Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for december 2015

Kippenvel

leave a comment »

Vlak voor het einde van het jaar werd ik gevraagd een eindejaarscolumn te schrijven voor het online muziekmagazine Muzine. Pff, een deadline tussen Kerst en Oud en Nieuw. Toch ging ik er voor zitten. Uiteraard.

Ik kan me niet voorstellen dat muziek ooit stopt. Het zou oorverdovend stil worden. De steen in mijn maag zou groeien, de brok in mijn keel zou me uiteindelijk de adem benemen.

De rest van de column kan je hier lezen. Fijne jaarwisseling, pas op met knallers!

Advertenties

Written by thehotstepper

december 31, 2015 at 9:03 am

Zwelg

leave a comment »

Wat doet een mens zichzelf aan? Mijn tranen zitten losser dan vroeger, dus ik had kunnen weten dat ik mijn eigen kleine hel op aarde kon creëren. De vriendenclub is wandelen en ik blijf achter in het grote, galmende vakantiehuis. Zoonlief ligt te slapen in ons tweepersoonsbed. Van die (b)engel hoef ik geen troost te verwachten. De Hasseltse jenever verdooft enigszins, of zet juist de tranenkranen wijder open. Mevrouw Ouboter doet haar duit in het zakje. Ik zou haar het zwijgen moeten opleggen, want met haar tot vlijmscherp geslepen oneliners als zielenprikkers en hartsvangers fileert ze me tot op het bot.
In mezelf mompelend, half meezingend draai ik caleidoscopische rondjes in de woonkamer, die me, zo alleen, voorkomt als een balzaal. Herinneringen en toekomstdromen vechten om voorrang. Ik verdwaal in verhalen. Ik ga eindeloos op in mezelf. Zwelg. En besef, dat ik me kan verliezen, maar dat dat wel fout moet gaan. Ook verlangen naar een nieuwe dag, een mooie dag doet pijn. Ik huiver in mijn warme, ruige wollen trui. Draag hem, maar kan er niet in schuilen.
De haard is een kil zwart gat en de lucifers zijn kwijt. Het is nog godvergeten vroeg, maar doe er nog maar een. Wat is het heerlijk om te janken om de liefde. Het is zo mooi. Te huiveren en jezelf te omarmen.
De lucifers zijn gevonden. Het vuur is gestookt. Ook al ging alles trager dan normaal, ik ben weer geland. Het is wel even klaar voor vandaag. De rest kan ook later. De Hasseltse in de spoelbak gekiept. Mevrouw O. op tien zodat ik haar ook in de slaapkamer hoor. Zoontje van drie knort tevreden als ik me naast hem uitstrek. Door een kier in de gordijnen valt een strook oranje licht van de ondergaande zon.
Niets doet er nog toe. Ik kan niet kapot. Ik kan het best zelf. En zo niet, dan toch, want ook als ik mezelf geen bescherming bied, dan weet ik dat ik een vader ben, een zoon heb, om mij te lijmen als ik breek. Met hem slapend als een prins naast mij, laat ik me nog een keer gaan, wetend dat als we wakker worden, is hij mijn koning, ben ik zijn indiaan.

Written by thehotstepper

december 20, 2015 at 4:52 pm

Huppelen

leave a comment »

‘Papa, geef handje!’ Zichtbaar dankbaar en opgelucht legde hij zijn kleine handje in de mijne. Sinds hij met zijn fietsje pardoes omwaaide is hij een beetje bang van de wind. Ik ben blij dat ik die angst zo eenvoudig kan wegnemen. Als tweejarige kijkt hij nog letterlijk en figuurlijk tegen mij op.
‘Zullen we gaan huppelen?’, vroeg ik toen het zachtjes begon te miezeren.
‘Dat kan ik niet.’ Glimlachend keek ik naar beneden. Hij meende het en keek me ernstig aan.
‘Maar dan kan ik het je toch leren? Kijk!’ En ik deed het voor. Op de plaats, want ik moest natuurlijk wel zijn knuistje  blijven vasthouden. Hij schudde zijn krullenbol.
‘Huppelen is hartstikke handig. Als je bijvoorbeeld verdrietig bent, dan word je er vrolijk van’, probeerde ik. Hij bleef staan en kijk me met zijn grote ogen aan.
‘Maar ik ben niet verdrietig, ik ben blij.’ Oh?, vormde mijn blik een niet uitgesproken vraag.
‘Ja, want ik ben met jou, papa.’
Even later stonden we bij zijn moeder voor de deur en niet veel later was ik weer op weg naar mijn eigen huis. Het regende inmiddels flink harder. Onnodig om uit te leggen dat ik huppelde. Het hielp een beetje…

Written by thehotstepper

december 8, 2015 at 8:57 am