Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for oktober 2016

Lotto

leave a comment »

We ontbijten in café Santa Cruz. In de voormalige kapel uit de zestiende eeuw is het nog rustig. Onder het gewelfde plafond hebben vooral oude mannetjes plaatsgenomen aan de donkere houten tafels met marmeren blad. Mijn vriendin is geruime tijd de enige vrouw. Zelfs in de bediening werken louter kerels. We bestellen koffie, een lungo en een bica, pasteitjes met room en amandelvulling en een paar broodjes

Even verderop, vlak bij de bar, zit een stokoud ventje zijn lotto administratie te doen. Hij bestudeert een stapeltje roze briefjes, verscheurt ze een voor een in vier gelijke delen, waarna hij ze opzij legt. Zijn jas lijkt op de groei gekocht, maar het is waarschijnlijker dat hijzelf is gekrompen. Terwijl hij de lottoformulieren verwerkt, beweegt hij zijn onderkaak onophoudelijk. Zijn kunstgebit past ook niet langer bij zijn ingevallen gezicht.

Ik kan hem bijna horen zuchten. Met twee handen zet hij zijn bril recht op zijn neus. Hij pakt een pen en vult nauwgezet, zonder haast een aantal nieuwe briefjes in die hij zorgvuldig opbergt in een plastic mapje. Vanavond loopt hij weer het risico om miljonair te worden. Het zou ironisch zijn op zijn leeftijd.

Als hij wint, kan hij een nieuwe jas kopen, nieuwe tanden en een nieuwe bril. Dan valt mij op dat hij zijn trouwring om zijn middelvinger draagt. Ik ga ervan uit dat zijn vrouw dus nog leeft. Ik hoop het. Mocht hij de lotto winnen, dan kunnen ze het samen vieren.

Advertenties

Written by thehotstepper

oktober 18, 2016 at 8:00 am

Coimbra

leave a comment »

Wat kun je anders doen in een onbekende stad dan rondslenteren en je ogen en oren de kost geven? Het loopt tegen het einde van de middag, de avond is onderweg, staat bijkans voor de deur. Hoewel het zondag is, gonst het in de Coimbra van bedrijvigheid. Het nieuwe collegejaar is aanstaande en de ontgroening van de eerstejaars is in volle gang. Misschien moet ik nuldejaars zeggen? Ik ben niet zo goed ingevoerd in het corporale studentenleven…

De feuten zijn in ieder geval uitgedost in rare kostuums in felle kleuren en het is duidelijk dat ze er nog niet echt bijhoren. Aan een koord om hun enkels slepen zij een ketting van frisdrankblikjes achter zich aan, zodat ze overal goed te horen zijn. De ouderejaars zijn allemaal formeel gekleed in zwart en wit. De overhemden steken fel af tegen de zwarte broeken, giletjes en colberts. Sommigen dragen zelfs een zwarte cape. Wie niet beter zou weten, gaat op zoek naar Harry Potter. Tegen beter weten in verwacht ik hem half-en-half ook tegen het lijf te lopen.

Hoofdschuddend sla ik af naar een van de zijstraatjes. Na nog een paar afslagen worden de straatjes smaller en stiller. In de verte hoor ik ijl de klanken van een trompet. Langzaam nader ik het geluid. Naarmate ik dichterbij kom meen ik de artiest te herkennen. Ja, verdomd als het niet waar is: Chet Baker. Wat kun je, dwalend in een onbekende stad, doen wanneer je Chet hoort? Precies.

En dus loop ik naar binnen bij een jazzbar op een hoekje van een stijl straatje. In de deuropening staat een glanzende contrabas uitnodigend op wacht en op een groen-witte tegelvloer staan eenvoudige eikenhouten meubels. Op de hoek van de bar staat een fles Ginja, een Portugese kersenlikeur, die mij welkom heet. Onnodig uit te leggen dat ik er mij aan het schrijven zet. Het drankje is heerlijk koel: saúde!

 

Written by thehotstepper

oktober 17, 2016 at 7:00 am

Kabouters

leave a comment »

‘Gaan we door het donkere bos?’, vroeg mijn zoontje, toen we naar de Kralingse Plas fietsten. Hij keek me ernstig aan. Ik knikte.
‘Gaan we dan paddenstoelen zoeken?’ Weer knikte ik en zei: ‘Maar we mogen ze niet plukken, hè?’ Nu keek hij mij bedachtzaam aan.
‘Nee, want dan kunnen de kabouters nergens meer wonen!’ Geen speld tussen te krijgen.

Dus fietsten we naar het bos en zochten we paddenstoelen. We wezen ernaar en we keken ernaar. Soms stapten we van onze fietsen en gingen we er op onze hurken bij zitten. Maar, we lieten ze staan. Woningnood onder dwergen en aardmannetjes? Niet op ons conto, dank u beleefd. Elfenbrood? Lekker, maar nu even niet.

Niet geheel toevallig verlieten we het donkere bos bij Pannenkoekenhuis De Big. Op een zonovergoten grasveld was een terras geïmproviseerd. Er was precies een tafel vrij. Voor ons vrijgehouden door de kaboutertjes, dat moet haast wel.

De bediening had het er maar druk mee. Hun geren stond in schril contrast met de rust die ik ervoer. Het was als schaduw- en zonzijde, al was niet duidelijk wie waarbij hoorde. Zowel de serveerster als ik waren in ons element. Hetzelfde gold voor mijn zoon en mijn vriendin.

Hij speelde met denkbeeldige kabouters op het gras, zij las een boek. Ik sloot mijn ogen achter mijn zonnebril en droomde van een perfecte zondag. Elfen, feeën en kaboutertjes bestaan misschien niet, maar niet alle dromen zijn bedrog.

Written by thehotstepper

oktober 9, 2016 at 6:20 pm