en keek de ober ongemakkelijk aan. Hij keek onbewogen terug met zijn handen op zijn rug. ‘Heb je misschien een vuilnisbak?’ vroeg ik. Hij wees. ‘Achter de bar.’
‘Zo jij durft,’ zei hij toen ik achter de bar tevoorschijn kwam met mijn vinger in de lucht. ‘Dat ik achter de bar durfde?’ Hij knikte: ‘Dat ook.’
‘Ik ga toch maar even mijn handen wassen.’ Opeens voelde ik me vies. Met een vinger die zo zwaar voelde als een hand verliet ik het toneel. Ik voelde ogen in mijn rug prikken. Het toneel verlaten heet blijkbaar niet voor niets een afgang.

Written by thehotstepper

april 1, 2018 at 2:35 pm

Zonnewende

leave a comment »

Het was stil en koud op straat. De schaduwen waren nog lang, maar zouden vandaag niet veel korter worden. Misschien zouden ze wat vervagen, mocht het betrekken. Hij betwijfelde dat. Met zijn hoofd diep in zijn kraag en zijn handen diep in zijn zakken, koesterde slechts zijn gezicht de flauwe warmte van de zon.

Het was een stralende dag en hij voelde langzaam zijn zorgen smelten. Ze waren niet geheel verdwenen, maar ook niet langer op de voorgrond. Als een echo, die lang bleef hangen in zijn kale appartement, nadat een onenightstand de buitendeur te hard dichtsloeg. Achteloos en onbewust dat hij zonder haar warmte weer tot op het bot zou verkillen, terwijl ook zijn tranen het hazenpad kozen.

Volgende week zou hij zijn dochtertje weer zien. Mocht ze een weekend bij hem zijn. Hij had beloofd voor vloerbedekking te zorgen. In ieder geval in haar kamertje. Daarom was hij deze ochtend zo vroeg opgestaan. Misschien hadden ze ergens nog een restant dat hij voor een zacht prijsje kon krijgen.

Zou hij het vandaag niet vinden, dan ging zijn geld onherroepelijk weer op aan kroegbezoek als rituele dans in zijn zoektocht naar warmte en genegenheid. Hij wist dat hij zichzelf voor de gek hield. Hij moest eerst zijn leven weer op de rit krijgen, maar ondertussen was wederzijds verlangen, niet gehinderd door nuchterheid als pleister op de wonde.

Hij bleef staan, sloot zijn ogen en wendde zijn gezicht naar de zon. De wind hapte gretig naar zijn broekspijpen, maar beet niet door. Zijn huid zat strak bij zijn jukbeenderen. Eén traan trok een zilverkleurig spoor. De wind streek hem weg, de zon gaf er een kusje op.

Written by thehotstepper

februari 21, 2018 at 7:17 am

Tweestrijd

leave a comment »

Omgekeerde psychologie kan erg effectief zijn. In de krant las ik over een dichter die pleitte voor een poëzieverbod. Maak het illegaal, dan gaan meer mensen het lezen, was zijn gedachte. Ik moest denken aan de Amerikaanse uitdrukking Break a leg om iemand geluk te wensen. Duitsers gaan een stapje verder en wensen je zelfs Hals und Beinbruch toe.

Winkeliers snappen omgekeerde psychologie nog niet zo goed. Zij plaatsen bordjes met Breekbaar. Niet aanraken bij artikelen die zij tentoonstellen. Het is de kat op het spek binden. Had ik geen behoefte om de winkelwaar te bepotelen, dan wordt die door dit soort vermaningen juist gewekt. Marktkooplui zijn slimmer. Breken is kopen, waarschuwen zij.

