Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for januari 2013

Stellen

leave a comment »

‘Op stel en sprong’ iets willen, oftewel meteen, dadelijk, onmiddellijk. Ik vind het een mooie uitdrukking. ‘Op stel’ betekent zoveel als op de juiste plaats of op orde. ‘Sprong’ spreekt voor zich. Als men zijn zaakjes voor elkaar heeft, kan men direct opspringen om het, wat dat dan ook zijn mag, te doen. Men springt als het ware van passief en afwachtend naar actief en bezig. ‘Op uw plaatsen, klaar, af!’, zou zo maar kunnen worden vervangen door ‘Op stel, en, spring!’.

Stel staat ook voor bij elkaar horend. Het kan gaan om mensen,  zij zijn een stel, en om dingen. Peper-en-zoutstel bijvoorbeeld,  een set van twee meestal gelijkvormige houders gevuld met peper en zout. Een ander voorbeeld is treinstel. Anders dan bij peper-en-zoutstel schrijven we dit zonder verbindingsstreepje. Een treinstel is dan ook niet zozeer onderdeel van een tweetal, maar onderdeel van een groter geheel. Om een trein te vormen zijn treinstellen nodig. Samen vormen zij de trein.

Er is veel te doen over treinstellen tegenwoordig. Met name over die van de Nederlandse hogesnelheidstreinen. Ze zouden onveilig zijn, want ze verliezen onderweg wel eens onderdelen, en onbetrouwbaar, want ze schieten ook wel eens in storing. Klinkt niet alsof men zijn zaakjes op orde heeft en klaar is om in actie te komen, om te springen zogezegd – hoewel dat in deze context misschien alleen maar goed is – en een vergelijking met  de uitdrukking op stel en sprong lijkt hier dus niet gepast.

Niets aan de Nederlandse hogesnelheidstreinen is op stel en sprong. Ze zijn besteld in 2004 bij een Italiaanse fabrikant van stoptreinen en trams, en hadden inmiddels enkele jaren geleden reeds moeten rijden. Minder dan de helft van de bestelde treinen is geleverd. Te laat, dat ook nog eens. Sinds vorige week staan ze stil. Op een opstelterrein in de Watergraafsmeer. Het liefst willen NS, de verantwoordelijk minister en de Tweede Kamer zo snel mogelijk een oplossing voor dit debacle. ‘Op stel en sprong’ dus. Helaas kan men alleen voldoen aan het eerste gedeelte van het gezegde.

Dit brengt mij bij twee andere toepasselijke spreekwoorden. Het eerste is ‘Van uitstel komt afstel’. Dit betekent dat wanneer je te lang wacht, iets niet meer doorgaat. Ik hou niet zo van dit gezegde, want ik vind het nogal negatief. Het tweede is een reactie op de eerste en lijkt een stuk positiever. Het luidt ‘Uitstel is geen afstel’ en wil zeggen dat ook al schort men iets op, men hoeft daarom nog niet op te geven. In beide gevallen kan je er in de context van de hogesnelheidstrein nieuwe spreekwoorden van maken. ‘Van opstel komt afstel’ krijg je dan en ‘Opstel is geen afstel’. Ik hoop oprecht dat die laatste doorbreekt in 2013. Afstel is tenslotte eeuwig uitstel en dat zou weer eeuwig zonde zijn.

Opstel is geen afstel

Advertenties

Wordt vervolgd! (18)

with one comment

Ik besloot mijn vorige blog  met ‘Zalig zijn de onwetenden. Misschien loop je zo de minnaar van je lieve Bibi tegen het lijf… Wordt vervolgd!’ en kreeg daar enkele reacties op. Zelfs onze auteur maakte gebruik van mijn insinuatie door zelf via de Facebookpagina van het feuilleton, toen hij de link naar mijn blog over aflevering 17 deelde, ook te zinspelen op een mogelijke ontmoeting: ‘Gaat Kick op Vlieland bij zijn wandeling de minnaar van Bibi tegenkomen? Later vanmiddag komt Aflevering 17 online op de site van de Volkskrant, maar hier is al de blog van Theo Stepper over 17. Reacties zijn welkom!’ Dus er volgden reacties…

