Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for juni 2012

Mooie tent

leave a comment »

Op goed geluk kan je in de mooiste tenten komen. Mooiste is dan een kwalificatie die vele kanten op kan gaan. Het mooie kan hem zitten in de keuken, de bediening, de entourage, het publiek, en zo kan ik nog wel even door gaan. Waar het uiteindelijk op neer komt is dat je wordt verrast. Ook dat kan dan weer in vele aspecten zitten. Van, goh, ik had niet gedacht dat ik zo’n interessant gesprek met een prostituee kon hebben, of relax, dat de penoze me met rust laat, als ik maar niet te opvallend om me heen kijk, tot wat een verdraaid lekkere salade, dat had ik niet verwacht in een café annex restaurant (disco binnendoor bereikbaar, een deur verder).

Zo’n laatste ervaring had ik op de Boulevard de Belleville in het 11e arrondissement van Parijs nadat ik zoveel wijn had geproefd, dat we na enkele rondjes op de Place de la Bastille een verkeerde afslag namen. We kwamen er dan ook puur toevallig, te voet, op weg naar ons hotel of een eventueel willekeurig restaurant, dat maakte niet meer uit. We, waren twee vriendinnen, mijn vrouw (toen nog vriendin), twee vrienden en ik.

We kwamen voor het Fête des Vendanges, het jaarlijks terugkerende wijnfeest, waar onder het excuus van het knippen van de eerste druiventros in de wijngaard van Montmartre kan worden gefeest en gedronken. De boeren in de rest van Frankrijk, hebben hun druifjes dan al op het droge en komen er tezamen om hun producten aan de man te brengen. In ieder geval, ons clubje had zich dus te goed gedaan aan een keur van Franse wijnen, toen we Le Zebra op de Boulevard de Belleville binnen stommelden.

We vielen met onze neus in de boter. Happy hour. Halve liters voor de prijs van een vaasje. Dat het hier bier betrof en geen wijn, kon ons niets introduceren, dus we namen het ervan. Op enig moment vond iemand het verstandig om eten te bestellen. Het voordeel van een grote groep is dat er altijd een redelijk verantwoorde geest tussen zit die de avond redt. Hoewel we niet allemaal helemaal meer konden focussen op het menu, hadden we ook nog een slimmerd bij ons die redelijk Frans sprak. ‘Als je het dagmenu kiest, kan je of voor en hoofd nemen, of hoofd en na, voor maar 15€.’ Het klonk zinnig en scheelde een boel geblader, dus we stortten ons massaal op het dagmenu.

Een van de voorgerechten was Salade Gésiers. Ik had geen idee wat dat was, maar dat stond me op dat moment wel aan.

‘Hé, Thé, wat neem jij?’ ‘

Salade Gésiers, natuurlijk. Dat spreekt toch voor zich?’

‘Is dat lekker dan?’

‘Gillen om je moeder!’

Dus werden er drie Salades met eendenmaag besteld, zonder dat we het wisten.

‘Zeg, Thé, die oranje-bruine dingen, wat zijn dat?‘

’Dat zijn de gésiers, dat zie je toch’.

Even stilte.

‘Ja, maar wat zijn dat dan eigenlijk precies?’

Ondertussen roerde de helft van het gezelschap in een bospaddenstoelensoep en de andere helft at zoveel mogelijk salade om de gésiers heen. Met een stalen gezicht verkondigde ik dat het eekhoorntjesbrood was. Het ging erin als zoete koek en de schaaltjes gingen schoon leeg. Of iemand van ons gezelschap het gerecht ooit nog heeft besteld, durf ik niet met zekerheid te zeggen. Dat ze me op dat moment echter geloofden, had er alles mee te maken dat we enigszins kachel waren, en onverwacht in een mooie tent terecht waren gekomen.

