Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Principes

leave a comment »

Mevrouw Batjes is punctueel. Dat ze alleen woont, wil niet zeggen dat ze niet van routine houdt. Bovendien is ze niet alleen, ze heeft twee Yorkshire Terriërs en die stellen ook prijs op regelmaat. Zo komt het dat ze elke morgen tijdens het uitlaten veel dezelfde mensen tegenkomt. Mensen die naar hun werk gaan, of op weg zijn naar school.

Haar hondjes geeft ze veel vrijheid. Ze houdt ze aan de lijn, maar die is lang. Daardoor gebeurt het weleens dat haar schatjes in de weg lopen. Er is een jongen die daar doorgaans buitengewoon onaangenaam op reageert. Hij rijdt op een elektrische scooter, dus ze hoort hem nooit aankomen. Maar zodra haar engeltjes weer eens in de weg lopen, scheldt hij daar altijd op. Laatst dreigde hij zelfs dat het de laatste keer was dat hij was uitgeweken.

Die ochtend is ze op weg naar haar zus, als Princess van de stoep het fietspad op drentelt. Even trekt de riem strak en vervolgens houdt ze een slap koord in haar handen. Terwijl de beelden in slow motion voor haar geestesoog herhalen, hoort ze vaag in de verte: ‘Ik had je gewaarschuwd!’

Uit haar ooghoek ziet ze de jongen met de scooter om de hoek zoeven. Haar blik is echter gefixeerd op het hoofdje van Princess, dat met een droge knak door de spaken van het voorwiel van de scooter is afgebroken en keurig over het fietspad naar de overkant tegen de stoeprand is gerold. Het beestje heeft geen krimp gegeven. Uit het lijfje aan haar voeten vloeit een golfje bloed.

Mevrouw Batjes staat perplex: ze had het dreigement als onaangenaam ervaren, maar dat iemand zo principieel was dat hij daad bij woord voegt, had ze niet verwacht. Een gevoel van bewondering maakt zich van haar meester. Pas wanneer Missy met een langgerekte huil gehoor geeft aan haar verdriet, verdwijnt het gevoel als sneeuw voor de zon. Wat een gedoe: nu komt ze ook nog te laat bij haar zus!

Written by thehotstepper

augustus 18, 2017 at 10:16 am

Smoothies

leave a comment »

Mijn zoon van vier is in to smoothies. Makkelijk en gezond, dus ik vind dat best. En dus maakte ik vanmorgen een groene smoothie. ‘Want’, aldus meneertje, ‘daar word je sterk van en ze zijn heel gezond!’

‘Tadaa!’, presenteerde ik het glas. Maar hij maakte een afwerend gebaar. Na enige overpeinzing zei hij: ‘Maar soms drink ik rode smoothies…’
‘Rode smoothies? Hoe maak je die dan?’
‘Oh, met een beetje aardbeien… Een beetje frambozen… Kersen…’ Hier keek hij mij vragend aan. Ik knikte. ‘Kersen… En van die met die zwarte bolletjes’.

‘Bramen?’
‘Ja, Bramen… Bra-men!’ Het was of hij de vrucht op zijn tong proefde in plaats van de letters en hij keek mij hoopvol aan. Ik realiseerde mij dat ik slechts een van de vier ingrediënten in huis had. ‘Zal ik de groene smoothie dan maar opdrinken?’ Hij knikte.

Written by thehotstepper

augustus 17, 2017 at 6:28 am

Nomen est omen

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Mooier kan bijna niet. Een kip is een hen en aan het hoofd van een kippenren staat een haan. De voorzitter van de Nederlandse Vakbond van Pluimveehouders had dus geen betere naam kunnen hebben: Hennie de Haan.
De Haan luistert naar Hennie. Zo gaat dat. Want mannen menen de baas te zijn, maar vrouwen weten hen vaak subtiel te bewegen datgene te doen wat zij wil, hem ondertussen doen geloven dat hij het zelf heeft bedacht.
Mijn moeder zei daarover altijd: ‘Je vader is het hoofd van het gezin, maar ik ben het nekkie. En zoals de nek draait…’

Written by thehotstepper

augustus 3, 2017 at 12:02 pm

Klassiek

leave a comment »

Bij de jachthaven splitste het pad. Er was boven en beneden. Het jongetje kwam slippend tot stilstand met zijn fietsje. Hij keek afwachtend over zijn schouder. ‘Ga maar langs boven’, zei papa.

‘Wil je boven- of onderlangs?’, vroeg mama vrijwel tegelijkertijd.

Papa hief zijn armen, zijn vingers gespreid als een vogelverschrikker. Zo keek hij ook een beetje. Wanhopig, alsof wat hij deed en zei geen enkele zin had. Het ventje keek van de een naar de ander. Als jullie eruit zijn…, leek hij te denken.

‘Nou, ga maar naar beneden dan!, besliste papa. Maar net toen hij wilde gaan trappen riep mama: ‘Ben je helemaal gek!? Da’s toch veel te gevaarlijk? En dan met een rotvaart langs het water en die steigers zeker?’

‘Goed gesprek dit…’, zuchtte papa. Het jongetje haalde zijn schouders op en mompelde terwijl hij aanzette: ‘Klassiek.’

Written by thehotstepper

augustus 1, 2017 at 7:40 am

Geplaatst in 140, column, meneertje

Tagged with , , , , , ,

Lezen

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Hij had zijn hele leven naast het strikt noodzakelijk nooit wat anders gekocht dan boeken. Lezen was het liefste wat hij deed. Zodra hij tijd had, ging hij er goed voor zitten.
Steevast zette hij zijn bril af, zodat de realiteit werd gereduceerd tot een waas van kleuren of grijstinten. Zijn brillenglazen die in een dik, zwart montuur waren gevat, waren als vensters slechts geschikt voor zijn eigen armzalige leven.
Literatuur beleefde hij liever puur, zonder hulpmiddelen, al stond hij zichzelf graag een volle koffiekan en een kopje binnen handbereik toe.

Written by thehotstepper

juli 24, 2017 at 11:54 am

Eenmalig

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Hij keek lang in de spiegel, haakte zijn ogen aan zijn blik. Kalm pakte hij zijn tandenborstel en poetste met aandacht zijn gebit, waarna hij zich geconcentreerd schoor. Onder de douche was het alsof hij elke druppel op zijn huid voelde vallen terwijl hij zich zorgvuldig inzeepte.

Pak, overhemd, stropdas en schoenen had hij speciaal voor de gelegenheid aangeschaft. Het stond hem goed, stelde hij tevreden vast.

Hij reed voorzichtig de stad uit. Toen hij haar in de verte zag, glimlachte hij ontspannen voordat hij het gaspedaal plankte en zich te pletter reed tegen de pilaar van het viaduct.

Written by thehotstepper

juli 23, 2017 at 9:30 am

Geplaatst in ultrakort, verhaal

Tagged with , , , ,

Maandag

leave a comment »

In de fietsenkelder van Centraal
Zag ik tussen achterwielen
En bagagedragers
Een paar benen staan

Lijf, hoofd en andere leden
Voorovergebogen verborgen
In de schaduw geparkeerd
Het onderstel op de gang gestald

Written by thehotstepper

juli 18, 2017 at 8:50 am