Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for augustus 2014

Sommerhus

with one comment

Hoe krijg je een zomerhuisje in een woonkamer van 16m2? Had je mij die vraag voor gisteren gesteld, dan had ik je het antwoord schuldig moeten blijven, maar inmiddels weet ik het. Je nodigt een paar dozijn muziekliefhebbers uit en vraagt Sommerhus of ze in je woonkamer willen optreden. Succes gegarandeerd.

Ik was gisteren te gast bij Melanie, die zoals hierboven beschreven, een zeer geslaagd huiskamerconcert organiseerde. Met een kleine dertig andere muziekliefhebbers konden we genieten van Sommerhus, een duo dat wordt gevormd door de sympathieke Rotterdammers Vera Jessen Jührend en Peter Jessen. Laatstgenoemde is half Deens en zijn familie bezit een zomerhuisje in Denemarken. Het paar gaat er graag naar toe en ze doen er veel inspiratie op. Het resultaat is te horen op hun in 2013 verschenen album Sommerhus, dat zij gisterenavond integraal ten gehore brachten gedurende de eerste helft van het optreden.

Dat ze het album volledig en in dezelfde volgorde zouden spelen, was volgens Vera onoverkomelijk. Het is namelijk een suite, oftewel “een opeenvolging van meerdere, in zich gesloten delen voor één of meerdere instrumenten”. Fijn, weten we dat ook weer. En dus zaten we het volgende ogenblik te luisteren naar het melancholische geluid van een strijkstok over de dikke snaren van een grote staande bas. Openingstrack Denmark is er een om kippenvel van te krijgen en blijkbaar was ik niet als enige onder de indruk, want het publiek luisterde ademloos om vervolgens los te barsten in applaus, wat dankbaar in ontvangst werd genomen. Het spits is eraf, maar Vera en Peter gaan voortvarend verder met How Come?, een ballad die wordt gezongen door Vera, terwijl Peter zijn bas wederom laat zingen met zijn strijkstok. Op nummer drie, Only You Do, is Peter ook te horen als zanger. Met het aangename, tijdloze duet, wordt een prettig vervolg gegeven aan het concert en inmiddels is duidelijk dat zowel het optreden als de cd lekker zijn opgebouwd. Het feest voor oog – je ziet dat ze menen wat ze zingen, zoals ze elkaar aankijken – en oor gaat verder met You Wanted To Talk, een langzaam en relatief lang nummer, waarop het heerlijk wegzwijmelen is. Ongemerkt drink ik mijn biertje leeg. Dat was niet de bedoeling, maar het is het duo vergeven.

We gaan verder met Shht, waarvan ik me afvraag of het niet verkeerd is geschreven op het cd-hoesje en men niet ‘Shit’ bedoeld, want het tweetal vraagt zich wederom in mooie samenzang af of ‘shit only happens to you’ om vervolgens vast te stellen dat ‘shit happens to all of us’. Ik knik naar mijn lege biertje. Yep. Dus laaf ik mij aan Doubt Do Us Part, een ingetogen liefdesliedje met o.a. het prachtige zinnetje ‘I’ll be waiting for you in the shadows of your heart’. We zijn inmiddels aangekomen bij de laatste drie nummers van de eerste set en, hoewel het eigenlijk niet meer dan normaal is, valt het mij weer op hoe stil en respectvol het publiek is en doet wat men hoort te doen bij mooie luisterliedjes: luisteren. Misschien komt het dat we zo dicht op de muzikanten zitten, maar dan nog – nee, het heeft te maken met de kwaliteit van de teksten en de compositie, de manier waarop ze worden gebracht. Vera zingt over dat ze bang is dat elke val haar meer pijn zal doen dan de vorige op Shed My Leaves en Peter bespeelt een bijzonder instrument, de kalimba. Op het een na laatste nummer, Song Of Worry, start Vera, maar halverwege neemt Peter de zang over. ‘Today you have been protecting your wall, while you should have built a bridge’. Hij klinkt licht gekweld. ‘You forgot what is here to be loved. You forgot that you are already rich.’ In harmonie sluiten ze het nummer af. Ik ben inmiddels vergeten dat mijn bier op is en heb het gevoel dat ik in de soundtrack van een film ben beland. Het laatste nummer is ingezet. A Tender Trap is net als Denmark instrumentaal (of is neuriën ook zang?) en rondt cd en eerste helft van de uitvoering perfect af. Een staande ovatie was op zijn plaats geweest, ware het niet dat diverse mensen dan letterlijk tegen de lamp waren gelopen, aangezien er meubels waren verplaatst om ruimte te maken. Het bleef dus bij een lang en hard applaus, wat niet minder verdiend of oprecht was.

