Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for the ‘column’ Category

Lou

leave a comment »

Ploing! De computer kondigde een mailtje aan. Hij sloeg het op zijn schoot opengeslagen boek dicht en keek uit het raam voor hij opstond. Buiten was het loodgrijs, windstil en dreigend. Hij kon zich niet herinneren wat hij had gelezen. Het weer weerspiegelde zijn gemoed. Hij voelde zich rustig, maar niet op zijn gemak, alsof in hem een storm woedde die niet weg kon en kracht verzamelde in een nietsontziende stilte.
Hij liep naar zijn computer en klikte het mailtje open. Hij las: Hey babe, take a look on my website. Apathisch klikte hij op het linkje. Een tekenfilmpje startte en drie gekleurde meisjes zongen:

… Doo doo doo doo doo doo doo doo doo

Doo doo doo doo doo doo doo doo doo

Doo doo doo doo doo doo doo doo doo

Doo doo doo doo doo doo doo doo doo

Doo doo doo doo doo doo doo doo doo

Doo doo doo doo doo doo doo doo doo

Doo doo doo doo doo doo doo doo doo doo …

Het duurde nog geen halve minuut, maar hij zat te schateren en tranen rolden over zijn wangen. Toen hij opkeek zag hij door het raam hoe een jakobsladder uit de wolken afdaalde.
In de keuken zette hij koffie en neuriede: ‘Doo doo doo doo doo doo doo doo …’ terwijl de regen tegen de ramen sloeg. Terug in de woonkamer zag hij, waar eerst de wolkenstralen waren, een regenboog. Hij ging aan zijn bureau zitten en klikte nog een keer op het linkje.

Advertenties

Written by thehotstepper

juli 18, 2019 at 7:28 am

Jong

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Mijn vriendin zei vandaag dat ze zich jonger voelt dan ooit. Ik kan haar slechts gelijk geven. Ik voel me al jaren niet thuis in mijn leeftijdsgroep. We doen er niets aan; we leven door.
Verandering kost lef en geld. We zouden het kunnen doen, maar liever houden we vast aan het bekende. De sprong in het diepe is er letterlijk een die we niet kunnen overzien.
Wat dat betreft zijn we niet anders dan pubers die moeten kiezen voor een studie. Elke keuze zadelt ons op met een schuld, zowel financieel als emotioneel. De keuze is aan ons.

Written by thehotstepper

juli 12, 2019 at 7:41 am

Geplaatst in 140, column, gedachte, ultrakort

Tagged with , , , , , , , , ,

Keuzes

leave a comment »

Ze draagt een kort afgeknipte spijkerbroek. De pijpjes zijn ongelijk. Onder een ervan is een jarretelgordel zichtbaar. Dat wil zeggen, een afbeelding ervan. De vrouw heeft meer plaatjes op haar lichaam. Blijkbaar kan ze lastig keuzes maken; er is geen lijn in de verschillende stijlen te ontdekken. Je vraagt je onwillekeurig af wat ze allemaal heeft moeten laten om ze bij elkaar te sparen. Sigaretten in elk geval niet, getuige haar gele tanden en nicotinevingers.

Bovenop haar hoofd zit een knot zoals ze op de balletschool dragen. Nou ja, een slordige variant, ze is er eigenlijk ook te oud voor. Haar vriend lijkt een stuk jonger. Misschien komt het door zijn kapsel, het haar is weggeschoren rond de oren, in zijn nek een matje dat zich onder een petje uitwringt. Het kan ook komen door het diamantje in zijn oor of door het voetbalshirt van enkele seizoenen geleden. Zijn getatoeëerde armen steken er pezig onderuit.

Hij maakt een gebaar naar haar. Twee vingers bij zijn getuite lippen, terwijl hij met zijn hoofd richting de deur knikt. Bijna onzichtbaar schudt ze haar hoofd. Het afzwemmen van haar dochter is belangrijker. Ze kán dus wel keuzes maken.

Written by thehotstepper

juli 1, 2019 at 8:22 am

Pretender

leave a comment »

Afgelopen weekend was ik bij een optreden van The Pretenders op het festival Werchter Boutique. Tijdens het concert schreef ik onderstaande tekst à la Nico Dijkshoorn in De Wereld Draait Door.

Ik ben niet van suiker en ik heb de buien dan ook overleefd. Tijdens The Pretenders schijnt de zon. Toch heb ik kippenvel en van binnen smelt nu wel iets. Chrissie Hynde… wat een stem! En wat een gids langs Memory Lane. Hoe klein kan een man worden van zich plotsklaps weer gevoelens uit zijn pubertijd herinneren?
‘I found a picture of you…’
Een man in zwart weet ook dat hij niet smelt van een beetje zon. Ray Ban en Nivea heb ik thuisgelaten. Maar wat te doen aan puberaal sentiment dat zich een weg naar buiten vreet? Op mijn leeftijd schaam ik me niet voor tranen. Mijn baard houdt ze vast zodat ik straal als een discobal op een schoolfeest. Langzaam wieg ik mijn heupen op de maat van de muziek: ‘I stand by you…’ Slowen met Chrissie, ik ben ook een pretender. Met mijn ogen dicht ben ik even weer zestien.
‘Don’t get me wrong’, ik wil niet terug naar toen, toch voelt het goed om de tijd te trotseren. Met mijn ogen dicht en mijn kop in de zon kleurt zwart oranje. De vlinders in mijn buik tieren welig, ze hebben dan ook meer ruimte dan ooit.
Geluk moet soms een handje worden geholpen, maar zit uiteindelijk toch van binnen. Het is er altijd geweest, het zit er nog en zal nog wel even blijven. Voilá, de tranen in mijn baard zijn al verdampt.