Reacties op suggestie

Maar er volgden ook reacties uit een andere hoek. In het hoekje rechtsboven het feuilleton, dat Giphart gebruikt voor toelichting, wetenswaardigheden of uitkomsten van polls, kunnen we deze keer het volgende lezen onder het kopje Urgentie-politie: ‘De door mij zeer gewaardeerde schrijfster en critica Marja Pruis las op het festival Writers Unlimited in Den Haag een rede voor over de stand van ‘de literatuur met een hoofdletter’. Ik maak mij volgens Pruis schuldig aan een van de ernstigste schrijversvergrijpen: ik laat me beïnvloeden door lezers. Schrijven met hulp van lezerswenken mist ‘urgentie’. (…)’

Ik las het met een glimlach, want ik had Aflevering  18, Sneeuwstilte, al uit. Ondanks mijn tip en alle commentaar en wenken van mee-feuilletonisten heeft Giphart lekker zijn eigen plan getrokken en een fijn intermezzo geschreven waarin hij Kick lekker eenzaam over het eiland laat struinen en heerlijk laat mijmeren over vroeger, onderwijl mooie beelden oproepend waar lezers niet anders dan blij van kunnen worden. Althans, ik wel.

Ik woon aan het water, aan een buiten gebruik geraakte haven in Rotterdam. Schepen komen er zelden, maar meeuwen des te meer. Ik begrijp dus heel goed wat Giphart bedoelt met ‘het schijnbaar doelloze schouwspel’ dat de meeuwen opvoeren boven zijn hoofd. ‘Zo nu en dan krijsten er meeuwen vlak boven hem. Sommige vogels bleven tegen de wind in één plek hangen , tot ze zich door een vlaag lieten wegdrukken, waarna ze snel een vrolijke u-bocht maakten en uitdagend weer terugkeerden op hun oude plek.’ Mooi beschreven en goed geobserveerd. Ik zie het een meeuw in gedachten zo doen. Prachtig.

Of wat te denken van de beschrijving van het moment dat Kick zich realiseert dat het gaat sneeuwen? ‘Er leek een filter voor de onzichtbare zon te worden geschroefd, waardoor het ochtendgloren nog bleker en breekbaarder werd. Zonder aankondiging kwamen er dikke vlokken uit de hemel vallen.’ Hoewel ik een tering-hekel aan sneeuw heb (in Nederland, op een berg ergens ver weg kan het best mooi zijn), beschrijft Giphart hier op bijzonder mooie, bijna poëtische wijze een magisch moment.  Daar kan een ‘echte schrijver’, ‘gehuld in een zachte broek en wijde blouse ergens in een kamer op een zolder in Amsterdam-Zuid’ wat mij betreft een puntje aan zuigen.

Terug naar het verhaal. Kick is in Aflevering 17 vroeg opgestaan en maakt nu dus in de een ochtendwandeling over het eiland. In tegenstelling tot eerdere afleveringen lijkt Giphart zich niet druk te maken om een cliffhanger. Eindelijk doet hij dus wat hij bij aanvang van het feuilleton beweerde – ‘Ik ga echt geen cliffhangers schrijven.’ –  en waar hij later op terugkwam – ‘Het werkt niet zonder cliffhangers.’ Via meeuwen, vallende sneeuw, boeddhistische monniken en een herinnering uit hun studententijd, zo’n zeventien jaar geleden neemt Giphart ons aan de hand en loodst ons van Aflevering 17 naar Aflevering 19. Er gebeurt in Aflevering 18 niet veel en er is geen cliffhanger. Het werkt dus wel! Soms. Een aflevering van een feuilleton kan soms ook zonder spannend plot en het al dan niet gebruiken van cliffhangers is dus minder zwart-wit dan Giphart stelde in de interviews met Aimée Kiene (VK, 1 september 2012, helaas geen link beschikbaar) en Sara Berkeljon (VK, 5 januari 2013).