Sommerhus in huis halen is geen gek idee. Je kunt ze vinden op Spotify, Bandcamp, iTunes en CDBaby en natuurlijk op hun eigen site www.sommerhus.nl. Hier kan je behalve de cd bestellen ook een optreden boeken en ik kan dat van harte aanbevelen. Na bovengenoemde set speelde het duo nog een fijne set luisterliedjes met eigen werk uit de tijd dat Vera als singer-songwriter solo was. Daarnaast speelden ze, tegen hun gewoonte in, twee covers, waaronder het mooie Like Strangers van The Everly Brothers. Het verhaal gaat dat ze dit op ukelele hebben uitgezocht tijdens een autorit naar het Deense zomerhuisje. Hoewel ze gisteren de uk thuis hadden gelaten, was de uitvoering er niet minder om. Wat mij betreft gaan ze snel weer naar het Sommerhus en laat een tweede cd niet lang op zich wachten.

Advertenties

Written by thehotstepper

augustus 31, 2014 at 11:16 am

Reclame voor Van Dale

with one comment

Verhalen over taal - 150 jaar Van Dale‘Dikke van Dale houdt al 150 jaar woord’, las ik vanmorgen in een aardig artikel in Trouw. Het stuk was te lezen de Verdieping en hield het midden tussen een journalistieke bijdrage en een advertentie. Hebben!, dacht ik in ieder geval toen ik het verhaal uit had. Langs de neus weg werd namelijk even vermeld dat deze week het jubileumboek ‘150 jaar verhalen over taal’ uitkomt. Als taalliefhebber kan ik natuurlijk niet zonder. Laat ik nu volgende week jarig zijn… Mevrouw Stepper, leest u mee? 😉

En passant een beetje reclame maken. Als het voor een goed doel is dan vind ik het niet erg. Verjaardagen en taal zijn wat mij betreft goede doelen. Van Dale gefeliciteerd!

 

Written by thehotstepper

augustus 27, 2014 at 11:16 am

Geplaatst in boeken, taal

Tagged with , , , , , , ,

De zomer van de vermoorde onschuld

leave a comment »

‘Met doodse blikken in de rode ogen sjokken ze door het stof. Baby’s in bruin besmeurde pakjes op armen van moeders met witte zweetvlekken in hun jurken. Een hoogzwangere 18-jarige vrouw met blaren op haar gezwollen voeten zit in de schaduw van een checkpoint, haar even jonge echtgenoot met gebarsten onderlip naast haar.’
Bovenstaande alinea leest als het begin van een fictief verhaal of op zijn best op een column van een schrijver die misstanden aan de kaak wil stellen. Helaas is niets minder waar. Het is het begin van een krantenartikel door Remco Andersen uit de Volkskrant van maandag 11 augustus 2014.
‘’Veel kinderen zijn op de berg gestorven door uitdroging’, zegt Danoun Abda (35), die zijn familie in de schaduw van een een Koerdische checkpoint heeft geparkeerd.’ Geërgerd lees ik verder. Ik zit in de trein van Utrecht naar Schiphol. Het is een omweg, want de trein van Utrecht naar Rotterdam rijdt niet. Ik ben op weg naar mijn gezin. Mijn vrouw van begin 30 en mijn zoon van anderhalf. Ik schaam me dat het me stoort dat ik met een omweg naar huis moet. Het gaat me wel een slordige drie kwartier extra kosten.
‘’Vooral die tussen de drie en vijf jaar. Voor mijn ogen. We hebben ze achtergelaten waar ze stierven.’’
Tranen prikken achter mijn ogen. Ik had me nog zo voorgenomen om me niet te verdiepen in de verschrikkelijke berichtgeving over wat er in de wereld gebeurt en me niet te laten beïnvloeden. Het is zomer en bij zonneschijn hoort blijdschap. Mijn kleine jongen heeft leren lopen en dat kan hij steeds beter. We besteden veel tijd samen en terwijl ik dan met hem ben en naar hem kijk, moedig ik hem in stilte aan om zijn onbevangenheid niet te verliezen. Het is een van de redenen dat ik het abonnement op mijn krant had opgezegd. Ik wilde net als hij, kinderlijk van de zomer genieten. Maar wie hou ik voor de gek?

