Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Posts Tagged ‘Ronald Giphart

Haringijs (move the product)

leave a comment »

Ik lees de afgelopen tijd regelmatig een kookboek in de trein. Over het algemeen is dat best leuk, behalve die keer dat ik rond half zes in de middag met een Intercity Direct strandde vlak voor de Groene Harttunnel. Laat het een compliment zijn aan de schrijver; ze hebben mij na een paar uur watertandend moeten evacueren.

Vanmorgen las ik weer in het boek. De wetenschap dat ik boterhammen, fruit en koekjes in mijn tas had maakte dat ik het weer aandurfde onderweg in een kookboek te lezen. Nou ja, kookboek… Er staan recepten in en halverwege zijn er een aantal pagina’s gereserveerd voor veel te kleine foto’s van een kleine honderdvijftig gerechten. Het is dan ook meer dan een kookboek, het is namelijk ook een bundel van columns over eten, die Ronald Giphart eerder voor het Volkskrant Magazine schreef. Hoe dan ook, het heet Keukenprins en de bundel is zeer aanbevelens- en lezenswaardig, maar daar gaat het nu niet om.

Ik was dus met de trein onderweg van Rotterdam naar Utrecht toen ik las over ijs. In Utrecht zit blijkbaar een ijssalon waar haringijs verkrijgbaar is. Hoewel het nog vroeg in de ochtend was, werd ik direct enthousiast. Hoe verzin je het? Het meest exotische ijs wat ik tot nu toe ooit heb geproefd is knoflookijs in het Rotterdamse restaurant Look. Maar daar moet ik op mijn nuchtere maag niet aan denken. Ik besloot mezelf die middag te trakteren…

Nu is haringijs helemaal niet geschikt om in je eentje een bakje van leeg te lepelen. Gelukkig kwam ik daar niet door schade en schande achter, maar werd ik daar zeer professioneel en behulpzaam op gewezen door de liefste ijsverkoopster die ik ooit heb ontmoet: Carlina De Lorenzo. Zij ontving mij in ijssalon Roberto Gelato in de Utrechtse Poortstraat en nadat ik had verteld dat ik er speciaal naar toe was gekomen, kreeg ik een klein proeverijtje: Vanille, Mango, Mai Prima (ijs van de week – watermeloen/munt), Capriccio (roomijs met caramel en gesuikerde pinda’s). Maar dus geen haringijs.

Het was wel voorradig, maar diepgevroren, dus dat kon ik niet proeven, tenzij… ‘Hoe lang is het ook al weer lopen naar je werk?’ Even later verliet ik na een vrolijk gesprek de ijssalon met een tasje met twee bakjes ijs: het door mij zo fel begeerde haringijs en een bakje met bisquesmaak. (Bisque is een schaaldierensoep van onder andere kreeft.) Ook had ik voldoende lepeltjes meegekregen om het met mijn collega’s te delen. Opgetogen en vol verwachting wandelde ik terug naar mijn werk. Terwijl ik een bakje met mango- (48%!) en watermeloen met munt leeg lepelde, moest ik aan Martin Bril denken.

Move the product, dacht ik. Het is een term die Bril bedacht. Hij gunde zijn stukjes graag een tweede of derde verdienmoment. Hopelijk werkt dit net zo, alleen is niet de schrijver van dit stukje, maar de ijssalon de lachende derde. Althans dat hoop ik. Eerder prees ik Gipharts Keukenprins en ik wens oprecht dat wie dit leest er naar op zoek gaat. Ook hoop ik dat u, lezer, net als ik zich naar de Utrechtse Poortstraat spoedt om daar het prachtige ijs te proeven. Move the product – en zegt het voort!

 

Naschrift: Het haringijs rook naar haring en uitjes en smaakte ook zo. Een beetje vreemd maar wel lekker. Heel lekker! Hetzelfde geldt voor het bisqueijs. De geur en smaak zijn bijna overweldigend, maar ik kan mij goed voorstellen dat dit als amuse of als onderdeel van een voorgerecht een spectaculaire entree is die voor de nodige oh’s en ah’s van bewondering zorgt.

Advertenties

Written by thehotstepper

september 12, 2014 at 10:47 am

Wordt Vervolgd (40 en slot)

leave a comment »

In de een na laatste aflevering, Sneeuwvuur,  verklaarde Klaasje in de eerste alinea nog dat ‘alles kapot was’. Het had er dan ook alle schijn van. Kick was al een paar afleveringen zoek. Frederique en Pim hadden openlijk ruzie. Bram stond agressief te huilen op de dansvloer. Even lijkt het goed te komen, als De Vijf een sneeuwballengevecht beginnen en elkaar toeroepen met hun ontgroeningsnamen, hun inmiddels geuzennamen, die alleen zij kennen en alleen zij gebruiken. Maar tegen het einde is wel duidelijk dat Bibi, volgens velen de aanstichter van alle ellende, wederom haar vriendinnen verraad.

‘Jij!’ (…) ‘Wij zien jou zo beneden op de dansvloer. En waag het niet, niet op te dagen.’

Ondanks deze duidelijke taal houdt Bibi voet bij stuk. Ze kiest voor zichzelf en niet voor de groep en valt in slaap met de gedachte dat ‘alles zou anders worden.’

Bibi heeft een droom, zo veel is duidelijk, maar hoe ziet die eruit? In het interview met Carlijn Vis in de Volkskrant van zaterdag 6 juli jl. konden we lezen dat Giphart twee dagen voor de deadline van Aflevering 40 nog niet weet hoe hij het verhaal laat eindigen. Professioneel als hij is schuift hij daarom de deadline voor zich uit, zoals we op de Facebookpagina van het feuilleton kunnen lezen:

Tegen mijn voornemen in komt het ook bij deze laatste aflevering toch weer neer op nachtwerk. Mijn deadline is over 8 uur en 18 minuten. Ik heb wel een globale opzet en een paar alinea’s geschreven, maar de vorm heb ik nog niet en ook nog geen einde. En het einde is voor een laatste Aflevering wel mooi neukend belangrijk (pretty fuckin’ important). Ergo, voor de nachtbrakers zal ik vannacht een schrijflogboek bijhouden, mijn laatste.

Het logboek is inderdaad na te lezen op de facebookpagina. Ik las het donderdagochtend bij het ontbijt en moest glimlachen. Zo gaat dat dus, dacht ik. Ook een gerenommeerd schrijver kent zeker koudwatervrees. Zeg Ronald, had jij zaterdag 29 juni niet laten weten, dat je de slotaflevering woensdag zou inleveren?

04.52 uur. Het is af. Stop. Het is klaar. Stop. Laatste aflevering is net ingeleverd. Stop. Voelt toch vreemd. Stop. Zaterdag in de krant, samen met een interview, afgenomen door schrijfster Carlijn Vis. Stop. Goed. Stop. Biertje nu. Stop. Slaap zacht. Stop. Of goedemorgen. Stop. Sluit.

Hoe het ook zij, het schrijven heeft onze schrijver niet uitgeput, want reeds om 11.04 ontving ik een bericht met een gewetensvraag.

Ha Theo, als je er prijs op stelt kan ik je het feuilleton van zaterdag al sturen, maar… wil je dat?

Gelukkig was ik een lang weekend weg zonder internet en hoewel Ronald al weer verrassend vroeg on line was, was ik inmiddels off line. Zodoende werd ik niet in de verleiding gebracht om bevestigend te antwoorden op het aanbod voor een sneak preview. Zalig zijn tenslotte de onwetenden en hoera!, Giphart kiest voor een mooi open einde, zodat onwetendheid ons deel blijft en wij deze zomer kunnen genieten van Een Geweldig Niets. Loom in de schaduw van een boom. Genietend van een koud pilsje, een droge witte wijn, of huisgemaakte limonade, onderwijl mijmerend over een verhaal, dat eens in de krant stond. Een vervolgverhaal, een feuilleton. Hoe heette het ook al weer?

Een Geweldig Niets, ik vond het een prachtige titel toen onze schrijver hem voor het eerst gebruikte als titel voor Aflevering 9 en ik vind het fraai dat hij de slotaflevering ook zo noemt. Het zou zomaar de titel van de nog te verschijnen roman kunnen zijn. Dat wil zeggen, als de schrijver en de uitgever het eens kunnen worden. In het interview met Carlijn Vis kunnen we hierover lezen:

Met zijn uitgever overweegt hij nu of ze dit werk zullen uitgeven en in welke vorm dan, als feuilleton of als roman, compleet herschreven. ‘Als het eindresultaat niet de mate van perfectie heeft die ik nastreef, ga ik het niet uitgeven.’

De auteur begaf zich voor het schrijven van dit feuilleton buiten de gebaande paden. Niet lang nadat hij de uitdaging van het experiment aanging, was hij ver buiten zijn comfort zone. Nutteloos waren zijn aantekeningen vooraf:  het verhaal is door input van lezers continu aangepast.Vanaf het begin twijfelt hij of opa Kick de literaire soap zal overleven. Zie hiervoor bijvoorbeeld het eerste interview met Aimée Kiene met de dreigende kop ‘Laat ik hem doodgaan of niet?’ Hem verwijst dus niet naar Silvijn of Kick, de man van Bibi, maar naar Opa Kick. Eerder vergeleek Giphart schrijven met een reis. Hij zei hierover dat er twee groepen schrijvers zijn:

Zij die hun reis en bestemming in het geheel niet plannen, en zij die goed voorbereid op pad gaan. Hoewel ik bij het schrijven van mijn romans tot de tweede groep behoor, dwong de feuilletonopzet me te kiezen voor de eerste methode.

In het interview met Carlijn Vis herhaalt hij deze visie op schrijven. Zij noteert:

Bij een roman begint Giphart pas met schrijven als hij het complete verhaal heeft uitgedacht, van de eerste zin tot het laatste hoofdstuk. Alle plotwendingen, intriges en gebeurtenissen staan al vast op scèneniveau voordat hij de eerste letter op papier zet.