 

Advertenties

Written by thehotstepper

juni 28, 2012 at 5:10 am

De zeilboot

leave a comment »

Het zeilbootje zag er schitterend uit en het was prachtig weer om te zeilen. Zelf was ik op de fiets en ik had ook niets te klagen. De lucht was blauw, er stond een zomers zonnetje en een licht briesje zorgde voor de nodige verkoeling. Niet dat het zo heel warm was, ik schat een graadje of twintig, maar als je op je fietsje door het stadsverkeer in de avondspits peddelt, dan kan het onder een zwart colbertje toch beginnen broeien, maar dat is een heel ander verhaal. Daar wil ik het nu niet over hebben.

Goed, terug naar de zeilboot. Spierwit, een meter of acht, achtenhalf lang. Diagonaal was een draad gespannen van de top van de mast naar het puntje van de boeg. Een blauw gekleurd zeil was er strak omheen gewonden. Horizontaal, loodrecht op de mast hing de giek, kaal, evenwijdig aan het scheepje tot iets voorbij de kajuit.  Naast het eind zat de schipper, een man van een jaar of vijftig met grijze krullen, die onder een blauwe pet uit kwamen. Het zou me niets verbazen als hij een pijp rookte, maar dat kon ik niet goed zien. Misschien had hij hem ook even weggelegd, die pijp, wilde hij niet te karakteristiek overkomen. Achter hem, op het uiterste puntje van de achterzijde zat een mevrouw in een blauwe sweater met witte strepen. Ze leunde met haar handen achter zich, terwijl ze haar haren over haar schouders liet hangen. Het kalme briesje speelde minzaam met haar lange lokken en zonnestralen streelden haar gezicht. Ze had haar ogen dicht. Het was duidelijk dat de vrouw aan het genieten was.

Op een dukdalf in het midden van de rivier, vermoedelijk om de vaargeul aan te duiden, zat een meeuw, die net als ik het tafereel gadesloeg. Ineens begon de meeuw te krijsen. Het beestje gooide de witte kop in de nek, sperde de gele snavel wijd open en krijste schel en hoog. Vier keer, jouw-jouw-jouw-jouw. Een soortgenoot daalde met uitgespreide vleugels dansend op de wind in steeds kleiner wordende cirkels, landde naast de roepende vogel en vouwde zijn vleugels in. Jouw-jouw! Schouder aan schouder keken ze naar het zeilbootje, dat zich in beweging zette, nadat het eerst enige tijd op de golfjes had liggen dobberen.Samen met de meeuwen en de mensen om mij heen, zag ik het bootje langzaam verdwijnen onder het wegdek van de brug. Het topje van de mast, een slordige 15 centimeter, bleef nog net zichtbaar. Terwijl de twee helften met van de brug daalden en elkaar weer naderden om te doen waar ze toch het beste in zijn, namelijk de Noord- en de Zuidoever verbinden, verdween het zeilbootje al om de hoek uit het zicht.

Er begonnen bellen te rinkelen en de rood-wit gestreepte slagbomen gingen omhoog. Ik keek om me heen en telde in de gauwigheid ruim vijftig opgeluchte gezichten van voetgangers en fietsers. De zucht van verlichting dat men zijn weg kon vervolgen naar huis, waar man of vrouw op hen wachtte vermengde zich met het zwoele briesje en ik gooide mijn lange haren in mijn nek en schudde zachtjes met mijn hoofd, zoals ik de dame op de zeilboot eerder had zien doen. Ontspannen zette ik mij in beweging en wierp een knipoog naar de meeuwen die naast elkaar onverstoorbaar voor zich uit staarden over het kalme water van de Maas.

Written by thehotstepper

juni 27, 2012 at 5:54 am

Wie van bloemen houdt

with one comment

Een bekend spreekwoord luidt: Geef een man een vis, en hij heeft eten voor een dag. Leer hem om te vissen en hij heeft eten voor heel zijn leven. Echter tegenwoordig leven we in een tijd waarin alles duurzaam moet en ook visserij ontkomt daar niet aan. Toch heeft het spreekwoord aan noch aan beeldings- of zeggingskracht ingeboet. Mede door een artikel dat ik gisteren in de Volkskrant las over het verkiezingsprogramma van de Partij voor de Dieren, vroeg ik me af of het gezegde ook anders kon. Het liet me niet los en wat denk je? Het leverde vandaag een prachtige tegeltekst op!

