Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for oktober 2015

Frontaal inspireert

leave a comment »

Ik was vanmiddag bij literair podium Frontaal, dat onderdak heeft gevonden in Worm. In de pauze werd ik aangesproken door een aardig meisje, dat mij vroeg of ik ook schrijver was.
‘Hoe kom je daar zo bij?’, vroeg ik haar geamuseerd. Het antwoord amuseerde mij nog meer. Iets met houding en hoe ik overkom. Het voorval deed mij denken aan die keer dat ik op het Lezersfeest in de Centrale Bibliotheek van Rotterdam ook voor schrijver werd aangezien. Destijds schreef ik erover in een kort stukje dat ik kortweg Schrijver noemde.
De vraag is natuurlijk hoeveel aansporing iemand nodig heeft… Schrijven in leuk, schrijven is uitdagend. Maar schrijven is ook hartstikke eng. Dat wil zeggen, voor je het weet moet je op een podium voorlezen en vragen beantwoorden. Alex Boogers verwoordde dat afgelopen middag treffend door te stellen dat “schrijven is kwetsbaar durven zijn en tegelijkertijd je verschuilen achter een boek.” Ha, een boek! Nou, zover is het nog lang niet, maar misschien moet ik er toch weer ’s voor gaan zitten en het verhaal waar ik al een tijdje op broed verder uitwerken en vormgeven.
Wat dat betreft zijn ze goed bezig bij Frontaal. Ik krijg zin om weer aan de slag te gaan. Aan de andere kant leggen ze de lat wel hoog, want wat zijn hun gasten goed! Hoewel zeer inspirerend, is dat tegelijkertijd bijna ontmoedigend. Hoe haal ik dat niveau? Wederom verwoordde Alex Boogers dit dilemma op inspirerende wijze: “Durven mislukken is ook moed.”
Ach, wat stel ik me aan! Ik kan zo nog wel even doorgaan met citeren, zo stelde Godfried Bomans ooitVrees duidt dikwijls meer op aanwezigheid van fantasie dan op gebrek aan moed.” Ik ben bang dat ik binnenkort weer begin. Moet goed komen, lijkt mij.

Advertenties

Written by thehotstepper

oktober 11, 2015 at 6:17 pm

Ich war dabei

leave a comment »

Vanavond is het zo ver: De Nederlandse release van Dodo van de Rotterdamse band Half Way Station! Omdat ik vorige maand al naar Parijs was gereisd voor de Franse release, heb ik het schijfje al geruime tijd in huis. Toch weerhoudt mij dat er niet van om vanavond ook naar Rotown te gaan. Het album heb ik dan al, maar live is HWS ook niet te versmaden. Wat zeg ik, je zou gek zijn om het te missen. Eerder schreef ik daarover onderstaande stukje, wat werd geplaatst in de rubriek Columns van online muziekmagazine Muzine.

Meestal werkt het als volgt: je hoort een liedje op de radio – en vervolgens misschien nog een paar keer – en vervolgens koop je een singletje of een album. Met een beetje mazzel treedt het bandje in de buurt op en kan je ze eens live gaan kijken. Het optreden valt mee of tegen. Als het meevalt geniet je thuis of onderweg nog meer van hun album dan je vooraf al deed. Als het tegenvalt, waren je verwachtingen te hoog: het kan aan de band liggen, of aan jou. Toch blijf je genieten van de muziek op het album dat je eerder al aanschafte.

Soms gaat bovenstaande echter niet op. Soms, heel soms ken je een bandje van optredens. Je hebt dan het geluk om de muziek live te ontdekken. Als het bandje hard werkt, dan krijg je hiertoe veelvuldig de kans. Op de een of andere manier stellen ze nooit teleur, hoe hoog de lat van verwachtingen inmiddels ook ligt. Met een beetje mazzel raak je aan de praat met een of meer bandleden en kom je meer te weten over het aanstaande album. De muziek, de sfeer, de teksten ken je al, maar wanneer komt het uit? Is het al gemixt?

Iedereen kent wel iemand die iemand kent die iemand kent die ooit bij een show van The Beatles in Hamburg was. Het was begin ’60 en The Beatles waren nog niet bekend. Door hard te werken en veel live op te treden, speelden zij zich in de kijker, bouwden aan hun reputatie en kregen zij een platencontract. De rest is geschiedenis. Uiteraard wil ik niet beweren dat ik een bandje heb ontdekt dat kan tippen aan The Beatles. Maar ik doe het lekker toch. Een beetje.

Ik volg de band nu een paar jaar en heb ze in die periode veelvuldig live zien optreden. Ten tijde van Moonshine, hun eerste album, moest ik nog een beetje aan hen wennen, maar sinds ze werkten aan opvolger Dodo, heb ik de band in mijn hart gesloten. Nu ben ik meer liefhebber dan kenner van indie, maar dat de eclectische mix van folk, pop en blues, die bovendien is doordrenkt van een gezonde dosis psychedelica, nog niet door Nederlandse radiostations en boekers van (middel)grote festivals is opgepikt is eigenlijk te triest voor woorden.Dat ze regelmatig in Duitsland en Frankrijk zalen platspelen en in Frankrijk, in de legendarische club Le Réservoir, op een vooraanstaand concours zowel door jury als publiek tot winnaars werden verkozen, spreekt boekdelen.

Het is dan ook niet voor niets dat ze vorige week terugkeerden naar Le Réservoir om daar hun nieuwste, Dodo, het licht te laten zien. Het is dan ook niet voor niets dat ik vorige week naar Parijs afreisde om hiervan getuige te zijn. En dát was dan ook niet voor niets: Ich war dabei. Zowel bij de spetterende liveshow als bij de knotsgekke, intieme en uiterst gezellige afterparty. En ook al gelooft niemand me over twintig of dertig jaar, als de band een sterrenstatus heeft en alleen nog voor stadionconcerten en festivals wordt geboekt, het was de moeite meer dan waard.

Over wie ik het heb? Half Way Station, natuurlijk. Nomen est omen, want de band is zo goed als gearriveerd. Wie nog nooit naar een optreden is geweest, kan ik alleen maar aansporen om dit gauw te doen. Aankomend weekend spelen ze op het showcasefestival Reeperbahn in, jawel, Hamburg en over drie weken spelen ze Rotown plat tijdens de Nederlandse release van Dodo. Je moet het natuurlijk zelf weten, maar zeg niet dat ik je niet heb gewaarschuwd. Dit is je kans, zorg dat je erbij bent!

Written by thehotstepper

oktober 10, 2015 at 10:57 am