Wat moet Giphart dus opgelucht zijn, dat hij zijn taak als Rock-‘n-Roll schrijver, zoals collega Nico Dijkshoorn, de schrijfstijl typeerde,  heeft volbracht.

Het schrijven van de reeks is een altijd enerverende, vaak zenuwslopende en zo nu en dan zeer bevredigende ervaring geweest. Nico Dijkshoorn – met wie ik een theatertournee heb – zag soms hoe ik in een kleedkamer van een schouwburg met een dubbelloopse deadline op me gericht zwoegde op een aflevering. Hij gaf het de term ‘rock-’n-rollschrijven’.

Goed. Afgelopen week veranderde de dubbelloops deadline voor de schrijver mogelijk in een volautomatische punt 50, maar het resultaat is er dan ook naar. De laatste aflevering begint vlot met een leuk woordgrapje. ‘We gaan onze zonen wegwassen’, riep Kleine Kick, die Bibi wakker maakte met de mededeling dat ook zij verwacht werd voor de traditionele nieuwjaarsduik. (glimlach) Niet veel verder blijkt dat Bibi hier weinig voor voelt en ze riposteert een vraag van een van haar vriendinnen waarom zij niet in badpak is met de gortdroge opmerking dat zij net haar nagels heeft gelakt. Het antwoord toverde een tweede glimlach op mijn gezicht, die weer een alinea verder zich verbrede in een grote grijns:

Tot… een jong knulletje met een klein aanloopje gillend richting de zee rende. Niemand lette eigenlijk op hem. Zonder een krimp te geven vloog Kleine Kick in het water.

Het is een van de scènes die in de Bastaardgroep is besproken en ik vind het een minstens zo mooi beeld als dat van ‘een nadruipende vrouw vrouw in badpak die in een bar een man een enorme klap verkocht’ uit Aflevering 33, De Muilpeer. Overigens ook een scène die begin mei in de Bastaard werd bedacht. Terug naar het verhaal. Terwijl de volwassenen het moeilijk hebben met de omstandigheden, is er Kleine Kick om hen eraan te helpen herinneren dat het volgen van je dromen betekent dat je moet doorzetten. Het ankertje hiervoor is te vinden in Aflevering 12, Hier uw gevoeg:

De kleine Kick zat al bijna een jaar op les, alle medeleerlingen met wie hij destijds was begonnen, hadden hun eerste diploma al gehaald, maar Kick was traag, bangig en hij kreeg de slagen maar niet te pakken.

Het mag zo zijn, maar het ontbreken van een zwemdiploma weerhoudt Kleine Kick tijdens de nieuwjaarsduik niet. Vol overgave stort hij zich in het koude water en in  het nieuwe jaar. Nieuwe ronden, nieuwe kansen, dit jaar haal ik mijn A, moet hij hebben gedacht, vlak voordat deze gedachte werd bevestigd met een enorme donderslag. Is het een verwijzing naar Aflevering 20, Bliksemflits? Het kan geen toeval zijn, dat in deze aflevering een scène wordt beschreven waarin Bibi aan de grond genageld is, ook al  is haar jongste zoontje in levensgevaar. Hoewel deze manier van schrijven Ronald Giphart niet ligt, gaat hij tot het uiterste om het verhaal mooi rond te maken. De verwijzing naar de Sage van Wanda, de titel van Aflevering 16 is hiervan wederom een voorbeeld. Reeds in Wordt Vervolgd! (39) schreef ik over afronden en weer mag ik met tevredenheid constateren dat onze schrijver dit met verve doet. Weg met de losse eindjes! Heb ik nog een ankertje over? Een rafeltje? Ah, ja, De Sage van Wanda. Het zijn dit soort gedachten, stel ik mij zo voor die Giphart moet hebben gehad in die nacht van donderdag op vrijdag, nog niet zo lang geleden voor het verschijnen van de laatste aflevering. Om 04.01 uur schreef hij op de facebookpagina van het Feuilleton:

De tweede versie is af. Ik heb zo waar een einde dat me niet direct kotsend boven mijn prullenbak doet hangen.

Het moet de wanhoop bij de gedachte aan de naderende deadline zijn geweest, want ik vind Aflevering 40 een waardig slot van een mooi experiment. Enige tijd geleden vroeg ik mij af wanneer Kick weer ten tonele zou worden gevoerd? Het blijkt in de laatste aflevering. Silvijn, die zien of horen we helemaal niet meer. Zo doen we dat. Het heerschap heeft zijn functie gehad. Toedeledokie. Rest ons de functie van Opa Kick. De kwieke tachtiger, die door iedereen direct sympathiek wordt gevonden, nadat hij in Aflevering 5, You Don’t Want To Be Alone, ten tonele is gevoerd. Zijn rol heeft wat weg van die van de Messias. Hij is de Verlosser, die zichzelf opoffert om niet alleen zijn kleinzoon, maar ook de vriendschap van De Vijf en de huwelijken van haar leden te redden. Hoewel zijn reddingsactie in eerste instantie lijkt te mislukken, brengt hij de vrienden weer samen. De mannen, de vrouwen, Bibi incluis, louteren zich in de zilte branding van Vlieland op de eerste dag van het jaar, de eerste dag van hun nieuwe leven. Tezamen redden ze Kleine Kick en Opa Kick. Het is dat Opa slechts ruggelings op het strand wordt gelegd door zijn zoon en dat Giphart hem niet met gespreide armen en machteloos geopende handen als een sereen glimlachende gekruisigde verbeeldt.

Zouden we hier met een archetypisch verlossingsmotief te maken kunnen hebben? Met een lange monoloog bevrijdt hij de aanwezigen van de angst die zich diep in hen heeft genesteld. Ik denk dat zelfs Arnon Grunberg het mij eens is, want hoewel hij in de Voetnoot getiteld Erotiek vandaag naar een artikel uit de zaterdagkrant over seksuologen verwijst, denk ik dat hij eigenlijk de monoloog van Opa Kick samenvat:

(…) Seksuoloog Ellen Laan: ‘Ze gaan creatief aan de slag en ineens ontdekken ze dat seks simpelweg leuk en intiem kan zijn.’ (…) ‘Het gaat om het vermogen in contact te staan met jezelf, in aanwezigheid van de ander.’ Je zou beginnen te denken dat seksuologen nooit neuken, want kun je seks loskoppelen van geweten?
Het geweten is feitelijk angst voor een al dan niet symbolische autoriteit, en de erotische fantasie staat nogal eens haaks op dit geweten of het eigen zelfbeeld.

Het is de spijker op zijn kop. Alle leden van de Vijf en hun mannen hebben wel eens een schuine schaats gereden. Kijk er Aflevering 34, De Val maar op na. Aflevering 35, Pinken, gaat zelfs nog een stapje verder, want wordt afgesloten met een wanhopige en vraag van een woedende Bibi  waarop geen antwoord komt: ‘Is er godsamme een van jullie wijven op wie Kick niet heeft gelegen?’ Het mag duidelijk zijn: Bibi, Frederique, Sanne, Klaasje en Rosalie; Kick, Pim, Bram en Korneel worden verteerd door angst. Ze vormden met z’n allen een wandelend kruitvat, waaraan een lont ontbrak. Het was Silvijn die zorgde voor de vonk, maar hoewel er wat brandjes ontstonden, en de boel op ontploffen stond, komt het toch niet zover. Ineens is daar Opa Kick. Het is 31 december als Bibi hem ontdekt aan de bar van het hotel. Dat was op dag twee. Op dag drie verricht hij een wonder en wordt ten hemel gevoerd. Alstublieft, als dat geen Messiasmotief is, dan weet ik het niet meer.

Ronald Giphart weet nog niet of hij dit werk tot zijn oeuvre wil rekenen. Gisteren whatsappte ik hem, nadat ik het verhaal en het interview uit had:

TS: Hoewel de manier van schrijven niet de jouwe is, al improviserend naar het einde, vind ik het verhaal en het experiment toch ook  Een Geweldig Iets. Chapeau. Ik zou het gewoon tot je oeuvre rekenen!

RG: Dank je wel (…) Ik wacht nog op jouw laatste blog, die zet ik op Facebook en dat is dan voorlopig mijn laatste posting. Mag jij Facebook afsluiten!

Bij dezen. Het was mij een eer en een genoegen. Ik hoop oprecht op een vervolg op deze door Gipharts uitgever als zoektocht omschreven vertelling. Ligt het aan mij, of schuilt er in die laatste zin een belofte dat dit verhaal een staartje krijgt?

Joost Nijsen van uitgeverij Podium: ‘Als uitgever verlangde ik naar een krant waarin weer een feuilleton stond, zoals in de tijd van Couperus. Het leek de gedroomde totstandkoming van een boek: lezers raken stap voor stap verslaafd aan het verhaal, de auteur produceert wekelijks een deel, verdient een extraatje en aan het eind van de reis ligt er een boek. Achteraf was er één groot verschil met de  klassieke feuilletons: dat waren romans die vaak al waren voltooid. Giphart wist niet waar hij uit zou komen en het verhaal dat er nu ligt, is meer een zoektocht dan een roman. Dit is in die zin niet dé nieuwe Giphart geworden, maar wel een fascinerend document, omdat het de lezer een blik gunt in het laboratorium van de schrijver. Ronald en ik hebben nog niet besloten in welke vorm zijn verhaal straks in de boekhandel ligt.’

Ik ben geen schrijver en zeker geen uitgever, dus of er een markt voor is, dat moet je mij niet vragen, maar zo ja, dan graag een omnibus. De roman en de zoektocht in één omslag. De titel? Een Geweldig (N)iets.

