Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for januari 2011

NS gaan informatievoorziening aan reizigers zelf doen

leave a comment »

Vanmorgen zat ik in de trein van Rotterdam naar Utrecht en werd perfect op de hoogte gehouden door de conductrice. Hieronder volgt een weergave van hetgeen zij kon melden voor het geval reizigers  in Gouda wilden overstappen .

(Even voor Gouda) ‘Dames en heren, ik wil u waarschuwen voor de trein naar Enschede. Het zou kunnen dat deze nog in Gouda staat als wij daar aankomen. Mocht u willen overstappen, kijkt u dan voor het verlaten van onze trein of deze er nog staat. Als het goed is staat zij aan de overzijde van het perron.’

(Bij het binnenrijden van station Gouda) ‘Dames en heren, de trein naar Enschede staat er nog. Oh, nee, excuses, hij rijdt net weg. Ik herhaal, de trein naar Enschede rijdt net weg.’

Advertenties

Written by thehotstepper

januari 31, 2011 at 10:38 am

Canada Calling (Vitamine C)

leave a comment »

Werken en toch de nodige vitamine C van Cultuur tot me nemen blijkt soms best lastig. Afgelopen donderdag was een goed voorbeeld van hoe deze combinatie leidt tot onvermijdelijke haast. Hoewel ik al veel eerder had uitgezocht waar ik wezen moest voor Canada Calling, stapte ik gejaagd en gezwind in de verkeerde tram om mij naar het Zakkendragershuisje te brengen. Via de site van TinyMusic, de organisator van wat toch een fijne avond zou worden, had ik gezien dat ik naar Delfshaven moest. Via een goede vriendin, die ik uit consternatie belde, toen ik merkte dat mijn tram de verkeerde kant opging leerde ik dat er ook een Zakkendragershuisje in Schiedam is.

Ieder huisje heeft zijn kruisje, maar ik voelde me toch in mijn kruis getast, alwaar ik mijn eigen zak draag. In het volle besef van mijn fout, besloot ik tot een guerrilla doorsteek om wandelend zo snel mogelijk mijn doel te bereiken. Gelukkig werd ik hierbij ondersteund door eerder genoemde vriendin die mij de juiste kant op navigeerde. Na een stevige wandeling kwam ik te laat, maar toch op tijd. Ze hadden op mij gewacht! Hartverwarmend. En dat was nodig, want door het gejakker, de vergissing en de kille kou was mijn humeur het vriespunt genaderd.  Het juiste gezelschap en oorstrelende muziek zorgden ervoor dat ik ontdooide en van ontstemd al gauw veranderde in vrolijk gestemd. De vitamine C deed haar werk.

De tiende editie van TinyMusic werd afgetrapt door Toronto Troubadour Jack Marks met een grappig liedje over Greasy Maggie. Een heerlijk mopje over een koene chick die stoerder blijkt dan onze zanger, die op zijn beurt van dapperheid getuigd door er onverschrokken een liedje over te schrijven. Na een korte set en dito pauze is de vloer van Jadea Kelly. Ze pakt niet alleen de vloer, maar ook direct het publiek in. Dit vogeltje is heerlijk gebekt. Wat een stem! Tijdens Lay My Body Down mag het publiek de tweede stem zijn bij het refrein. Door haar hemels mooie stem waren we al gewend tweede viool te spelen, dus het ging ons goed af.

Aan alles komt een einde, ook al wilden we dat misschien niet. Toch ging ieder na wat te hebben nagepraat zijns weegs. De kou leek nu te dragen. De wereld zag er anders uit. Met dank aan TinyMusic wandelde ik goed geluimd en op mijn gemak door nachtelijk Rotterdam.

IFFR – Essential Killing

leave a comment »

Terwijl de temperatuur in Rotterdam is gedaald naar een koude van apocalyptische omvang, loop ik warm om mijn eerste film van het het International Film Festival Rotterdam te gaan kijken. In Essential Killing lopen de temperaturen tot echt ver voorbij het vriespunt, terwijl ik van de spanning hoop warm te blijven.

De vraag is natuurlijk of dat gaat lukken in deze achtervolgingsthriller waarin Vincent Gallo schittert zonder een woord te zeggen. Hij speelt een moslimstrijder die door het Amerikaanse leger wordt overgebracht naar een niet nader genoemd Oost-Europees land. Na zijn ontsnapping moet hij zien te overleven in de barre winter.

Regisseur Jerzy Skolimowski heeft geen politieke film willen maken – dat verklaart waarom de moslimstrijder geen naam heeft en in de film de locaties niet specifiek benoemd worden. Dat de film afgelopen zomer op het Filmfestival in Venetië twee prijzen in de wacht sleepte (de Speciale Juryprijs de prijs voor de Beste Acteur) belooft veel goeds.