Fijn. Weer wat geleerd. Maar wacht, er is meer. Want hoewel onze auteur dan misschien niet voldoet aan het urgentie-principe, hij voldoet wat mij betreft zeker wel aan het meester-principe. Hij gunt ons een kijkje in zijn keuken en leert ons en passant allerlei interessante zaken over schrijven in het algemeen en stijlfiguren in het bijzonder. Deze keer: de kruisstelling, oftewel chiasme. Een herhaling met omkering. Hij begint er vrijwel direct mee, want hij laat Kick over een duinpad lopen ‘met rechts van hem duinen en helmgras en links helmgras en duinen.’ Even verderop laat hij Kick denken ‘Bibi en hij waren zeventien, achttien jaar bij elkaar, waarvan achttien, zeventien jaar gelukkig.’ Voilà, kruislingse herhaling. Maar wat bedoelt Kick? Is hij het laatste jaar niet meer gelukkig? Dat belooft nog wat. Beweerde ik eerder dat er geen cliffhanger in dit verhaal zit? Misschien niet aan het eind dan, maar we weten dat Bibi een minnaar heeft en dat Kick ’s nachts wegsluipt met een ander. Nu peinst hij erover of hij de volle achttien jaar samen gelukkig is en overdenkt hij ook nog eens het verschil tussen lust, onbeheerste liefde, en beheerste liefde, genegenheid. Een liefde die zich richt op de verlangens van de ander. Maar Kick is toch niet klaar om Bibi om het even wat te vergeven? Zover gaat zijn gevoel van agape toch niet? Wedden dat in Aflevering 19 weer het nodige vuurwerk knalt? En dat bedoel ik niet letterlijk, ook al nadert Oudejaarsavond in het verhaal met rasse schreden…

Sneeuw

leave a comment »

Zo Blue Monday, de ergste ‘dramaandag’ van het jaar, hebben we weer overleefd. Ik vond het eerlijk gezegd wel meevallen dit jaar, hoewel het me klaarblijkelijk toch wel veel energie heeft gekost. Vanmorgen kon ik moeilijk uit bed komen en ik was eerlijk gezegd wel een beetje jaloers op de sneeuw…

Sneeuw

Written by thehotstepper

januari 22, 2013 at 12:26 pm

Geplaatst in spreuk, tegeltje

Tagged with , , ,

Wordt vervolgd! (17)

with 2 comments

In Aflevering 17, Meet cute, lezen we hoe Kick denkt aan zijn eerste ontmoeting met Bibi. Dat is al weer 18 jaar geleden. Daarnaast leren we het belang van bewaren. Zo’n zes jaar geleden, in 2006,  publiceerde Giphart in een editie van Hide & Chic, een andere versie van hoe Kick Bibi leerde kennen. Zijn advies,  – en ik moet het toch maar eens gaan opvolgen – Niets weggooien. Zelf kreeg onze auteur de tip van een oudere collega om ook alle versies van een verhaal te bewaren. Tenslotte wordt elke schrijver geconfronteerd met het parool ‘kill your darlings’: verwijderen van stukken tekst, waarover men tevreden is, maar die voor het verhaal geen of onvoldoende toegevoegde waarde hebben. Met deze aflevering van het feuilleton bewijst Giphart, dat hergebruik nuttig is (immers, zie Facebookpagina van het feuilleton, de schrijver moet vanwege een tripje naar Stockholm twee keer zoveel afleveringen inleveren) zonder dat dit iets hoeft af te doen aan kwaliteit en geloofwaardigheid.

In Aflevering 2, De Joris van Spilbergen, leerden we al dat De Vijf bij elkaar in hetzelfde huis of in ieder geval in de buurt woonden. ‘Ze vormden hun eigen kleine studentenvereniging, en dat deze groep soms tijdelijk uit meer of minder dan vijf vrouwen bestond, deed er niet toe. (…) In wisselende samenstellingen woonden de meisjes bij elkaar in huis of in elkaars buurt, (…) deelden liefjes en leed (…)en voortdurend waren er momenten die het hadden verdiend nooit te worden vergeten (De Vijf en de vernevelde tijd).’ Door een herbewerking van een verhaal uit 2006, waarin Kick het met ene Phil doet – Zou dat een afkorting zijn van de hoofdpersoon uit Phileine zegt sorry, hoewel dat boek 10 jaar eerder, in 1996, verschenen is? – verbindt Giphart ruim drie maanden later beide afleveringen.

Hoewel hij zodoende vrijwel zeker tijd bespaart, die hij kan besteden aan Aflevering 18, die dus ook afgelopen week moest worden ingeleverd, is het geenszins storend. Bovendien introduceert hij hiermee naast kill your darlings een andere wetenswaardige term, namelijk Meet cute, die behalve naar de titel naar een scenario uit de romantische comedy verwijst. Ik ben weer dankbaar voor de uitleg. Het commentaar van de meester is naast het verhaal an sich één van de redenen waarom ik wekelijks weer reikhalzend uitzie naar de zaterdageditie van de Volkskrant.