Wordt vervolgd…

Wordt Vervolgd! (39)

with one comment

… toen was er nog maar één. Het feuilleton is geen detective en Ronald Giphart is niet te vergelijken met Agatha Christie. Toch moest ik aan de Engelse schrijfster denken, en aan haar beroemde boek/toneelstuk, 10 kleine negertjes, dat sinds 2004 onder de minder beladen titel En toen waren er nog maar… in Nederland verschijnt. De koek is bijna op. De een na laatste aflevering is verschenen. Er rest ons nog slechts één… Dat wordt afkicken, een onbedoelde woordspeling naar zaterdagen zonder Kick, Opa Kick en kleine Kick. Zaterdagen zonder Bibi, Freek, Sanne, Klaasje en Rosalie. Zaterdagen zonder de Vijf, die we vorig jaar september leerden kennen met bijnamen als Pisemmer, Vreetzwijn, Vetter Oen, Kutje Binnengaan en Ruftje Knoflook.

Giphart herinnert ons in de een na laatste aflevering aan die namen, door de dames in een onderling sneeuwgevecht te laten verzeilen, waarbij ze elkaar met de namen van weleer toeroepen. Het is een bewijs dat vriendschap diep gaat. Het predikaat vriend of vriendin, wordt vaak lichtvaardig gebruikt, maar echte vriendschap loochent niet. Geen van de vriendinnen ontkent wat er is gebeurd. Ze zien de gevolgen met lede ogen aan en vinden steun bij elkaar. Bibi en Klaasje zijn naar binnen gevlucht. Frederique, Sanne en Rosalie naar buiten.

Klaasje vertelde aan Bibi over de situatie op het feest. Frederique en Pim hadden openlijk ruzie over alle geheimen die Frederique zou hebben verzwegen, Korneel liep rond met een steeds leger wordende fles whisky, Rosalie probeerde voortdurend Pjotr in Nieuw-Zeeland te bellen met de vraag waarom hij verdomme zijn kinderen niet had gebeld, en Bram had op een nogal agressieve manier staan huilen op de dansvloer.

Klaasje is wederom overvallen door het prachtige neologisme ‘bubbuvuddu’ –  het verdriet van een moeder die het gemis van haar pasgeboren baby voelt –  en wordt door Bibi meegenomen naar haar kamer. Als de twee op het balkon een kop thee drinken, zien zij beneden bij de ingang Freek, Sanne en Rosalie een sigaret roken en trekken hun aandacht.

De drie keken omhoog. Sanne stapte richting het balkon van Bibi’s family suite, maar het was Rosalie die die als eerste iets terugriep: ‘We zijn gevlucht.’
Sanne: Bram zit Korneel steeds zogenaamd voor de grap uit te dagen en Pim heeft aangepapt met een een of ander bezopen blond wijf.
‘Met alleen wat lichtgevende veters rond haar tepels’, riep Frederique. (…)
Daar stonden ze dan, de gezworen vriendinnen.

Giphart is aan het afronden en ik vind het knap hoe hij dat doet. Hoewel de verleiding groot moet zijn om over te schakelen naar actie, misschien zelfs Kick weer ten tonele te voeren, doet onze schrijver het juist iets rustiger aan. Hij stapt als het ware weg van de actie, maar beschrijft deze in een paar rake zinnen, en laat de lezer eventuele details van het feest zelf invullen. In plaats daarvan keert hij terug naar waar het verhaal begon, door te verwijzen naar hoe de vriendschap van De Vijf is ontstaan. Namelijk onder extreme omstandigheden tijdens een ontgroening. Giphart omschrijft hun vriendschap niet voor niets reeds in de eerste alinea van Aflevering 2, De Joris van Spilbergen. als ‘(…) een zelfgekozen en nogal doorleefd zusterschap’. Bij een dergelijke vriendschap hoort een eigen taal(-gebruik), een eigen idioom:

‘Waar?’, riep Sanne, die het slecht had verstaan.
‘Hier!’, riep Bibi.
‘Hoer?’Nee, jij bent een hoer!’, riep Rosalie naar boven. Even bleef dit woord hangen als de geur van het vuurwerk eerder die avond. Het was een woord dat hoorde bij de vriendschap. In al die jaren was het onderdeel van hun idiolect geworden, hun persoonlijk taalgebruik. Het woord had ooit – op 7 september 1995 om half zes ’s middags – het begin van De Vijf gemarkeerd. Het bepalende moment dat ze zich als groep verweerden tegen de gemeenheid van de wereld.

Bovengenoemde citaat is één van de vele voorbeelden van verwijzing naar het verleden, naar het ontstaan van de band die De Vijf bindt, en naar het begin van het feuilleton. Voor Giphart zit het er bijna op. Hij is aan het einde van zijn verhaal en grijpt daarom terug naar het begin. Het is een logisch gevolg van afronden. Als begin en einde elkaar raken, is het verhaal rond. In de zijbalk van het feuilleton schrijft hij hier uitgebreid over.

In principe zou een krantenfeuilleton tot het einde der tijden kunnen doorgaan, maar volgend week hou ik ermee op. Daarom ben ik al een paar weken lang bezig ‘af te bouwen’.
Voor een roman zou ik anders te werk gaan. Er zijn, zoals ik in de zijbalk van aflevering 9 schreef, twee groepen schrijvers. Zij die hun reis en bestemming in het geheel niet plannen, en zij die goed voorbereid op pad gaan. Hoewel ik bij het schrijven van mijn romans tot de tweede groep behoor, dwong de feuilletonopzet me te kiezen voor de eerste methode. (…)
T.S. Eliot zei: ‘The end is in the beginning.’ Samuel Beckett ging nog veel verder. Hij zei: ‘The end is in the beginning and yet you go on.’ Misschien dat zij hiermee bedoelen dat schrijvers om een verhaal rond te krijgen vaak teruggrijpen op het begin.

Het is voor mij één van de redenen, waarom ik het feuilleton zo waardeer: de openheid ten aanzien van het schrijfproces en de totstandkoming van het feuilleton. Dat het voor mij heel leerzaam is, blijkt ook uit de laatste alinea van de zijbalk, Theo Steppers regels.

Theo Steppers Gouden Schrijfregels

Zonder het feuilleton en zonder de schrijver dezes, had ik ze niet bedacht, laat staan opgeschreven. In het bijschrift van Aflevering 37, As we know it, vertelde Giphart dat hij soms een gedicht naast het  beeldscherm van zijn computer hangt ter inspiratie. Ik denk dat ik mijn eigen regels maar uitknip, plastificeer en aan mijn scherm bevestig. Als het feuilleton ten einde is, moet het er maar van komen dat ik zelf een boek schrijf. Het feuilleton was (is, Theo, het is nog niet voorbij) een goede leerschool en Ronald Giphart is een goede leermeester. Daarbij heeft hij tips die mij wel aanspreken. Reeds op 15 september 2012, in de marge van de eerste aflevering schreef hij dat bij schrijven ook veel verborgen werkloosheid zit.

Het is prettig om naar de muur te staren en te denken dat ik aan het werk ben.
Glaasje erbij.

Kijk, op die manier wil ik ook wel aan mijn boek werken. Wat dat betreft kan ik gerust stellen dat ik zelfs al begonnen ben, dus regel 1 kan ik afvinken. Aan regel kan 2 kan worden voldaan, want zodra het feuilleton ophoudt, heb ik tijd over en de afgelopen maanden heb ik mijzelf bij het schrijven van 40 blogs over het feuilleton bewezen dat ik kan doorzetten. Regel 3 schreef ik onder andere naar aanleiding van de computercrash van mijn laptop. Zeg maar ‘Dag hoofdstuk 1’, dus dat gaat mij niet meer overkomen. Daar komt bij dat schrappen, Regel 5 ook kan inhouden terug te keren naar een eerdere versie, maar dan moet je die nog wel hebben natuurlijk. Blijft alleen Regel 4 over om invulling aan te geven. Liefhebbers?

Maar genoeg over mij. Dit blog gaat immers over het feuilleton en dat is nog niet af. Hoe moeilijk zou het eigenlijk zijn om het tot een goed einde te brengen? Zonder de druk die onze schrijver ongetwijfeld zal voelen te willen opvoeren, het lijkt mij een lastige opgave. Giphart schrijft dat hij inmiddels een idee heeft wat er in de laatste aflevering zal geschieden, maar hij maakt daarbij ook de kanttekening dat alles nog kan wijzigen. Nu lijkt ‘alles’ mij een beetje veel voor een slot in 1200 woorden, maar buiten dat, hoe rond je een verhaal naar tevredenheid af? Ik ben erg benieuwd.

Poll_Blijft Opa Kick in leven

Er staan twee belangrijke vragen open: Blijft Opa Kick leven en Houdt het huwelijk van Kick en Bibi stand? Sinds vorige week zijn er nauwelijks nieuwe stemmen uitgebracht op de polls op de Facebookpagina van het feuilleton.

Poll_Houdt het huwelijk van Bibi en Kick standUiteraard zijn beide vragen vrijblijvend gesteld en Giphart behoudt zich (terecht) het recht voor om anders te beslissen. Maar hoe doe je dat? Boven het eerste interview over het feuilleton stond de vraag ‘Laat ik hem doodgaan of niet?’, boven het tweede interview, stond de kop ‘Ik had er beter over moeten nadenken’. Eén ding is zeker, onze schrijver heeft nog wat te overpeinzen. Aan de andere kant…  Bibi lijkt er uit:

‘Ik blijf bij Kick’, zei ze. ‘Echt. Ik kan hem niet verlaten nu. Ik blijf bij Kick.’ (…) De nacht ervoor om dezelfde tijd had ze afwachtend geluisterd naar de woedende onmacht van de gure storm over het eiland, deze nacht blies diezelfde wind haar in een weldadige slaap. Alles zou anders worden.’

Menigeen zal betogen dat ze met de Kick uit bovenstaande fragment niet haar man, maar haar zesjarige zoontje bedoelt, maar wie zal het zeggen? Is dat inderdaad zo? Waar is Kick überhaupt? En keert hij nog wel terug in het verhaal? En zo ja, wie zegt ons dat het niet hij is, in plaats van zijn vader, die het loodje legt? Het laatste woord is aan Ronald Giphart. Tot volgende week, voor een laatste vervolg.