Onlangs stond ik op het toilet van een kroeg naar de muur boven een urinoir te staren. Er hing een briefje met een tweetalige tekst:

*NIET DOORTREKKEN*
**DON’T FLUSH**

Toen ik uitgedruppeld was bevond ik mij in tweestrijd. Wat te doen? Als kleutervader ben ik dagelijks bezig met omgekeerde psychologie, maar wat moest ik hier nu van denken? Mijn hand zweefde boven de zilverkleurige spoelknop, ik sloot mijn ogen en probeerde mijn gedachten uit te schakelen. Schijnbaar intuïtief ramde ik op de knop. Ich habe es nicht gewuβt, zou ik later kunnen zeggen, als het urinoir overstroomde.

Het water ruiste onwaarschijnlijk hard in de leidingen en vulde het urinoir met overdreven vrolijkheid. Het kolkte en borrelde en er leek geen einde aan te komen. Het steeg gestaag en naderde onherroepelijk de rand. Toen stopte het abrupt. Opgelucht verliet ik het toilet. Schijnheilig groette ik de barjuf en eenmaal buiten, op straat, dacht ik: Zalig zijn de onwetenden.

Written by thehotstepper

januari 28, 2018 at 8:48 am

Verrassing

with one comment

Het had natuurlijk veel gemakkelijker gekund. Ik had gewoon een verjaardagskaart kunnen sturen. Had hem al geschreven zelfs. Met potlood, zodat ik de tekst nog kon bijschaven. Ik vind, als je iets doet, dan moet je het goed doen. Dat wil ik mijn kleindochter meegeven. Zo’n kaart wordt dan een waardevol souvenir aan haar arme oude opa.

Ik had geschreven dat het leven een feestje is, maar dat je wel zelfs de slingers moet ophangen. Dat het een kleurplaat is, die je netjes mag inkleuren, maar dat het ook niet erg is om soms buiten de lijntjes te kleuren. Felle kleuren kunnen vloeken, maar ook aanspreken. Ik had er een cassettebandje bij willen doen met mijn favoriete muziek. Een mixtape noemen ze dat tegenwoordig. Ik heb dagen zitten pielen, excusez le mot, met mijn cassetterecorder.

Maar haar verjaardag, daar komt nu natuurlijk niets meer van… Oh, was ik maar gewoon thuisgebleven! Ik had haar nog zo graag eens gezien. Maar ik besloot buiten de lijntjes te kleuren en verliet zonder begeleiding het verpleeghuis. Op de stoep, net buiten de poort, klopte ik op mijn zakken. Ik ben wel oud, maar niet vergeetachtig. Toch liep ik alles na. Strippenkaart in mijn broekzak, de verjaardagskaart en de cassette in mijn binnenzak.

De zon stond al laag. Ik moest mij haasten om de bus nog te halen. Voor de zekerheid keek ik op mijn zakhorloge. Ja hoor, ik had inderdaad nog weinig tijd. Ik drukte mijn hoed stevig op mijn hoofd en zette er flink de pas in. Als die stoeptegel gewoon recht had gelegen zat ik nu aan de taart. Wat een gedoe… Ik hoop dat ze haar pas morgen vertellen dat ik dood ben. Ik wilde haar verrassen en daarin ben ik vast geslaagd, al is een sterfgeval voor haar zesde verjaardag misschien een beetje cru.

Written by thehotstepper

december 21, 2017 at 11:12 am

Sneeuw

with 3 comments

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Niets is zo teleurstellend als sneeuw. Daar zat ik dan, zwaar teleurgesteld op de rand van mijn bed, nadat ik een blik door het slaapkamerraam had geworpen.
Had ik het dan verkeerd begrepen? Zou er geen pak sneeuw liggen? Code oranje en zo? Een kleur die, hoewel lang geleden misschien, heel Nederland doet denken aan een feestje?
Ik had er verdomme mijn wekker voor gezet! Het zou een ochtendwandeling worden om nooit te vergeten. Samen met mijn lief, banjerend door de maagdelijk witte straten van Rotterdam in Anton Pieckstijl. Maar niets van dat alles. Sneeuw? Sneu, dat is het…

Written by thehotstepper

december 10, 2017 at 10:58 am