Written by thehotstepper

augustus 14, 2014 at 8:07 am

Kom op nou!?

with 2 comments

Onwetendheid en onverschilligheid strijden om de eer als het gaat om ongezonde levensstijl en overgewicht. Hetzelfde geldt voor spel-, stijl- en taalfouten. Zelf ben ik bewust met beide bezig. Ik streef ernaar om gezond te eten en als ik eens zondig dan doe ik het bewust. Ik weet dat ik fout zit, maar ik weet ook dat ik dat op allerlei mogelijke manieren compenseer. Ik schrijf graag en ik streef ernaar om dat foutloos te doen. Ook op dit vlak geldt dat als ik eens zondig, ik het bewust doe. Woordgrapje moet kunnen. De enkele keer dat ik onbewust een foutje maak, ben ik blij wanneer iemand mij corrigeert en wanneer ik zelf na uren, dagen of weken dat iets online staat ontdek dat er een fout doorheen is geglipt, verbeter ik het beschaamd, in de hoop dat het niemand is opgevallen.

Vandaag was ik in mijn sportschool. Ik train bij Basic-Fit. Met veel plezier, mag ik er gerust aan toevoegen. Zowel met de accommodatie als met de slogan ‘Kom op nou!’ is niets mis. Terwijl ik mijzelf in het zweet werkte op een Crosstrainer werd ik van alle kanten aangemoedigd. Tegenover het apparaat hangt een flatscreen aan de muur waarop opbeurende teksten en andere meer of minder relevante zaken voorbij komen. ‘ Jij bent hier, dus je bent goed bezig!’ Vind ik ook en voor de zekerheid zet ik het apparaat een tandje zwaarder. ‘Beyoncé en Jay Z leven aparte levens.’ Vind ik ook, maar als ik verder lees kom ik er achter dat ze avond na avond samen op het podium staan, maar dat ze niet eens in dezelfde hotels slapen. Dat is het mooie van taal, je kunt apart op twee manieren interpreteren en uit de context moest hier blijken wat er werd bedoeld.

Berichten wisselden elkaar af en ondertussen kwam ik in een heerlijke flow. Terwijl ik mijn benen en armen als vanzelf bewoog, ging er in mijn hoofd een knop om en kwamen ideeën als vanzelf. Het is een van de voordelen van met je lijf bezig zijn. Mens sana in corpore sano – een gezonde geest  in een gezond lichaam. Maar ik ben naast lijf en ziel ook Nederlander en behalve dat ik dus ontvankelijke ben voor gedachten en aanmoediging in de Nederlandse taal, ben ik ook vatbaar voor taalfouten. En er kwam er toch een voorbij! Op mij werkte het eerder als klap in het gezicht dan als tikje op de billen van bijvoorbeeld een personal trainer, hoewel beide bedoeld kunnen zijn als stimulans om net even harder te lopen, nog een laatste herhaling er uit te persen of als bedankje voor de geleverde inzet.

kom op nou

Au, dacht ik, terwijl het getal in de snelheidsmeter omhoog schoot. Was het om taalpuristen als mijzelf een oppepper te geven, dan was men in zijn opzet geslaagd. Ik betwijfel echter dat dit de bedoeling was. Vertwijfeld keek ik om mij heen, d, t of dt, het is lastig, maar Kom op nou!

Bij dezen bied ik mij aan als redacteur van de teksten die op de schermen in de fitnessruimtes in het land verschijnen. Mocht ik door omstandigheden een tijdje wat minder sporten – en dat komt best wel eens voor – dan kan ik altijd nog zeggen dat ik wekelijks bezig ben met de sportschool.

Written by thehotstepper

augustus 3, 2014 at 2:32 pm