Maar genoeg over bijzaken, terug naar het verhaal. Giphart pakt, alvorens Kick te laten mijmeren over hoe hij Bibi leerde kennen, het verhaal op waar hij de lezer heeft achtergelaten, in de slaapzaal. Hij beschrijft, heel herkenbaar voor mij, omdat ik bij tijd en wijle ook slecht slaap, hoe Kick door slapeloosheid en een interne wekker eerder dan de rest opstaat. In de keuken van de jeugdherberg vindt de verstoorde slaper een liefdes- en vriendschapstest in een door andere vakantiegangers achtergelaten tijdschrift. De vraag wat hij zou doen als hij zijn partner met zijn beste vriend in bed zou vinden roept herinneringen op aan hoe hij Bibi leerde kennen. Hij betrapte op die dag namelijk zijn toenmalige vriendin met een ander in bed en rende in blinde woede Bibi omver.

De herinnering geeft ons niet alleen informatie over Kick, maar ook over Bibi. Over Kick leren we dat hij ruimhartig lijkt en in staat is tot relativeren van een van de heftigste soorten smart, namelijk liefdesverdriet. Hij dacht: ‘ik ben verliefd op dit meisje, ik wil dat zij een zo plezierig mogelijk leven leidt – dus waarom ben ik niet blij dat zij het klaarblijkelijk zo naar haar zin heeft?’ Over Bibi leren we dat zij sluw is en beloftes doet, die op het randje van een leugen balanceren. ‘Toen ze een paar weken later voor de derde keer hadden gezoend (…) beloofde Bibi dat Kick haar nooit in bed met een ander zou betrappen.’ Voor zover wij weten heeft ze woord gehouden, ook al ging zij niet lang daarna vreemd in Syrië. Zie hiervoor bijvoorbeeld Aflevering 9, Een geweldig niets, ‘De eerste keer dat ze iets verzweeg voor Kick kende ze hem een paar maanden.’ Ook naar een andere passage in deze aflevering slaat Giphart een mooi bruggetje, want wat te denken van ‘Een ander zelfopgelegd voorschrift was dat Kick nooit iets over haar kortstondigheden te weten mocht komen.’ Hoewel Giphart destijds hierover schreef: ‘Voor Bibi had dat met haar ouders te maken (…)’,komt die uitspraak nu in een ander licht te staan.

Dit is wat er gebeurt als je een roman schrijft, mensen! Of je dat als schrijver nu wilt of niet, je laat sporen achter in een verhaal en alles is met elkaar verbonden. Opmerkingen die eerder zijn gemaakt, keren later soms betekenisvoller of in ander strekking terug. Dit voorbeeld geeft aan hoe lastig het is om continuïteit en consistentie te waarborgen in een roman. Zelfs als de schrijver het zo niet had bedacht, is er wel ergens een lezer, die verbanden ontdekt die hij mogelijk dus niet zo had bedoeld. Het feuilleton geeft (mij) bij uitstek de mogelijkheid om dit soort samenhang te ontdekken of te suggereren, omdat het in kleine brokken op ons afkomt.

Alsof Giphart weet dat hij door moet om te voorkomen dat oude herinneringen nog meer voer voor analyse opleveren, laat hij Kick bij wijze van cliffhanger opstaan en in zijn eentje een wandeling maken over het Zeeduinenpad richting de westkant van het eiland. Terwijl hij luisterde naar het gezang van een vogel en het geluid van zijn eigen voetstappen op de gemalen schelpen van het paadje, ‘voelde (hij) zich verward, maar wist zich toch nog steeds in de wetenschap dat het leven hem welgezind was.’ Oh ja, joh, denk jij dat? Zalig zijn de onwetenden. Misschien loop je zo de minnaar van je lieve Bibi tegen het lijf… Wordt vervolgd!