Written by thehotstepper

juni 29, 2013 at 10:58 am

Wordt vervolgd! (38)

leave a comment »

In Wordt vervolgd! (36) begon ik met ‘Het feuilleton lijkt veranderd.’ Vandaag blijkt eens te meer hoe zeer dat geldt voor de blogger, die zijn stukje schrijft naar aanleiding van het feuilleton in de krant.Uiteraard ben ik als volger reactionair, ik volg niet voor niets de ontwikkelingen in het verhaal, in de afleveringen en reageer daar op. Toch was er de afgelopen weken, maanden, ook volop de ruimte om vooruit te lopen op (mogelijke) nieuwe ontwikkelingen. Inbreng van lezers werd immers gewaardeerd en zelfs gestimuleerd. Het is één van de uitgangspunten geweest en lag aan de grondslag van het experiment om een nieuw feuilleton te starten. Zou het überhaupt lukken om een vervolg te geven aan wat in een ver verleden succesvol was voor Dickens en Couperus in de 21ste eeuw een nieuw leven te geven?  Lezersaantallen van kranten staan al jaren onder druk en met een (spannend) vervolgverhaal haal je die druk niet weg. Het is de vraag of een trouwe fanschare van pak ‘m beet 700 m/v (momenteel 797 likes op Facebook) een vervolg rechtvaardigt, maar zo ver zijn we nog niet. Er resten ons nog twee afleveringen, maar ik moet zeggen, dat het er voor mij als blogger daarom niet eenvoudiger wordt.Ik zou kunnen zeggen ‘lees vooral het feuilleton’ en verwijzen naar de internetpagina waar alle links naar de afleveringen te vinden zijn, maar dat zou te makkelijk zijn. Daarnaast moet ik rekening houden met het feit dat ik als deelnemer van de Bastaardgroepbijeenkomsten inzicht heb gekregen in mogelijke verhaalwendingen, en hierop niet te veel kan zinspelen, zonder de auteur het gras voor de voeten weg te maaien. In dat opzicht merk ik bijvoorbeeld des te meer dat het feuilleton, of het bloggen daaromtrent, is veranderd. Alles is minder los, ligt meer vast, en dat geeft mij minder ruimte. Ondertussen zijn wenken en tips, die altijd welkom waren, eenvoudigweg niet langer nodig en kan ik niet veel meer dan hier verslag doen van wat ik lees en wat mij raakt, opvalt en aan het denken zet.

In de vorige aflevering heeft de schrijver, Ronald Giphart, al een tipje van de sluier opgelicht en ons deelgenoot gemaakt van de opzet die hem voor ogen staat voor de laatste afleveringen. Over Aflevering 38, Haar laatste woorden, schreef hij vorige week al ´#38 gaat door waar #37 eindigt. Silvijn vertelt zijn verhaal´, en wat daar valt niets op af te dingen. Beide afleveringen gaan vrijwel naadloos in elkaar over. Hieronder staan de laatste zin uit Aflevering 37, As we know it, en de eerste zin uit Aflevering 38, Haar laatste woorden:

‘Het enige wat ik wil is je iets vertellen over de dood van Nathalie’, zei hij. ‘En over jou.’
Bibi en Silvijn gingen zitten aan een tafeltje in de bar naast het feest.

Toch is er sprake van een stijlbreuk, die ongetwijfeld te wijten is aan enerzijds het vaste format van het feuilleton (ongeveer 1200 woorden per aflevering) en anderzijds het feit dat we nog slechts drie afleveringen te gaan hebben. Zaten we aan het eind van Aflevering 37 nog volop in een dialoog, die wordt in Aflvering 38 echter zo veel mogelijk vermeden. Giphart kiest ervoor om in de hoogste versnelling het verhaal van Silvijn uit de doeken te doen en schakelt over naar zijn rol als alwetende verteller.

Het leest als een samenvatting en dat is het natuurlijk ook. Bibi is inmiddels behoorlijk op de hoogte. Reeds in Aflevering 26, Roddelen, is zij telefonisch door Silvijn geïnformeerd en daarna heeft zij alleen maar meer informatie over het verblijf van haar man in Barcelona en de dubieuze rollen die haar vriendin Frederique en Silvijns vrouw Nathalie daar speelden. Pas na een derde van de huidig editie, onderbreekt Bibi de schijnbare monoloog van Silvijn met een korte vraag. Vanaf dat moment wordt het voor de trouwe volgers van het feuilleton ook interessanter, want nu komen er details aan bod die tot het  fatale ongeluk van Nathalie leidden.

Eerder zijn we al te weten gekomen, dat zij betrokken was bij een auto-ongeval op de A27, maar veel meer wisten we daar niet over, dan dat Bibi destijds bij de uitvaart was. In Aflevering 16, De Sage van Wanda, stond hierover:

Een paar jaar geleden was Bibi bij de uitvaart van een vrouw van haar leeftijd, die om het leven was gekomen bij een auto-ongeluk. Er stond een foto van het slachtoffer op de kist. Mooie, blakende, vrolijke vrouw. De verse weduwnaar wist zich met zijn verdriet geen raad. Ondersteund door vrienden en familieleden huilde hij een afscheidsspeech, tot hij louter monosyllabische klanken uitbracht.
Het was deze man, Silvijn heette hij, die zich twee maanden geleden inschreef voor een van Bibi’s yogacursussen. Toeval natuurlijk, want Silvijn wist niet dat de lerares bij wie hij zich aanmeldde, aanwezig was geweest bij de begrafenis van zijn vrouw. Bibi was hem niet vergeten; zijn verslagenheid had diepe indruk op haar gemaakt. Zou Kick dat ook in die mate zijn geweest als zij zou zijn verongelukt op de A27?

Over de toedracht van het ongeluk stond iets geschreven in Aflevering 21, Incidentbestijdingsprocedure, maar nu leren wij dat dat niet waar was.

Bibi had het idee dat ze Nathalie kende. Het was een vrouw zoals zijzelf, die om het leven was gekomen door een verkeerde manoeuvre van een tegenligger bij een oprit naar de A27.

… ‘het was een vrouw zoals zijzelf’, die het net als zijzelf met haar man deed. Een vrouw, die net als zijzelf niet vies was van een avontuurtje, maar die anders dan zijzelf, haar leven, zoals zij het kende, hierdoor letterlijk in plaats van op figuurlijke wijze zag beëindigd. Het moet Bibi raken, dat Silvijn haar dit verhaal, inclusief alle ranzige details zo openhartig vertelt. Toch blijft zij een harde en laat het, een blasfemische krachtterm daargelaten, lankmoedig over haar heenkomen. ‘Godverdomme.’ Is dat alles wat je te zeggen hebt, Bibi?

Hierna zwegen ze lange tijd, met de feestgeluiden op de achtergrond. Bibi hoorde de woorden nadreunen in haar hoofd.
Toen Silvijn voor hen beiden bier had gehaald, durfde ze te vragen of wat er tussen hen was gebeurd, hiermee te maken.

Uiteraard ontkent Silvijn, maar hij doet dat niet eens direct en ergens geeft hij toe. Toch weet hij zich geloofwaardig te maken.Eerder had ik niet zo’n hoge pet van hem op. Vond hem een intrigant en een perverseling, maar Giphart tracht hem echt anders neer te zetten zo naar het eind toe en slaagt daar enigszins in door hem een ontwapenende opmerking te laten maken als antwoord op Bibi’s vraag of of wat er tussen hen was gebeurd, met het overlijden van Nathalie en haar affaire met Kick te maken had.

‘Natuurlijk’, zei hij. ‘Aanvankelijk wel. Daarom ben ik ook hier om je dat te vertellen.’
In de maanden na de dood van Nathalie was Silvijn geobsedeerd geraakt door Kick, de man aan wie zijn vrouw de seconden voor haar dood had gedacht. (…) Na een tijd besloot hij bij haar yogalessen te volgen, niet om wraak te plegen of voor moord of doodslag, want het echte leven is geen aflevering van een Scandinavische thrillerserie.

Het gaat dus niet om wraak? Maar geeft Giphart hiermee de plot dan toch al in twee afleveringen voor het einde weg? Ik denk niet dat het zo’n vaart loopt, hoewel we mogelijk wel mogen concluderen, dat hij niet van zins is om mee gaat in de hype van (Scandinavische) thrillers en dat we ons geen zorgen hoeven maken dat zijn nieuwe boek zich gedeeltelijk afspeelt in de Zweedse kroeg Tennstopet (De Tinnen Kan), maar dat hij het ons vertrouwde en door ons gewaardeerde genre trouw blijft. Wat dat betreft ben ik nog wel benieuwd of het feuilleton ooit in boek- of romanvorm uitkomt? Mocht je de afleveringen gaan bewerken, dan houd ik mij aanbevolen als meelezer, Ronald,  maar dat terzijde. (je hebt mijn nummer)

Ik dwaal af. En dat juist, terwijl ik toch een interessant punt aansneed. In het begin van het feuilleton was Kick een toffe peer en Silvijn kwam er in mijn beleving niet al te best van af. Inmiddels zouden we echter kunnen denken dat Silvijn eigenlijk een goedhartige sul is, die eindelijk zijn roze bril kwijt is en dat Kick op zijn zachtst gezegd een groot kind is, dat geen nee kan zeggen tegen de verlokkingen die de wereld te bieden heeft. Hij is een egoïst, die pakt wat hij pakken kan. Het is echter geen eigenschap die Silvijn kan worden verweten. Ondanks alle tegenslag en pijn die hij op zijn weg tegenkwam, doet hij het nu voorkomen alsof hij niet bewust achter Bibi aanzat, maar dat hij tegen beter weten in van haar is gaan houden. Dat hij niet bewust haar huwelijk over hoop gooit, maar dat hij niet dezelfde fout wil maken als voorheen, door flegmatisch aan de zijlijn te blijven staan. In plaats daarvan neemt hij initiatief, en het lijkt erop dat hij de boemerang, die hij als stok wegwierp, voor lief neemt. Hij is Bibi gevolgd naar Vlieland, niet om haar huwelijk kapot te maken, maar omdat hij van haar houdt. Daarbij denkt hij dat hij een kans maakt, omdat Kick Bibi blij de vleet bedriegt.