=====================================================================

Inmiddels kan ik de vraag of het gaat lukken beantwoorden met een volmondig ‘Ja’. Deze film kan ik van harte aanbevelen aan iedereen die graag nadenkt over de vraag ‘Wat zou je doen?’.

Wat zou jij doen, als je land wordt bezet? Wat zou jij doen als je de kans krijgt te onstnappen? Wat zou jij doen als dit mogelijk je dood wordt? Wat zou jij doen als je honger hebt? Wat zou jij doen om te overleven? Eet je de besjes? Drink je de melk? Wat zou jij doen…?

It’s an anywhere road for anybody anyhow

leave a comment »

De mooiste souvenirs zijn anekdotes. Ik hoef niet veel over te houden van mijn vakanties. Het maakt me ook niet uit of ik ervan uitrust of dat ze me uitputten. Vakanties moeten me het gevoel geven dat ik leef en als ik leef, dan maak ik dingen mee die de moeite van het doorvertellen waard zijn. Hoewel weinig tastbaar is daarom een anekdote voor mij een prachtig aandenken.

Ik kan mij herinneren dat ik in de trein van Moskou naar Peking in gebrekkig Nederlands werd aangesproken door een vriendelijk ogende blonde reus. Hij had een grappig accent, heette Ron en kwam uit Zuid-Afrika. Of hij er even bij mocht komen zitten? De Chinezen in zijn coupé spraken geen woord over de grens en hij had dringend behoefte aan gezelschap. Reizen kan ook eenzaam zijn…

We ontdekten dat we meer gemeenschappelijk hadden dan de Nederlandse taal. Wellicht hadden we elkaar al eerder ontmoet, zo niet bewust, dan toch waren we mogelijk gelijktijdig in dezelfde ruimte geweest. Ron was een moderne troubadour, die in kroegen over de hele wereld speelde. Hij liet mij een foto zien van een optreden in een pub in Temple Bar, Dublin, die ik uit duizenden herkende. De anekdotes tuimelden als Matroesjka’s van onze tongen.

In Peking vroeg ik hem bij het verlaten van de trein: ‘What’s your road, man?’ Ron kende zijn klassiekers en antwoordde in Kerouac-stijl: ‘It’s an anywhere road for anybody anyhow.’

Het verbaasde mij niet dat ik Ron op vakantie weer tegenkwam. Een paar jaar later liep ik hem tegen het lijf in een bar in Stockholm waar hij optrad. We dronken Guinness, bestelden broodjes aap en vertelden elkaar sterke verhalen. Sindsdien, als ik met vakantie ben, kijk ik uit naar die blonde reus en als mensen me vragen of ik iemand zoek, dan vertel ik ze deze anekdote.

Written by thehotstepper

januari 19, 2011 at 10:22 pm

Farewell Bobby Farrell

leave a comment »

Gezegend zijn de gekken. Ik vraag me af of Bobby het eens was met deze uitspraak? Toch zong hij meer dan de helft van zijn leven dat hij gek was als een zot.

Als kleine jongen van een jaar of zes keek ik vol bewondering, maar ook met verwondering, naar die mooie man. Helemaal begrijpen kon ik het niet: hij danste als een bezeten dwaas, maar werd toch omringd door mooie vrouwen. In die periode heb ik onbewust mijn eigen dansjes uitbundiger gemaakt.

Hoewel mijn muzikale voorkeur niet de zijne was, heb ik later op feestjes even extravagant gedanst als Bobby. Ik danste met Ma Baker bij de Rivers of Babylon. Opgezweept door de stampende discobeat waande ik mijzelf Daddy Cool.

Voor hoeveel pubers op de dansvloer was Bobby een inspiratiebron? Bobby de dwaas, die playbackte en daarom geen recht van spreken had als de royalties werden uitgekeerd. Bobby de frontman, die in de schaduw stond van mega succes. Bobby de eeuwige verliezer, verloor gisteren voor het laatst in een hotelkamer in Sint-Petersburg.

Bobby Farrell is eindelijk gezegend met eeuwige roem. Hij was misschien ‘crazy like a fool’, maar is voortaan vooral voorgoed ‘Daddy Cool’.

——–

Ik schreef bovenstaande column op Texel op de laatste dag van 2010, een dag nadat bekend was geworden dat Bobby Farrell, boegbeeld van Boney M. is overleden.  Hoewel ik geen uitgesproken fan ben van Boney M. voelde ik onmiddellijk nadat ik het nieuws hoorde een aandrang om over Bobby te schrijven. Ik liet het idee een dagje sudderen, maar het liet mij niet los en een dag later pakte ik pen en papier.  Omdat ik geen internet had, kon ik de column niet eerder plaatsen.

Written by thehotstepper

januari 3, 2011 at 6:17 pm