Camping Vestrock

leave a comment »

Werken op een festival is nooit erg maar werken op Vestrock is een feestje! Goed, je maakt het anders mee, kunt niet alles zien, maar dat laatste geldt ook voor de gewone bezoeker: je kunt onmogelijk alles zien van een rijk gevulde line-up.

Afgelopen weekend was ik dus op Vestrock in Huls. Behalve de bands die ik heb gerecenseerd voor CHAOS Music Magazine, heb ik nog veel moois meegekregen. Foto’s hiervan kun je zien op mijn Instagramaccount. Ik wil het echter hebben over andere werkers op het festival, de campingbeheerders van de festivalcamping. Dat de mannen en vrouwen van Scouting ‘t Jagertje nog niet de award voor beste festivalcamping hebben is onvoorstelbaar. Elk jaar voelt het als thuiskomen bij aankomst en gedwongen verhuizing bij vertrek.

De receptie en de keuken zijn 24 uur per dag geopend. Schoon sanitair, warme douches, als ik niet beter wist zou ik het heel normaal vinden. Welnu, op de Vestrockcamping is dat ook vanzelfsprekend. Koffie om drie uur ‘s nachts? Dat kan, evenals een hamburger voor het slapen gaan of een driegangenontbijt tot ver in de middag.

Een collega was zijn tent vergeten. Of ze hem konden helpen? Het kon. In plaats van uit te leggen waar een kampeerwinkel is, haalden ze een exemplaar tevoorschijn. Je had zijn grijns moeten zien toen hij het me vertelde. Overigens, je had mijn grijns moeten zien toen ik daar verbleef. Heb ik al vermeld dat er tegenwoordig ook een zwembad is? Waarschijnlijk heeft iemand daar vorig jaar om gevraagd – voor de grap, wie zal het zeggen?

Ik heb in elk geval alvast een plekje gereserveerd voor volgend jaar. Dat kan ik iedereen aanraden. Wel je eigen tent meenemen,  hoor … en vergeet je zwembroek niet!

Written by thehotstepper

juni 4, 2019 at 7:44 am

Hoge Nood

leave a comment »

Vroeger kochten we een sixpack of wat, gingen we naar het park en stonden af te wateren in de bosjes. Tegenwoordig is er een heus paviljoen. Daar kunnen we nu voor veel te veel geld bier drinken en mensen kijken. Het resultaat is nog steeds dat ik na enkele bieren moet zeiken als een rund, maar ik mag nu wel naar een echt toilet.

Omdat ik er niet bekend ben, voegde ik mij bij een wachtend gezelschap. Een man in een lelijk blauw pak met oranje stropdas stond nonchalant geleund tegen een deur te praten met een groepje vrouwen. Ik posteerde mij tegen een muur, naast een geopende toiletdeur waar een oma een huilende baby verschoonde. Achter hen lonkte een vrije porseleinen pot naar mij. Bijna had ik mij achter hen langs gewrongen. Enigszins onbeholpen keek ik om mij heen.

Ik zag twee deuren met een uniseks embleem. Een van de dames in het groepje keek mij argwanend aan. Alsof ik zo laag was dat ik voor zou piepen. Heus niet, piepte ik in gedachten. Ondertussen stond de bal met oranje stropdas het gezelschap te vermaken met gebazel van niemendal. Hij schokschouderde om een van zijn eigen onnozelheden en achter hem ontwaarde ik een symbool dat leek op een urinoir. ‘Sta jij nou voor de pisbakken?’ vroeg ik hem. De paniek om hoge nood moest van mijn gezicht zijn af te lezen. Hij knikte en stapte angstig opzij.

Ik ging er even goed voor staan. Toen in zes minuten later opgelucht het hokje verliet was de stropdas bij zijn vrienden gaan staan. Onopvallend, dus opvallend keken ze mijn kant op. Enthousiast zwaaide ik naar de mannen. Niemand groette terug. Ik haalde mijn schouders op, het voelde hetzelfde als verzaligd uit de bosjes komen. Toen beantwoordde ik ook altijd verbaasde blikken met geestdriftige handgebaren. Sommige dingen veranderen niet.

Written by thehotstepper

mei 31, 2019 at 6:26 am

Schuldig

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Ik pleit schuldig. Voer daarom betaald parkeren in mijn straat in. Er heerst schaarste en dat komt door mij. Straf me!
Ik ben zo’n eikel van ‘n autobezitter die fietst en met tram of trein reist. Ik ervaar geen parkeerdruk, maar mijn auto beweegt ook nauwelijks. Maak dus geen beleid om forensen te weren die met de auto naar Rotterdam komen en weigeren gebruik te maken van het uitstekende OV dat onze stad biedt.
Ik pleit schuldig. Hoewel ik een grote bijdrage lever aan de luchtkwaliteit binnen onze onvolprezen milieuzone, straf mij. Ik heb het verdiend. 

Written by thehotstepper

mei 27, 2019 at 8:55 am