In de maanden na de dood van Nathalie was Silvijn geobsedeerd geraakt door Kick (…) Hij kwam achter zijn adresgegevens, zocht hem op in de popgroepjesscène, papte met hem aan. (…) Hij zag hem bij concerten en na afloop in cafés met nog meer vrouwen aanpappen. Silvijn kwam erachter dat Kick was getrouwd met Bibi.
Hij zocht antwoorden, de zin van wat er was gebeurd. Dat Bibi als uitvaartmedewerkster bij Nathalies begrafenis had gewerkt was van een toeval dat niemand had kunnen bedenken.

Gelukkig voor ons heeft Giphart het kunnen bedenken. Het leverde tot nu toe een mooi feuilleton op en met nog twee afleveringen te gaan, hebben we toch nog iets om naar uit te kijken. Ik ben, ondanks hetgeen we besproken hebben in De Bastaard, erg benieuwd naar het einde. Kick is zoek en als we de cliffhanger van deze aflevering mogen geloven zijn Bibi en Kick jr. in Aflevering 39 ook onvindbaar. Hoe reageert de groep? Het verhaal kan nog alle kanten op. Giphart schreef vorige week ‘#39 speelt zich af aan het einde van de nacht, begin van de ochtend, uitmondend in… (…)‘ Dat kan dus van alles zijn. Een zoektocht naar Kick en/of Bibi? Een vechtpartij tussen Silvijn en Opa Kick? Ik doe nu maar even een wilde gok. Aflevering 38 eindigt in ieder geval subtiel – en geeft niets weg – voor de twee na laatste aflevering met een gefluisterd voorstel in het oor van Bibi’s jongste zoon om er samen vandoor te gaan. Doet hij haar een tegenvoorstel? En zo ja, waar leidt dat toe? Het antwoord laat in goede traditie een week op zich wachten. We kunnen in ieder geval met een gerust hart gaan slapen, dat de titel, Haar laatste woorden, niet op Bibi sloeg. Toch is het einde, hoewel in zicht, nog lang niet zeker. Leve het feuilleton! Wordt vervolgd!

Written by thehotstepper

juni 24, 2013 at 8:19 pm

Wordt vervolgd! (37)

leave a comment »

Zaterdag, even voor tien uur in de ochtend legde ik het feuilleton weg en had een brok in mijn keel. Omdat ik van mijn hart geen moordkuil maak, postte ik meteen een berichtje op de Facebookpagina van het feuilleton bij Ronald Gipharts reactie op mijn laatste blog:Net 37 uit! Geweldig!! Wie zo schrijft heeft ook geen input nodig. Arme Bibi… Heb bij wijze van spreken zelf een borrel als hartversterkertje nodig.’ Inmiddels is het weekend voorbij en ik denk er nog net zo over. Ik vind Aflevering 37, As We Know It, namelijk van uitzonderlijke klasse. Giphart laveert behendig tussen zwaarmoedig en relativering. Oud en Nieuw is bij uitstek een feest om samen te vieren. Het is Bibi echter niet gegund en ik voel intens met haar mee (ik kom hier zo op terug). Ondanks dit droefgeestige thema, lukt het de schrijver echter door middel van korte, grappige zinnetjes nu en dan een glimlach op mijn gezicht te toveren. Het beste voorbeeld is vinden we op ongeveer driekwart van de aflevering, als Bibi als antwoord op de vragen van haar kinderen smoezen verzint om de afwezigheid van hun vader te verklaren.

Voelt zich niet zo lekker. Is even een veiligheidsbril voor Kleine Kick zoeken. Moest naar de WC. Ligt waarschijnlijk een of andere vreemde vrouw gelukkig nieuwjaar te wensen.

Dat ze de eerste drie smoezen tegen haar kinderen vertelt, daar kan ik me iets bij voorstellen. De laatste is daarvoor ongeschikt en te sarcastisch. Ze zal het hebben gedacht. Het geeft haar gemoedstoestand weer. Daarnaast zegt het iets over Bibi, die ondanks dat ze het niet droog houdt tijdens het aftellen (‘Huil je, mamma?’) toch een sterke vrouw is. Het brengt mij meteen terug bij het waarom ik zo met haar mee leef. Hoe eenzaam moet die vrouw zich voelen? De ergste vorm van eenzaamheid is die, die in een drukke ruimte wordt gevoeld en toch niet kan worden gedeeld. Tussen de vele onbekende gezichten staan even verderop haar oudste vrienden, die elkaar weer hebben gevonden.

‘Het aftellen is begonnen’, brulde een deejay, die de seconden begon af te roepen. (…)
Bibi zocht haar man en wenkte ondertussen haar kinderen. Alleen haar jongste reageerde. (…)
Sanne en Bram hielden elkaar stevig vast, met een droevige, maar saamhorige blik. Frederique en Pim stonden bij elkaar, Korneel en Klaas ook, en Rosalie omhelsde haar beide kinderen.

Oud en Nieuw is bij uitstek een feest om samen te vieren. Dat vind ik niet alleen, maar Giphart vindt dit via de gedachten van Bibi ook.

Als ze één ogenblik in het jaar samen moesten zijn, dan was het nu. Al achttien jaar hadden zij elkaar het nieuwe jaar in gezoend, in omhelsd, in geknepen – en vanavond was hij er niet. Alles was voorbij. Liefde doodt.

Daar staat ze dan. Eenzaam maar niet alleen. Afgezien van de mensen om haar heen, ze heeft haar jongste kind op de arm. Haar benjamin, die ook nog is genoemd naar haar man. Naar de man van haar leven. Daar staat ze dan en haar eerste woorden van het nieuwe jaar betreffen hem…

‘Huil je, mamma?’
‘Wat?’
Ze zag dat hij nogmaals ‘huil je?’ vroeg, maar ze hoorde hem niet, want zijn uitroep werd overstemd door het gejoel van de zaal.
‘O, Kick’, zei ze.

Arme vrouw, dacht ik, toen ik zelf met mijn zoon op mijn arm voor het raam stond en nadacht over het feuilleton. Ik voelde zijn mollige armpjes op mijn schouders, zijn kleine handjes in mijn nek en de warmte van zijn zachte lichaampje. Zodra kleine kinderen in het spel zijn, lijkt het wel of gevoelens zich kwadratisch verdiepen. Het laatste wat je in zo’n geval wilt is het kind teleurstellen. Het kan zijn, dat mijn emotie quotient gevoeliger is geworden sinds ik vader ben, maar het kan natuurlijk ook dat Giphart, zelf vader, dit verfijnd weet te verwoorden en verbeelden.

Kick jr. kwam met een gloeiend gezicht bij haar staan en zei dat hij wel vijf uur achter elkaar had gedanst. (…)
‘Waar is pappa?’, vroeg Kick Jr.. (…)
‘Die  controleert of het vuurwerk buiten wel veilig is.’
‘Maar hij is er nog wel?’ [WHAM! – TS]
(…)
Het jongetje aarzelde.
Andere kinderen zeggen dat jullie gaan scheiden.’ [BAM! – TS]
(…)
En toen schoot Bibi plotseling vol . (…) Ze probeerde zich in te houden, maar verloor het gevecht tussen traanvocht en haar oogleden. Vluchten kon ze niet, want ze had Kick op haar arm en waar moest ze naartoe? Kleine Kick had al weken naar het moment van de jaarwisseling toegeleefd.

Daar staat ze dan. Ze kan haar kind toch niet teleurstellen? Evenals haar man Kick heeft ze twee verbale mokerslagen te verwerken gekregen. In Aflevering 36, Everybody Hurts, was het immers Silvijn, die Kick met woorden raakte.

‘Welk spel ik speel?’, zei Silvijn. ‘Mijn vrouw, de moeder van de kinderen die ik niet heb gehad, is verongelukt terwijl ze naar jou op weg was, Kick. Jij bent medeverantwoordelijk voor haar dood, en dat weet je. Denk je dat ik een spel speel?’
Kick keek hem lange tijd zwijgend aan. Hij deinsde iets terug en hernam zich.
‘Hoe… eh?’, zei hij, maar vervolgde zijn zin niet.
‘Ik heb jou in Barcelona met haar gezien’, zei Silvijn. ‘Toen is het begonnen tussen jullie, dat weet ik, dat weet jij. Lieg er niet over.’
Kick hernam zich voor de tweede keer.

Naarmate het einde van het feuilleton in zicht komt, lijkt het alsof puntsgewijs opsommen een belangrijke rol gaan spelen. Ik kan me hierin vergissen, het kan toeval zijn, maar dan is bovengenoemde voorbeeld wel heel toevallig. Aflevering 37 begint verder met ‘Het was vijf voor twaalf’, welnu, het ís drie voor twaalf. Er resteren ons en Giphart nog drie afleveringen. We ontkomen er niet aan dat de schrijver vaart maakt. Een verbale veldslag mag niet langer duren dan twee dialoogzinnen. Eerlijk gezegd vind ik het wel prettig lezen en laten we wel wezen, een ongeluk komt nooit alleen en twee is voldoende voor versterkende herhaling. Eén meer en je doet niet meer mee. Driemaal is scheepsrecht.

Het is dus in ieder geval geen toeval dat Bibi na drie keer zoeken naar Kick wordt aangesproken door Silvijn. (We zijn inmiddels aan het eind van Aflevering 37.)

Toen Bibi voor de derde keer aankwam bij de zo goed als verlaten bar waar ze zeven uur daarvoor Kick nog een enorme dreun had gegeven, hoorde ze achter zich: ‘Hebben wij elkaar al een gelukkig nieuwjaar gewenst?’