Written by thehotstepper

juni 26, 2012 at 8:44 pm

Failliet

leave a comment »

Bij een faillissement denk je in deze tijd meteen aan het ergste, maar dat hoeft niet zo te zijn. Er zijn merken die failliet zijn, maar waar het hartstikke goed mee gaat. Ik doel dan ook niet op solvabiliteits- of liquiditeitsproblemen, waardoor het bankroet een feit zou zijn, maar op imago en exclusiviteit. Wat dat laatste betreft is armoe troef en lijken krach en crisis in de mode. Ik heb het dan bijvoorbeeld over Ray-Ban, Vans  en All Star. (over Uggs zwijg ik liever, breek me de bek niet open, daar begin ik gewoon niet over)

Niet dat de bedrijven achter de merken hoeven te klagen. Hun producten zijn volop verkrijgbaar en gaan tegen exorbitante prijzen over de toonbank, terwijl ze mede het straatbeeld bepalen. Jong en oud lopen op Vans of All Stars, maar denk maar niet dat ze skaten of basketballen. Vraag ze niet wie Chuck Taylor is, want ze kijken je glazig aan. Als ik die hippe jongens en meisjes voorbij zie lopen dan moet ik vaak denken aan This is England van The Clash en Joe Strummer die zingt: I got my motorcycle jacket but I’m walking all the time.

Merken maken het verschil. Ze werken onderscheidend. Ooit begonnen als handelsnaam groeien sommige merken uit tot statussymbool. Een goed voorbeeld hiervan is Mercedes Benz, maar daar wil ik het nu niet over hebben. Andere merken zijn kenmerkend voor een bepaalde scene. Zo zijn Vans en All Stars typisch voor (punk)rockers en ook bijvoorbeeld Ray-Ban was behoorlijk rock ’n roll. Een onderdeel van de charme van deze merken was dat ze wat moeilijker te krijgen waren. Je moest je weg naar die ene winkel weten.

Zodra merken massaproducten worden, zijn ze wat mij betreft failliet. Eigenlijk wil ik stiekem al jaren een Ray-Ban, maar ik vond ze eerlijk gezegd altijd nogal prijzig. Logisch, dacht ik, want het gaat niet zomaar over een bril. We hebben het hier over een iconisch merk, dat je niet veel ziet, maar wat wel zeer herkenbaar is. Nou, herkenbaar is het nog steeds maar bijzonder al lang niet meer. Het zou natuurlijk afgunst kunnen zijn, en ik geloof niet dat ik zo in elkaar zit, maar ik merk dat ik een soort van allergisch wordt voor sommige logo’s. Dan voel ik me licht geïrriteerd worden. Oh, moest jij ook zo nodig?, denk ik dan, als ik iemand ermee zie lopen.

Natuurlijk ben ik een sukkel, die gewoon een paar jaar geleden een Ray-Ban had moeten kopen, maar toch ben ik blij dat ik het toen niet heb gedaan Een vergelijkbaar gevoel bekruipt me  als ik nadenk over tatoeages. Toen ik jong was, laten we zeggen 20-25 jaar geleden, toen waren tatoeages nog niet zo populair en ordinair (in de betekenis van alledaags) als tegenwoordig. Wat wilde ik graag zo’n stoere lichaamsversiering, maar uiteindelijk heb ik natuurlijk te lang zitten wikken en wegen welke tattoo ik wilde. Tegen de tijd dat ik dacht dat ik wist wat ik wilde was ik ingehaald door duizenden jongens en meisjes met een blijvende inktversiering en ben ik zonder specialer. Nu wil ik niet beweren dat tatoeages failliet zijn, want daarvoor zijn ze te bestendig, maar dat ze aan inflatie onderhevig zijn, is toch moeilijk te ontkennen. Stoer is het in ieder geval al lang niet meer, in sommige gevallen ronduit lachwekkend . Wat ben ik dan ook blij dat ik me destijds bijvoorbeeld niet heb laten opleuken met een tribal!