Written by thehotstepper

januari 20, 2013 at 5:13 pm

Helden

with one comment

Whatever happened to the heroes? Herinnert u zich het reclamespotje uit 2009 nog? Het betrof een wervingsactie voor dagbladbezorgers M/V. De slogan luidde geloof ik ‘Zonder nieuwe helden is de krant nergens’. Helden worden niet geboren, helden zijn helden, omdat ze zich in bijzondere situaties uitzonderlijk gedragen. Een held is een persoon die, wanneer geconfronteerd met gevaar en rampspoed of vanuit een zwakke positie, moed en de bereidheid tot zelfopoffering betoont voor een grotere zaak. Aanvankelijk had dit heldendom vaak te maken met strijd of het uitblinken in iets, maar later werd dit uitgebreid tot een meer algemeen moreel uitblinken. Wat het te maken heeft met het bezorgen van dagbladen is mij een raadsel. De besteller van mijn krant kan in ieder geval geen held worden genoemd .

Dat zal de krantenbezorger zijn, dacht ik vanmorgen, toen om vijf over acht de deurbel mij wekte. Ik dacht op dat moment nog veel meer, maar ik wil deze column graag netjes houden. Afijn, ik had gelijk en hij was behoorlijk verongelijkt. Hoe ik het in mijn hoofd haalde om twee keer achtereenvolgens een klacht in te dienen, omdat ik geen krant had ontvangen? Ik kon toch wel rekening houden met hem en het feit dat er buiten sneeuw lag en dat het glad was en dat van hem daarom in alle redelijkheid niet kon worden verwacht dat hij de  krant op tijd bezorgde. Nu had hij twee klachten en dat ging hem geld kosten, of ik daarover had nagedacht? Maar nee, natuurlijk niet, meneer denk alleen maar aan zichzelf, vulde hij het antwoord op zijn vraag voor mij in.

Ik was nauwelijks wakker, dus niet veel tot anticiperend antwoorden in staat. Zwakjes wierp ik tegen, dat ik juist wel aan hem had gedacht. Ik had immers eerst klantenservice gebeld en geïnformeerd hoe laat ik de krant in mijn bus mag verwachten. In beide gevallen was hij ruim te laat. Hij was het met mij oneens. Hoe kwam ik er bij om direct te bellen? Ik had hem er toch op kunnen aanspreken? Hoe dat zei hij er niet bij. Ik krabde mijn achterhoofd, geeuwde en dacht na. Klaarblijkelijk had hij door dat we niet op één lijn zaten, want zonder verdere plichtplegingen, hoorde ik hoe hij beneden de krant in de brievenbus stopte. Uit de hoorn aan mijn oor klonk zachte ruis.

Mijn held was vertrokken zonder gedag te zeggen. Zou hij zijn naam en nummer op de krant hebben geschreven? Dan kan ik voortaan contact met hem zoeken, zoals hij opperde. Het bleek niet het geval. Teleurgesteld liep ik terug naar boven. Ik voelde me er verdorie nog rot om ook. Het was dan ook niet persoonlijk bedoeld. Maar zoals ik al eerder had geconcludeerd: wij waren niet uit hetzelfde hout gesneden. Anders dan mijn krantenbezorger nam ik het weer en de sneeuw namelijk niet voor lief en gebruikte het niet als alibi om te verzaken. Vanwege de weersomstandigheden kon ik niet vier keer per uur met de trein naar mijn werk reizen, maar slechts twee keer per uur. In plaats van een trein later, nam ik een trein eerder. In plaats van fatalistisch mezelf een slachtofferrol aan te meten, zette ik de omstandigheden naar mijn hand.

Stom natuurlijk. En egoïstisch, want ik hield geen rekening met mijn medemens. Ik dacht alleen maar aan mijzelf. Had ik even doorgedacht, dan had ik de wekker een half uur later, in plaats van eerder gezet. Dan ging ik later in plaats van eerder de deur uit. Dan zou ik mijn krantje gewoon bij vertrek van huis op de deurmat aantreffen. Dan was het of er niets aan de hand was en helden nog bestonden. Het was mijn eigen schuld dat ik me nu rot voelde. In gedachten hoorde ik oneindig de laatste zinnen van de commercial: no more heroes any more, no more heroes any more…

Written by thehotstepper

januari 19, 2013 at 3:26 pm

Wordt vervolgd! (16)

with 3 comments

He’s back! Aflevering 16 swingt en loopt als een trein. Mochten er na de ingelaste pauze tussen Kerst en Oud & Nieuw lezers zijn afgehaakt, dan haalt Giphart ze eerder met deze, de tweede aflevering na het kerstreces, dan met de vorige aflevering terug. Aflevering 15 had iets wat ik destijds niet kon benoemen en ik heb er in mijn vorige blog  dan ook niets over geschreven. Ik ging ervan uit dat ik er gewoon weer even in moest komen. Collega-blogger Etienne had hetzelfde. In zijn blog schreef hij: ‘Giphart is terug, het feuilleton is weer begonnen. Toch weer even inkomen. De eerste alinea doet vreemd aan, even de draad van het verhaal weer ophalen.’