De getallen drie en zeven kennen we uit de christelijke traditie. Ik zocht het even na op Wikipedia en leerde zo dat ook twee een archetypische betekenis heeft. ‘In veel bijbelse en middeleeuwse verhalen wordt, als iets drie keer gebeurt, dit als teken van God gezien. Als iets 1 keer gebeurt wordt het vaak als toeval gezien, bij twee keer heeft het een kwade bedoeling omdat dit een duivels getal is. Bij drie keer wordt het gezien als waar en zeker en van God afkomstig.’ Al dan niet bewust maakt Giphart gebruik van dit bij ons ingesleten getallenbesef. Het moet de voorzienigheid zijn, die hem ertoe aanzette dat het inmiddels zeven uur geleden is dat ze Kick van zijn barkruk hoekte. Ook in de bijbel komt het getal zeven vaak voor: ‘Als er sprake is van een gering aantal, dan is dat vaak zeven.’

Het is voor Bibi in ieder geval geen geluksgetal. Als een schip in de nacht duikt Silvijn,  zeven uur nadat ze de breuk met haar man mogelijk definitief heeft gemaakt, achter haar op. Als een vleesgeworden duivel wil hij  haar twee dingen laten weten:

‘Het enige wat ik wil is je iets vertellen over de dood van Nathalie’, zei hij. ‘En  over jou.’

Het is een fijne cliffhanger, die volgende week een vervolg krijgt. Ik kan dit met aan zekerheid grenzende stelligheid melden, want Giphart heeft inmiddels beknopt een opzet voor de laatste drie afleveringen bekend gemaakt, waarin hij uiteraard nog niet alles onthult:

#38 gaat door waar #37 eindigt. Silvijn vertelt zijn verhaal.
#39 speelt zich af aan het einde van de nacht, begin van de ochtend, uitmondend in… (…)
#40 gaat daarop verder en eindigt met een… (…)

Ondertussen vraag ik mij af wanneer Kick weer ten tonele verschijnt. Als ik mag gokken, dan ga ik voor Aflevering 40. Misschien dat Giphart er nog een poll aan waagt, maar dit is niet noodzakelijk, want de Facebookpagina van het feuilleton is weer wat levendiger. Zo konden de trouwe volgers er al lezen over twee van de vier onderwerpen in de zijbalk en verscheen er een (vrijblijvende) meting naar de mening van lezers: Blijft Opa Kick leven? De stand is inmiddels 11 voor, 9 tegen, maar kan nog alle kanten op. Hetzelfde geldt overigens, en dat vind ik wel interessant, voor de nog altijd niet afgesloten poll met betrekking tot de vraag of het huwelijk van Kick en Bibi stand houdt. Het is even scrollen langs de timeline, want deze vraag werd door de schrijver al op 9 april gesteld. Kom op feuilletonlezers, laat je horen! Los van wat Giphart heeft bedacht voor de laatste drie afleveringen, ben ik benieuwd naar jullie mening. Overleeft het huwelijksbootje van Bibi en Kick de golfslag die door het schip in de nacht, Silvijn, is veroorzaakt?

Written by thehotstepper

juni 17, 2013 at 9:43 pm

Wordt Vervolgd! (36)

with 2 comments

Het feuilleton lijkt veranderd. Aan alle mooie dingen komt een eind, daar is nu eenmaal niets aan te doen. We wisten het van te voren. En toch, nu het feuilleton, het vervolgverhaal, op de finale afstevent, voelt het als een soort van ontgoocheling. Het is een gemis avant la lettre. Ik mis het feuilleton al nog voor het is afgelopen.

Het experiment begon met veel contact met lezers. Via Facebook en Twitter stelde de schrijver regelmatig vragen en verwerkte die in het verhaal. Dat hij zich daarbij wel eens in de vingers sneed, geeft hij zelf ruiterlijk toe. Het artikel over het feuilleton dat na het kerstreces verscheen droeg niet voor niets de kop Ronald Giphart over zijn feuilleton: ‘Ik had er beter over moeten nadenken’.

Eigenlijk wilde Giphart te werk gaan zoals hij normaal te werk gaat. ‘Ik maak altijd een schema, met een muur vol kaartjes, zodat ik per bladzijde weet wat er gaat gebeuren. (…) Van het geplande schema kwam niets terecht. ‘Ik had één aflevering geschreven, toen een mevrouw op Facebook zei: waarom laat je ze niet met een platbodem de overtocht naar Vlieland maken, in plaats van met een veerboot? Op Twitter zei daarna iemand: je kunt ook onderweg vastlopen op een zandbank. Gaaf, dacht ik. Kortom: na twee weken was het schema weg. Daar staat tegenover dat ik het ontzettend spannend vond om negen afleveringen op een vastgelopen platbodem te zitten. Zonder input van anderen had ik dat nóóit geschreven.’

Nog weer eerder deed hij op Facebook naar aanleiding van Aflevering 11, De slag om de zandbank, een beroep op de Wisdom of the crowds:

Advies! De cliffhanger van Aflevering 11 is duidelijk: de vaders Bram en Korneel staan in een ‘Mexican Standoff’ oog in oog met een groep bloeddorstige zeehonden. De beesten versperren hen de doorgang naar de boot. Een beetje een noodgreep die niet al te goed uitpakt, want in mijn schema wilde ik aan het eind van Aflevering 11 eigenlijk terug zijn op De Progressie. (…) Over de vraag hoe Korneel en Bram terugkomen op het schip heb ik eerlijk gezegd nog niet echt nagedacht. Hen gewoon een spurtje laten trekken naar de boot, voelt een beetje als een sisser.’

Maar het is rustig geworden op de Facebookpagina van het  feuilleton. Let wel, ik stel dit alleen maar vast, zonder negatief waarde oordeel. Tot nu toe heeft Giphart zijn lezers zeer betrokken bij het experiment, het schrijven van een feuilleton. Hij deed dit niet alleen via Facebook en Twitter, maar ook zijn e mail adres stelde hij ter beschikking. Hij organiseerde zelfs twee brainstormavonden in café De Bastaard in Utrecht. Daarbij ben ik de laatste die mag klagen, ik sprak Ronald vlak voor het afronden van Aflevering 36 nog telefonisch, maar ik vind dat ik kritisch moet blijven. Nu de schrijver naar het einde van het feuilleton toewerkt, verandert de wijze waarop het feuilleton tot stand komt. Bovendien, ik heb echter gemerkt dat mijn blog in de loop der tijd ook veranderd is. Enthousiast als ik was, als ik bén, ben ik minder kritisch geworden. De idee dat er minder activiteit is op Facebook, had ik al eerder. Ik had er ook al eerder over willen schrijven, maar om mijzelf onduidelijke redenen deed ik het niet. Bij dezen dan toch.

Uiteraard wil ik het niet bij de constatering alleen laten, want ik heb er ook over nagedacht. In het eerder genoemde artikel van Sara Berkeljon, op 10 januari jl. in de Volkskrant, gaf Giphart aan dat hij een feuilleton van tussen de 40 en 50 afleveringen wilde schrijven. Inmiddels is in overleg met de redactie besloten om vlak voor de zomervakantie te stoppen. Hiermee komt hij uit op de geplande ondergrens van precies 40 afleveringen. Dit besluit, dat na Aflevering 32 is genomen, maakt dat de schrijver een andere stijl moet kiezen en ik neem hem dat ook niet kwalijk. Naar aanleiding van Aflevering 33, De Muilpeer, schreef ik hierover: ‘Vanaf nu komt het erop aan. Giphart kan zich geen fouten permitteren en moet in een rechte lijn naar de finish. Het komt er nu ook op aan om de losse eindjes uit de voorgaande afleveringen op te pakken en af te hechten.’ En zo is het. Eens kijken hoe hij hierin slaagt in de jongste aflevering, Everybody Hurts.

Ik eindigde mijn blog over Aflevering 35, Pinken, met de volgende opmerking en verwijzing.Kick kan het even niet meer aan en verlaat de tafel. Hij moet even alleen zijn. Maakt hij een ommetje? In Aflevering 18, Sneeuwstilte, wandelde hij in zijn eentje over het eiland. Toen ‘voelde (hij) zich verward, maar wist zich toch nog steeds in de wetenschap dat het leven hem welgezind was.’ Dat is nu wel anders. Toen liep hij Silvijn tegen het lijf. Maar dat kan nu weer…

Het is dit stukje dat Giphart in de zijkolom onder het kopje met mijn naam citeert. Dank voor de vermelding en voor het compliment: ‘Hij weet zo langzamerhand uitstekend te voorspellen welke kant het op gaat.’ In ieder geval delen wij die richting, want Giphart begint met:

Voor de tweede keer deze dag liep Kick eenzaam door een hem onbekend gebied. Vanmorgen vroeg wandelde hij nog zelfbewust, zogenaamd als een boeddhistische monnik, door het lege en besneeuwde Vlielandse landschap, nu zocht hij heimelijk zijn weg in de stille gangen van het hotel. Het ironische proces van zelfobservatie van die ochtend – dat als doel had ‘de geest tot in de diepste lagen te zuiveren van negativiteit’ – was ingeruild voor een andere gemoedstoestand: die van het gevecht te overleven. Kick lag onder vuur. Zijn hart sloeg sneller dan normaal, de diepste lagen van zijn gedachten werden gevuld met woede en onbegrip.

Een mooie beschrijving, die linea recta terugverwijst naar Aflevering 18, Sneeuwstilte,. Evenals de tweede alinea trouwens, want de begrippen eros en agapè, werden ook in 18 geïntroduceerd en uitgelegd. Kick komt wederom tot de conclusie dat Bibi voor hem de ware is.

Alle anderen met wie beiden in het verborgene verkeerden, waren passanten. Schepen in de nacht. Zo was het toch?