Written by thehotstepper

juni 22, 2012 at 5:05 pm

Maandagmorgen

with 3 comments

Maandagochtenden zijn zwaar. Dit durf ik over het algemeen rustig te beweren en vandaag durf ik dat zelfs met een gerust hart zwart op wit vast te leggen. Dat het Nederlands elftal gisteren voor de derde keer op rij heeft verloren in de  poulewedstrijden van het EK Voetbal 2012 heeft daar helemaal niets mee te maken. Nog nooit eerder slaagde Oranje erin om in geen van de poulewedstrijden van een groot toernooi punten te pakken. Een ongeëvenaarde prestatie dus, al constateer ik dat met een sarcasme dat even zwartgallig is als mijn stemming, het weer deze zomer en de uitshirts waarin onze jongens tegen Portugal ten onder gingen. Maar genoeg over het voetbal, want terwijl onze leeuw het zich gemakkelijk maakt met de poten met de anders zo gevaarlijke klauwen behaaglijk in pantoffels gestoken ben ik deze maandagmorgen om half zeven zwaar verkouden opgestaan.

Ik keek mezelf met bloeddoorlopen ogen in de spiegel boven de wasbak aan, terwijl ik op adem kwam van een hoestbui, die je doorgaans alleen bij verstokte zware shagrokers meemaakt en maakte de balans op. Voel ik me ongesteld genoeg om me ziek te melden? Nee. Voel ik me sterk genoeg om te gaan werken? Ja. Regende het, toen ik net door een kier tussen de jaloezieën naar buiten spiekte? Nee. 3-0, ik blijf in de wedstrijd.  Douchen, tandenpoetsen, aankleden. Koffie zetten, verse jus maken en ontbijten. De krant is er zelfs al tot mijn verrassing. Misschien valt vandaag toch wel mee…

Op de radio doen ze lacherig over de Nederlandse Nederlaag. (met twee hoofdletters ja, dat vind ik wel zo gepast) Ik vouw de krant dicht en kijk door het keukenraam naar de tuin. Tijd om te vertrekken. Inmiddels regent het onbedaarlijk. Even overweeg ik om me alsnog ziek te melden, maar ik hou me in en glijd in mijn regenjas. Even later zoek ik druipend van het hemelwater een plekje in de overvolle trein. Mijn doorzettingsvermogen wordt beloond en ik nestel me in het hoekje naast de uitgang, in de verste hoek van de coupé.

De trein vertrekt mooi op tijd en even later ben ik in mijn krant verdiept. Op een loopneus en tering kuch na, lijkt het ergste leed geleden. Dan wordt er iets omgeroepen. Ik kan het niet verstaan, want Antony van de Johnsons zingt er klaaglijk doorheen. Als ik mijn oordopje uit doe is het bericht net afgelopen. Door de reacties om mij heen begrijp ik dat dat de trein niet verder zal rijden. Utrecht ligt plat en iedereen maakt aanstalten om uit te stappen.

Op een druilerige dag stranden op het station van Gouda is als een koude kermis in hel. Uiteraard stopt het deel van de trein waar ik in zit voorbij de kap en terwijl zware druppels op mij neerdalen laat ik mij als een lemming door de stroom meevoeren naar het overdekte deel van het perron. Het ziet er zwart van de mensen en het staat er blauw van de rook, die onvermoeibaar wordt uitgespuugd door een rookzuil, die eerder doet denken aan een zware sigaar dan aan een asbak. Ik zucht, hoest en rochel nog maar eens, terwijl ik me een weg baan richting de uitgang.