Hoe anders is Aflevering 16, De sage van Wanda. Anders dan de titel doet vermoeden, speelt de sage slechts een bijrol. Ze wordt terloops genoemd. Wie geïnteresseerd is moet maar op www.vlieland-info.nl/KoninginWanda.html kijken of het volgens Giphart ‘lezenswaardig boek Vlieland … ander land van Jolanda de Kruyf en Roelof Tienkamp lezen. De lezer wordt Aflevering 16 ingezogen door het toepassen van de stijlfiguur Natureingang. ‘Regen sloeg met onstuimige strafexercities op het dak van de boerderij, terwijl stormstoten over het eiland gierden.’ Het schept een sfeer, die, althans in mijn geval, noopt tot verder lezen. Of ik nu wil of niet, in mijn hoofd zie ik Bibi liggen in haar stapelbed. Haar man is zojuist, op de voet gevolgd door een andere persoon uit het gezelschap, de slaapzaal uit geslopen. Maar zelfs als je dat niet weet, dan kan je niet anders dan doorgaan. ‘Bibi keek in het duister van het slaapvertrek en luisterde naar het natuurlawaai om haar heen’

De stijlfiguur Natureingang is volgens onze auteur niet voorbehouden aan de literatuur. Ook in films wordt er regelmatig gebruik van gemaakt . ‘Zo laten regisseurs het bij voortduring bliksemen en donderen om aan te kondigen dat de spanning toeneemt.’ Een schrijver is bij uitstek regisseur van zijn verhaal. De verbeelding van de lezer is door de openingszinnen geprikkeld en blijft  op scherp, ondanks de korte toelichting op de sage van Wanda. Je zou je aan de ene kant kunnen afvragen of de sage er toe doet? Aan de andere kant leren we hierdoor op speelse wijze dat Bibi al van jongs af op het eiland komt. Ze kent er dus de weg. Dat kan van belang zijn voor de rest van het verhaal… Giphart vermeldt dit vast niet voor niets.

Terwijl we met Bibi meevoelen en letterlijk en figuurlijk met haar in het duister tasten over de reden van het vertrek van haar man, wordt hij door de regisseur terug ten tonele gevoerd. Samen met Bibi en Freek is hij naar aanleiding van de uitslag van de poll op de Facebookpagina van het feuilleton tenslotte één van de hoofdpersonages van het verhaal geworden. In het interview met Sara Berkeljon dat op 5 januari in de Volkskrant verscheen, zegt hij hierover: ‘Het nieuwe plan is om drie personages de hoofdrol te geven: Freek, Bibi en Kick.’ Hoewel niet duidelijk wordt of Kick met Freek de slaapzaal heeft verlaten doet de schrijver deze uitspraak grotendeels gestand. Er volgt een natuurgetrouw, echtelijk gesprek, waarna Kick gaat slapen en wij lezers samen met Bibi worden teruggevoerd naar het natuurgeweld en de vraag wie er toch bij Kick was: ‘Het moment daarop luisterde ze opnieuw naar de wind en de regen, wachtend op de mysterieuze ander, die nog niet was teruggekeerd van het toilet of van waardanook.’ Is hier sprake van een semi-cliffhanger, halverwege het verhaal? Bestaan die eigenlijk, of is dit gewoon een los eindje wat wij als volgers in ons achterhoofd moeten houden?

Afijn, het verhaal vervolgt zich rondom één van Bibi’s geheimen. Alvorens ze echter het telefoongesprek met haar minnaar via Whatsapp hervat, leren we meer over haar achtergrond en hoe ze naast haar werk als yogainstructrice begrafenismedewerkster is geworden. Hoewel dit als toeval kan worden gezien, leren we zo dat dit mede kwam doordat zij trots is en onafhankelijk wil zijn, zelfs van haar echtgenoot. ‘(…) voornamelijk omdat ze in slappe tijden moeite had de huur van haar yogastudio te betalen en ze er weinig voor voelde bij Kick aan te kloppen voor financiële ondersteuning.’