Een mooie vergelijking. Schepen in de nacht. Slechts zichtbaar voor weinigen en alleen voor hen die weten waar te kijken. Wat er gebeurt onder nocturne vleugels van het duister, kan slechts met een sterke radar worden opgepikt. En zelfs dan hoeft men er niet op te reageren en kan men ervoor kiezen om de schouders op te halen en een andere kant op te kijken. Het is precies wat Kick en Bibi inmiddels al 18 jaar doen. Het is mogelijk de sleutel tot het succes van hun huwelijk. Zij zijn immers de pot en de ketel en zolang als er geen vreemde pannetjes op het fornuis komen als de ander er ook is, vinden ze het allebei wel goed. (Sinds ik het begrip ‘een kijkje in de keuken van een schrijver in Wordt Vervolgd! (3) introduceerde en collegablogger Etienne Stekelenburg zijn blog De Keuken van Giphart noemde lijken dit soort vergelijkingen onvermijdelijk.)

Kick heeft het in ieder geval van geen vreemde. In Aflevering 34, De Val, gaf opa Kick de verzamelde jongelui in de bar van het hotel al advies om vooral te relativeren:

Ik weet niet wat er speelt en wil het ook niet weten. Zonder me ergens mee te bemoeien, maar in godsnaam… Het is onbelangrijk. Wat het ook is, het is de ruzie niet waard, geloof mij nou maar. Ik ben 82, het is het allemaal niet waard.’

Wat dat betreft lijken Kick en Bibi voor elkaar gemaakt. Zij heeft via haar moeders bekentenis geleerd hoe belangrijk het is om sommige, gedane zaken, niet in openbaarheid te brengen. In Aflevering 9, Een geweldig niets, konden we hierover lezen:

Een ander zelfopgelegd voorschrift was dat Kick nooit iets over haar kortstondigheden te weten mocht komen. Dat was de hoofdzaak. Voor Bibi had dat met haar ouders te maken, met haar moeder die Bibi’s vader ooit een buitenechtelijke gebeurtenis had opgebiecht. Deze misstap was allang verjaard, maar na twee decennia was het geweten van Bibi’s moeder plotseling gaan opspelen. Haar moeder dacht dat haar bekentenis over een vervlogen moment van passie voor haar echtgenoot een teken van liefde en vertrouwen zou zijn. Alleen bleek hij er anders over te denken. Er volgden ruzies en verwijten, en een verkilling die Bibi’s ouders in de ogen van Bibi nooit te boven zijn gekomen. (…) Op een avond heeft Bibi’s moeder Bibi zelf ingelicht over haar affaire, haar schuldgevoel en de verkeerde inschatting het geheim na al die jaren alsnog te onthullen. Bibi ging toen al lange tijd met Kick en begreep welk gevecht haar moeder had moeten voeren. Had haar moeder Bibi jaren daarvoor over haar overspel verteld, dan zou ze haar – uit liefde voor haar vader – hebben gehaat en geminacht.

Voilà, twee bewijzen dat het Giphart aardig lukt om de losse eindjes uit de voorgaande afleveringen op te pakken en af te hechten. En mogelijk gaat deze houding ten opzichte van huwelijksgeluk, monogamie en parallelle liefde nog een belangrijke rol spelen in de afleveringen die ons nog resten. Het is in elk geval een verklaring voor het redelijk tamme gesprek dat Silvijn en Kick voeren, wanneer zij elkaar tegen komen. Zonder dialoog lijkt te worden voldaan aan de verwachting die wordt gewekt door de ondertitel, ‘Buiten komt het tot een confrontatie tussen Kick en Silvijn’.

Toen hij door de draaideur was en hij de vrieskoude buitenlucht op zijn gezicht voelde slaan, stond hij plotseling oog in oog met Silvijn. (…)
De mannen stonden tegenover elkaar, de wasem van hun ademstoten wolkte ineen. Hun opstelling oogde als een klassieke gunslinger uit een western. Twee outlaws, in een verlaten straat, tegenover elkaar, met hun handen op hun holsters. Good versus bad. Villain versus hero. Gieren daalden neer op het dak van de saloon.

Maar tot een gevecht komt het niet. Uiteindelijk zijn het de woorden die Kick raken.

Silvijn leek niet verbaasd hem te zien.
‘Ga je weg?’, vroeg hij.
Kick hield zijn pas in en draaide zich naar hem toe.

‘Wat doe jij hier op het eiland? Dat heb ik me sinds vanmorgen afgevraagd. Waarom fiets jij met ons mee? Waarom praat jij met mijn vader? Waarom bemoei jij je met onze levens? Wat heb jij tegen wie geluld en waarom? Welk spel speel jij?’
(…)
‘Welk spel ik speel?’, zei Silvijn. ‘Mijn vrouw, de moeder van de kinderen die ik niet heb gehad, is verongelukt terwijl ze naar jou op weg was, Kick. Jij bent medeverantwoordelijk voor haar dood, en dat weet je. Denk je dat ik een spel speel?’

Kick keek hem lange tijd zwijgend aan. Hij deinsde iets terug en hernam zich.
‘Hoe… eh?’, zei hij, maar vervolgde zijn zin niet.

‘Ik heb jou in Barcelona met haar gezien’, zei Silvijn. ‘Toen is het begonnen tussen jullie, dat weet ik, dat weet jij. Lieg er niet over.’

Kick hernam zich voor de tweede keer.
Zacht zei hij: ‘Oké, ik snap het. En kom je nu wraak nemen? Ben je daarom naar het eiland gekomen?’
(…)
‘Nee, ik ben niet naar Vlieland gekomen om wraak te nemen, ik ben gekomen…’
Silvijn drukte zijn sigaret uit in de grote ronde asbak. ‘…omdat ik van Bibi hou.’

Het woord hou weergalmde in de nacht als een pistoolschot. Even stokte de wasem uit de mond van Kick.

Het is een mooie cliffhanger, halverwege deze aflevering van het feuilleton. Je zou hier mogelijk kunnen spreken van een Beat, een begrip uit de filmwereld welke Giphart in de vorige aflevering introduceerde: de korte stilte die volgde, en die tussen de regels door is te lezen, leidt tot een doorleefd moment van inzicht bij Kick. Giphart komt hier vast nog op terug, maar switcht heel vakkundig naar een andere scène.

Een scène waarin hij gebruik maakt van de antwoorden op een vraag die hij eerder aan zijn lezers voorlegde, maar die waar hij in de vorige aflevering nog geen kans toe zag. Zelf schrijft hij erover in de zijkolom onder het kopje ‘Verzoeknummers‘:

Ik zag een scène voor me waarin de leden van De Vijf elkaar bestookten met toepasselijke nummers die bij de dj werden aangevraagd. Twee weken geleden stelde ik via Facebook daarom de vraag welke nummers dit zouden kunnen zijn. Dit leverde 86 reacties en veel creatief vermaak op. [daar ga ik met mijn vaststelling dat het ‘stil is op Facebook’, maar dit is dan ook de uitzondering die de regel bevestigt – TS] Sara Dijkshoorn-Verheij tipte Everybody hurts van R.E.M, vooral vanwege het zinnetje: ‘Take comfort in your friends.’ Andere opmerkelijke titels: Don’t give up van Pink Floyd. Live for the kill van Amon Amarth. It wasn’t me van Shaggy. Fuck it van Eamon. Lost van Coldplay. Love hurts van Nazareth. Vuile leugenaar van Renée de Haan. Je loopt je lul achterna van Doe maar. Smack my bitch up van The Prodigy. Happy Together van The Turtles. Enzovoort. (…)

De scène is een mooie beschrijving geworden, waar de lezer zich van alles bij kan voorstellen. Giphart heeft dan ook niet alles uitgeschreven, maar laat een en ander aan de verbeelding van de lezers over. (Show don’t tell) Zo moest ik glimlachen om een uitspraak van de dj’s: ‘Wij gaan u vanavond naar het Nieuwjaar toe swingen. Hebben we er zin in? Are you happy?’. Maar ook om een zinnetje als ‘Toen de alcohol indaalde, (…)’. Je kunt je er van alles bij voorstellen. Uiteindelijk bestoken De Vijf en aanhang elkaar zoals Giphart zich voorstelde met verzoeknummers. Van bovengenoemde nummers heeft alleen Everybody Hurts het verhaal gehaald – het is dan ook meteen de titel van deze aflevering – maar toch is de Feuilleton playlist niet mis:

We trappen af met Joy Divisions klassieker Love Will Tear Us Apart (ik koos voor de BBC versie vanwege de clip) om te vervolgen met een eclectische mix, waarvan je je kan afvragen of iedereen op het feestje er de lol van kan inzien:

Pat Benatar – Love is a Battlefield
Kelis – I hate yo uso much right now
Drukwerk – Je loog tegen mij
Lily Allen – Fuck you (very, very much)
REM – Everybody Hurts
en mijn favoriet, Robert Palmer met Can we still be friends?

En dat brengt ons weer bij Kick. Sinds Aflevering 18, Sneeuwstilte, zit ik geregeld met Can we still be friends? in mijn hoofd. Ik hoorde het nummer nadat ik de krant had gelezen in de supermarkt en zocht het thuis meteen op. Misschien komt het door de foto van een wandelende Palmer in de eerste minuut dat ik de plaat niet meer krijg losgekoppeld van Kick, die tenslotte ook aan de wandel is, maar ik vind het een toepasselijk einde van Aflevering 36, Everybody Hurts. Dat het feuilleton afgelopen zaterdag eindige met Palmers hit, maakt de aflevering af. Het is een verwijzing naar de eigenlijke cliffhanger een paar alinea’s eerder en daarmee is het cirkeltje rond.

Kick verlaat het hotel, gewapend met jas, sjaal en portemonnee. Onderweg naar buiten komt hij Silvijn tegen en de confrontatie, het gesprek, leidt tot vragen bij Kick. Uiteindelijk zijn het woorden die Kick raken, maar welke schade ze aanrichten, dat weten we nog niet. Of hij het hotel verlaat of dat hij terug naar binnen gaat, dat weten we ook niet, maar gezien zijn gemoedstoestand, lijkt de eerste optie mij de meest logische. In dat geval heeft hij niet Can we still be friends? gehoord op de achtergrond, in de feestzaal, maar hij zal ongetwijfeld, net als ik trouwens, met vergelijkbare vragen zitten als waarover Palmer zingt:

We can’t play this game anymore
But can we still be friends ?
Things just can’t go on like before
But can we still be friends ?