Terwijl een grillige bliksemschicht het wolkendek ik tweeën probeert te splijten, verneem ik via een sms dat donder en bliksem de oorzaak zijn van mijn vertraging. Wat een dag. Hemelvuur en hemelwater spannen samen om mijn maandagochtend nog zwaarder te maken dan ze in de regel al is. Omdat ik onder geen beding in Gouda wil blijven, stap ik in de intercity naar Den Haag. Liever zou ik terug gaan naar Rotterdam, maar uit ervaring weet ik dat wanneer de dienstregeling weer wordt hervat de Haagse treinen voorrang krijgen boven die uit Rotterdam. Iets met de regering uit de tijd van staatsbedrijven, neem ik aan. Inmiddels zingt Admiral Freebee ‘Oh, Oh, Oh, I’m betting on a miracle’.

Ik knik glimlachend tegen de vage reflectie in het raam van de schim die ik me vandaag voel. Laat maar komen dat wonder, denk ik. Of zou ik dat al hebben meegemaakt, toen ik vanmorgen tegen mijn eigen verwachting in besloot om toch te gaan werken? Ik laat mijn voorhoofd tegen het koele venster rusten. Het is maandag, vroeg in de ochtend en ik heb het zwaar.

Written by thehotstepper

juni 18, 2012 at 11:31 am

Kringloop

leave a comment »

Ken je dat gevoel? Dat je na iets te veel bier eindelijk je weg hebt gevonden naar de urinoirs? Heerlijk is dat. Eerst voelde je wel een lichte drang, maar die was niet aanwezig genoeg om je gesprek aan de bar te onderbreken. Een paar biertjes later dacht je daar bijna anders over. Je overwoog al om even te gaan, maar je werd afgeleid. Interessant gesprek, dat ene nummer uit de speakers – wie is het ook al weer? – en net als je het denkt te weten hoor je ‘Jij ook nog één, toch? Ja, vier bier.’ Huh, wat? Je knikt afwezig en voor je het weet sta je weer met een emmer in je hand.

‘Ken je dit nummer nog?’, vraag je onschuldig. Druk geknik, maar niemand die de titel of de naam van de band weet. Al gauw ben je een half uur verder met herinneringen ophalen aan de tijd dat Crazy Town een hit had. Weer een half uur later kom je met je vrienden en wat hulp van de barjuf en/of willekeurige passanten, die je, omdat de digitale jukebox inmiddels een andere evergreen uitspuugt, op weg moet helpen met een half gezongen, half gesproken ‘Your my butterfly, sugar, baby’ op de desbetreffende bandnaam.

Inmiddels vermoed je niet langer dat het beter is om even af te tappen, maar weet je het zeker. Toch laat je je opnieuw een glas in je handen duwen. Je steekt je wijsvinger al op om aldus de aandacht opeisend plechtig aan te kondigen dat je het gezelschap even zal verlaten omdat het verstandig is om je even terug te trekken, als je een hand op je schouder of een por in je zij voelt. ‘Hé, hoi! Wat leuk, ik dacht al dat ik je herkende, maar ik wist het niet zeker…’ Drie zoenen, Hé hoi, haha, goh, da’s lang geleden! en een rituele dans omdat jij duidelijk achterloopt in het herkenningsproces en je te trots bent om te vragen hoe ze ook al weer heet. ‘Sowee, da’s lang geleden! Drie, vier jaar? Of nee, wacht, Koninginnedag toch? Vorig jaar? Nee dit jaar zat ik in het buitenland… Hoe gaat het met je? Wat doe je tegenwoordig? (help me, geef me informatie!! wie ben je?) En dan, de ultieme truc: ‘Zeg ken je Arno? Nee, nou, dit is Arno, en Arno, dit is … (je maakt een uitnodigend gebaar en luistert goed)

(…)