Giphart houdt ook naar het einde de vaart er flink in. Naast de wetenswaardigheden over Bibi, komen we (eindelijk) achter de naam van haar mysterieuze minnaar. Dat ze hem via yoga kent, wisten we al, maar dat hij Silvijn heet nog niet. Zelfs Giphart niet, want die vroeg even na twee uur ’s nachts op Facebook of er nog mensen wakker waren om hem te helpen bij het bedenken van een naam. Het is dus Silvijn geworden. In de toelichtingenkolom kunnen we onder het kopje Voornaam lezen: ‘Variant op Silvanus, oftewel ‘heerser van het bos’. Misschien kunnen we later in het verhaal nog iets met die betekenis.’

Me dunkt dat dat wel zal lukken. Op leukeplekjes.nl is te lezen dat er in Vlieland verschillende bossen zijn:
– bos rondom het dorp inclusief het vuurtorenbos,
– Lange Paal bos,
– Nieuwe en Oude Kooi bos en
– Bomenland.
Als dat geen leuk verstoppertje spelen wordt… Over verstoppertje spelen gesproken, wat voert die Silvijn in zijn schild? ‘‘Zal ik morgen naar Vlieland komen?’, had hij geschreven (…)Wat ze niet kon weten, en zeker niet vermoedde, was dat Silvijn op dat moment allang op het eiland verbleef.’ Giphart werkt zo soepeltjes naar een zinderende cliffhanger toe. Hij is op dreef. Gelukkig maar, want op de Facebookpagina van het feuilleton lezen we dat hij naar het buitenland moet: ‘volgende week is er werk aan de winkel, want in verband met een reis naar Stockholm de week erop, zal ik twee afleveringen schrijven.’ Geen zorgen voor de voortgang van het feuilleton dus. Nu maar hopen dat de schrijver af en toe wat van zich laat horen. Tijdens de feestdagen moesten we hem ook ruim twee weken missen en dat voelde best lang.

Written by thehotstepper

januari 15, 2013 at 8:44 am

Koude thee

leave a comment »

Meneertje ligt te slapen. Doet ie goed. Als er kampioenschappen slapen zouden zijn, dan zou hij het ver schoppen. Maar waarom voelt het dan toch alsof ik tijd te kort kom? Het zal de automatische prioritering wel zijn, die hier geruisloos, doch onverbiddelijk zijn werk doet. Immers, meneertje gaat voor. En hoewel hij veel slaapt, wil dat niet zeggen dat hij lang slaapt. Dat moet er nog eens van komen. Lijkt me ideaal, in plaats van ‘veel x kort = lang’ gewoon een paar keer lang. Kan ik als hij wakker is net zo hard van hem genieten als nu, maar dan kom ik misschien in de tussentijd ook ergens aan toe.

Begrijp me overigens niet verkeerd. Ik klaag niet, maar ik zou liegen als ik zou beweren dat ik niet moet wennen aan onze nieuwe gezinssituatie. Eigenlijk wordt ik eindelijk eens met mijn neus op de feiten gedrukt, dat ik gewoon een heel druk baasje ben. Altijd bezig, geen minuut liet ik onbenut. Was ik niet aan het schrijven, dat wilde ik lezen. Was ik niet thuis, dan vond je me in de stad. Terrasje hier, cafeetje daar. Bandje kijken, tentoonstelling. Heb je die nieuwe film al gezien? Nogmaals ik klaag niet, maar ik loop wederom tegen een fenomeen aan dat ik eerder ook al eens met behulp van een tegeltje beschreef.

Onlangs wist een vriendin, die zelf al ruim twee jaar moeder is, het treffend te beschrijven. De spreuk, een waarheid als een koe, hoefde ik niet eens op te schrijven. Ze zei hem tussen neus en lippen door, maar hij is me als vanzelf bijgebleven. Uiteraard deel ik hem graag, dus heb ik hem vereeuwigd in mooi delfts blauw.

Koude thee

Written by thehotstepper

januari 13, 2013 at 4:23 pm