(…)

Let’s admit we made a mistake
But can we still be friends ?
Heartbreaks ’s never easy to take
But can we still be friends ?

(…)

Can we still get together sometime ?
Oh, babe, can we still go on?

(…)

Wordt Vervolgd! (35)

leave a comment »

In Aflevering 34, De Val, kreeg Bibi een whatsappbericht van Silvijn. Mooi, dacht ik. Het wordt tijd dat die intrigant weer bij het verhaal wordt betrokken. Toch kiest Giphart ervoor om de week bij De Vijf en hun mannen te blijven en blijft Silvijn buiten beeld. Je kan merken dat de vaart er nu goed in zit en dat onze schrijver een duidelijk doel voor ogen heeft. Het zou mij niets verbazen als hij het verhaal in hoofdlijnen reeds heeft uitgeschreven en dat de laatste afleveringen grotendeels op de plank liggen. De vertelstijl lijkt anders. Meer to the point. In de vorige afleveringen was nog volop tijd was terugblikken. Aflevering 10, Bibi’s kleine geheim, was ruim 75% herinnering. Maar zoveel tijd hebben we niet meer, dus vorige week in een paar alinea’s hoe Bibi en Korneel bij elkaar in bed belanden. In de aflevering daarvoor waren de eerste drie alinea’s nog goed voor een soort van samenvatting, maar ook daarvoor ontbreekt tijd en ruimte, dus Aflevering 35, Pinken, begint eenvoudigweg met de mededeling dat Opa Kick de kinderen afleid, waarna direct wordt doorgeschakeld naar de groep waar het werkelijk om draait.

Verderop, aan de tafel van de volwassenen, hingen de kruitdampen van de gewapende vrede tussen de negen kampen. Er werd gepraat over de vriendschap en ‘dingen die er waren gebeurd’, vaak kregelig en verwijtend, met een bijtend sarcasme over nieuwe onthullingen. Het was vooral Rosalie, de gescheiden puzzelmaakster, die met een nogal opzichtig opgewekt geëtaleerd gevoel van betrokkenheid helende verbanden probeerde te leggen en probeerde te lijmen wat er te lijmen viel.

En toch ontkomen we ook nu niet aan een terugblik. Gelukkig! Middels de flashbacks smeedt Giphart verder aan het ingenieuze raamwerk, het mozaïek van overspel en seksuele relaties dat binnen de groep blijkt te bestaan. Het stralende middelpunt is Kick, die het afgezien van zijn eigen vrouw heeft aangelegd met tenminste de helft van de vrouwen uit de groep en met de vrouw van Silvijn.

In Aflevering 28, Scène, konden we lezen dat ondanks haar avontuurtjes, Bibi ervan overtuigd is dat Kick haar soulmate is. De onverwachte komst van Silvijn naar het eiland had die wetenschap vaster dan ooit in haar gedachten gegrift.

Haar liefde voor Kick stond al jaren buiten kijf, althans als ze nuchter was. Kick was de liefde van haar leven, de vader van haar kinderen, de man aan wie ze het eerst dacht als ze bij het openen van een blik maïs een snee in een ader opliep, de man die haar in dat geval moest redden, de man wiens naam ze zou prevelen vlak voordat ze haar laatste ademstoot zou uitslaan als hij te laat arriveerde.

Haar vertrouwen in Kick, dat al een aardige deuk had opgelopen, krijgt het in opnieuw zwaar te verduren. Pinken verwijst niet naar hoe bij de hand Kick is – hij is niet bij de pinken – maar naar zijn manier van subtiel contact leggen met andere vrouwen. Zo leren we door mee te gluren in de gedachten van Frederique die zich een zwoele zomeravond herinnert, terwijl het gesprek aan tafel verder gaat over ‘vriendschap en ‘dingen die er waren gebeurd’’.

Vier jaar geleden [even voordat ze elkaar zagen in Barcelona – TS] bezochten Frederique en Pim een barbecue bij vrienden, waar toevallig ook Kick en Bibi waren. De tuin van het feestje grensde aan een meertje in het bos. Er was een reling, waartegen Frederique halverwege de avond stond geleund, terwijl ze uitkeek over het golvende lichtmozaïek op het water. Kick kwam in het halfschemer naast haar staan. (…)
Terwijl de zon onderging, (…) leunde Kick naast Frederique, om heel voorzichtig zijn rechterpink over haar linkerpink te leggen. Onschuldiger kon een gebaar niet zijn (…)Frederique trok haar hand niet weg.
(…)
Toen het gezelschap gisteren op de platbodem De Progressie richting het eiland zeilde, stond één reizigster aan een reling uit te kijken over het water. Kick kwam naast haar staan en het was duidelijk dat de twee zich onbespied waanden.(…)
Vanuit een raampje in het kombuis zag Frederique het gebeuren. Zij stond glazen af te drogen, toen haar blik registreerde hoe buiten aan de reling Kick plotseling – en hier slikte ze – zijn pink achteloos legde op de pink van de vrouw naast hem. (…)

Giphart wendt zijn blik naar het verleden en nodigt ons uit met hem mee te kijken. Soms neemt hij ons mee terug in het verhaal naar iets wat eerder in meer of mindere mate is beschreven. Soms vertelt hij ons iets nieuws. Voorbeelden te over: ‘vier jaar’ geleden, is subtiel – toch is meerdere keren voorbij gekomen dat Kick en Freek elkaar vier jaar geleden in Barcelona hebben ontmoet – hoe dat zo is gekomen is nieuw en staat hierboven. Een voorbeeld van eerder vrij uitgebreid is beschreven en waarop nu ten langen leste op wordt teruggegrepen is met wie Kick was toen hij in Aflevering 15, Tot aan oneindig en weer terug, ’s nachts de slaapzaal verliet. Het is onderwerp van speculatie geweest, zowel op de Facebookpagina van het feuilleton als in mijn blog. Reeds in Wordt Vervolgd! (16) zinspeelde ik erop dat Frederique hem achterna liep. Toch blijkt de reden waarom zij hem volgde anders dan ik had verwacht.

Afgelopen nacht, in de noodkampeerboerderij, merkte Frederique, die klaarwakker in haar stapelbed lag, dat Kick het slaapvertrek verliet, waarschijnlijk voor een plas. In een opwelling besloot ze hem achterna te gaan. Gespannen wachtte ze hem op in de gang.
‘Ontzettende klootzak’, fluisterde ze Kick schreeuwend toe, toen hij uit het toilet kwam, waarna ze hem confronteerde met zo’n beetje alles wat ze over hem wist.

De puzzel is bijna compleet. Meesterpuzzelaar Giphart heeft de stukjes die essentieel waren voor de beeldvorming de afgelopen afleveringen vakkundig gelegd. Aan de randen van de plaat die langzaam ontstaat liggen de zogenaamde ankertjes. Het worden er steeds minder. Nog vijf afleveringen en het beeld is compleet. Het kan geen toeval zijn dat Rosalie, puzzelontwerpster, en inmiddels ontmaskerd als de zoveelste minnares van Kick, een prominentere rol krijgt nu het einde nadert. Ze maakt dan ook onderdeel uit van de cliffhanger van deze week. Frederique, die zich ergert aan haar, omdat juist zij ‘met een nogal opzichtig opgewekt geëtaleerd gevoel van betrokkenheid helende verbanden probeerde te leggen en probeerde te lijmen wat er te lijmen viel’, zet haar daarom vol in de schijnwerper:

‘Jezus Rosalie, hou nou eens even je bek’, hoorde Frederique zichzelf roepen. Haar ergernis had een smeltpunt bereikt. (…)
‘Gewoon even ophouden met die triomfantelijke superieure houding van je, want die komt me de strot uit’, ging Frederique verder. ‘Je bent moeder Teresa niet, Rosalie, en ook niet Ghandi.’
En de korte stilte die hierop volgde, wordt in taal van Frederiques vakgebied een beat genoemd, een doorleefd moment van inzicht van een personage.
‘Vertel het gezelschap anders even over je warme band met Kick.’

Het verhaal kantelt wederom. Net nu men in ieder geval weer met elkaar in gesprek is, komt er een nieuw feit boven tafel. Wie echter denkt dat dit al het einde is, die moet echt even verder lezen (bij voorkeur in het feuilleton zelf, dat spreekt voor zich), want er is meer:

Ik wist het!’, riep Bibi, die met een klap haar wijnglas op tafel zette en tot drie keer toe riep: ‘Godverdomme!’ (…) ‘Is er godsamme een van jullie wijven op wie Kick niet heeft gelegen?’ Woest keek Bibi naar het gezelschap, maar voor ze kon aandringen op een antwoord stond Kick op, om zwijgend de tafel te verlaten. Iedereen keek hem na. ‘Nou? Nou?’

De puzzel die Feuilleton heet lijkt een eigen leven te leiden en is zojuist van 1000 naar 1200 stukjes gegaan. Hoezo ‘wist’ Bibi het? Wat wist ze? Wat weet ze? Wat weet ze nog meer? Ze vraagt niet voor niets door. Zou Kick het dan echt met alle vriendinnen hebben gedaan? Sanne is boos op Bram en Klaasje op Korneel, maar hebben de dames ook boter op hun hoofd? Kick kan het even niet meer aan en verlaat de tafel. Hij moet even alleen zijn. In Aflevering 18, Sneeuwstilte, wandelde hij in zijn eentje over het eiland. Toen ‘voelde (hij) zich verward, maar wist zich toch nog steeds in de wetenschap dat het leven hem welgezind was.’ Dat is nu wel anders. Toen liep hij Silvijn tegen het lijf. Maar dat kan nu weer… Wordt vervolgd!

Written by thehotstepper

juni 4, 2013 at 12:01 pm