Met een beetje mazzel pakt Arno (of hoe een van je vrienden dan ook mag heten) het gesprek op. Mocht je haar naam hebben gemist, dan zeg je joviaal: ‘Jongens, ik ga even pissen. Tot zo!’ Inmiddels heb je het gevoel dat je x-benig richting De Mannen loopt en je beeldt je heftig in dat niemand ziet dat je je net iets te krampachtig om veerkrachtig door het dranklokaal voortbeweegt. Knipoog links, schouderklop rechts en dan het koele metaal van de deurklink naar de toiletten. Een moment van ontspanning, onmiddellijk gevolgd door een enorme focus op die klote knoopjes in je net iets te strakke spijkerbroek… en dan het moment van totale euforie. Let it all hang out! De orgastische bevrijding van je inmiddels loodzware last die in eerste instantie zo gemakkelijk naar binnen gleed. Heerlijk helder, wat een straal! Minutenlang sta je met een enorme glimlach naar het plafond te staren en hebt al dan niet samenhangende gedachten, over allerlei onderwerpen, zoals om maar wat te noemen recycling of in beter Nederlands kringloop. Het is slechts een voorbeeld en misschien een beetje lang, maar ongeveer zo kwam ik onlangs op de tekst voor onderstaande tegeltje.

Written by thehotstepper

juni 14, 2012 at 9:26 pm

Nederland – Duitsland

leave a comment »

Vanavond Nederland-Duitsland of is het andersom? In ieder geval spelen we weer eens tegen onze Oosterburen. De laatste keer dat we dat deden verloren we met twee punten verschil; Duitsland 3, Nederland 1. Ik hoop dat het vanavond anders gaat. Het moet ook wel, want eigenlijk spelen we na het verlies tegen Denemarken mogelijk vanavond onze finale van het EK 2012. Het is erop of eronder. Dat begrijp ik zelfs. En dat wil wat zeggen, want verstand heb ik er niet van. Dat neemt echter niet weg, dat ik niet stiekem kan genieten van het EK en (met name) de hysterie eromheen. Ik ben vandaag heus mensen tegen gekomen die nerveus waren en zich niet konden concentreren. En dat zijn dan mensen die ik de rest van het jaar serieus moet nemen!? Een adjunct-directeur bij ons had een oranje stropdas om. Het kleurde totaal niet bij de blos op zijn wangen. Nu heeft hij die van nature al, maar het werd vandaag met het uur erger. De das vloekte ieder uur meer en de manager maar drentelen… Man, neem een dag vrij, dacht ik. Dan kan je dat ook van je mensen vragen als ze zich morgen ziek melden. Want dat veel mensen dat morgen zullen doen, staat voor mij als een paal boven water. Hoe dan ook zal de alcohol rijkelijk vloeien vanavond en of we nu winnen of verliezen, morgen heeft de meerderheid van de supporters een kater!

Maar goed, terug naar de wedstrijd, want je zou bijna vergeten dat het daarom gaat. Voetbal is oorlog, is een bekende uitspraak. In dat kader hoorde ik een leuk grapje vandaag van mijn goede vriend Ronald. Hij verwacht dat de Duitsers zullen scoren tussen minuut 40-45. Ik ga daar graag in mee en ik voorspel dat het vanaf minuut 39 spannend wordt. Het wachten is op de bevrijdende treffer. In die zin gok ik dat rond minuut 89 de muur het niet houdt. Muren hebben de neiging in 89 in te storten. Iemand anders opperde dat wij ons moment zullen krijgen rond minuut 88. Ik ga daar graag in mee, maar hoe graag ik zou willen voorspellen wat de uitslag wordt, ik ben helaas geen Octopus Paul. Het zou fijn zijn als we een ronde verder komen. Het schijnt goed te zijn voor de economie. Kan Oranje ons uit de crisis halen, of bezorgt het ons een depressie? Ik vrees het ergste. Om terug te komen op de door mij voorspelde kater… wordt het oranje boven of oranjebitter? Over een paar uur weten we het.

Written by thehotstepper

juni 13, 2012 at 6:46 pm