Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Feijenoordkade

leave a comment »

Vandaag is het precies negen jaar geleden dat Martin Bril overleed. Ik sta daar elk jaar bij stil. Columns waren echt zijn ding. In 2002 schreef hij er een over een straat bij mij om de hoek. Het was getiteld Feijenoordkade. Inmiddels is er wel wat veranderd en ik wil hier graag over vertellen in een eigen column. Verder ga ik vandaag alleen maar Bril lezen, Franse muziek draaien en genieten dat de zon schijnt.

Van een versleten filmlocatie is geen sprake meer. Noch afgedankt, noch filmlocatie dekt de lading. In plaats van een blinde vlek in het gezicht van Rotterdam, is het nu eerder een tache de beauté. Ze dringt zich ongevraagd op wanneer je een blik over de Maas werpt. De pracht van de kaai is opnieuw tot leven gebracht en de schoonheid is niet langer die van vervallen verlatenheid. Het uitzicht is een visitekaartje voor wie Rotterdam komt binnenrijden over de brede, karakterloze Maasboulevard. Een ansicht als souvenir voor wie op deze manier Rotterdam verlaat en naar rechts kijkt, over de rivier naar Zuid.

Zoals Martin het beschreef was het wijkje op de Kop van Feijenoord op sterven na dood. Het blok op de Punt zou van schaamte willen dat het werd neergehaald. Stadsbestuurders wilden jaren niets liever. Na veel vijven en zessen zijn ze tot inkeer gekomen en zijn de voormalige volkspakhuizen verbouwd tot fraaie stadswoningen en -appartementen.

De gevels zijn bewaard gebleven als vormen ze een decor, wat echter niet dient als achtergrond voor een film, maar als maskering van de nieuwerwetse woningen van de moderne gezinnen die er hun intrek hebben genomen. Want achter de façade, die in dit geval twee betekenissen heeft,  gaat een andere wereld schuil, dan die ze ruim een eeuw herbergde.

Ook de omgeving is veranderd. De verrotte dukdalven zijn hersteld. De kade is gerenoveerd en doet weer dienst als aanlegplaats voor binnenvaartschepen. Het is weliswaar nog steeds een pleisterplaats voor jongens die even willen snacken, een jointje roken, of gewoon van het uitzicht genieten. Ik geef ze geen ongelijk.

Het parkje is er ook nog, maar de kolossale Cup a Soup kop is verdwenen. Vervangen door twee enorme pindakaaspotten. Ze dienen als opslag voor de aardnotenolie, die dagelijks met een binnenvaartschip wordt aangevoerd. De Nijverheidstraat, die langs de Nassauhaven loopt, doet haar naam weer eer aan sinds de productie van pindakaas van Delft naar Rotterdam is verhuisd.

Op de hoek is een Trattoria gevestigd. Martin zou het er naar zijn zin hebben gehad. Gezeten op het terras waar Feijenoordkade en Nijverheidstraat elkaar tegenkomen is het goed toeven. Onder het genot van een geurige espresso is het een prachtige plek om het leven te beschouwen. In de zomer komen er veel meisjes met rokjes een roseetje drinken en als de zon onder gaat boven het centrum van de stad verandert de Maas in een gouden glitterstroom, die qua schittering niet onderdoet voor de Kilimanjaro, wat in het Swahili heel toepasselijk ‘glinsterende heuvel’ betekent.

Advertenties

Written by thehotstepper

april 22, 2018 at 8:00 am

Pinken

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Mensenkennis is een vorm van begrip die niet per se met leren te maken heeft. Pasgeborenen weten, al dan niet bewust, meer dan wij kunnen vermoeden. Al zijn sommigen natuurlijk minder bij de pinken dan anderen.
Er zijn wat mij betreft dan ook twee soorten baby’s. De eerste soort barst in huilen uit zodra ze mij ziet. De tweede soort kijkt mij onbevangen aan, volgt mijn uitgestoken hand en grijpt dan stevig een van mijn vingers. Bij voorkeur mijn pink.
Zij die in mijn pink knijpen zoals mijn pasgeboren zoon ooit deed hebben een streepje voor.

Written by thehotstepper

april 17, 2018 at 7:53 am

Geplaatst in 140, ultrakort

Tagged with , , , , ,

Vriendschap

leave a comment »

Onlangs las ik dat we vriendschap vooral moeten zien als wildgroei. Het woekert overal doorheen en daardoor is het moeilijk te (be)vatten. Sinds mijn scheiding worstel ik met het begrip vriendschap. Ik geloof niet dat ik iets te klagen heb wat dat betreft, maar aangezien vrienden mensen zijn die je zelf uitzoekt, kan je er blijkbaar ook voor kiezen ze minder te zien. Of ik dat bewust doe, of laat gebeuren, dat laat ik in het midden. Dat ik weinig in ze heb geïnvesteerd de laatste tijd, zoveel is mij wel duidelijk.

Maar goed, afgelopen weekend had ik tijd en ik sprak af om te lunchen rond het middaguur. Ik vond dat wel wat vroeg, maar mij hoorde je niet klagen. Nog voor we goed en wel aan tafel zaten, gaf mijn vriend aan dat hij niet lang kon blijven. Hij moest over twee uur naar een verjaardag. Een mededeling. Zie je wel, dacht ik. Het ligt niet alleen aan mij. Iedereen is druk tegenwoordig.  Ik moest er zelfs een beetje om glimlachen, maar was ondertussen te druk met tijd inhalen. Tijd waarin we elkaar niet hadden gezien of gesproken.

We hadden elkaar zoveel te vertellen, dat onze verhalen over elkaar heen tuimelden. Er viel geen moment stilte. Noch checkten we ondertussen onze telefoons. We hadden volop aandacht voor elkaar en elkaars verhalen. De ander laten uitspreken was een opgave. Soms kenden we een verhaal al. Daarvoor ben je tenslotte vrienden. Of we konden vermoeden hoe het zou aflopen. We haakten dus graag aan bij elkaars beleving en vulden de ander aan, wilden elkaar overtroeven zelfs. Boys will be boys, en een zekere competitie is ons niet vreemd.

Misschien waren het uiteindelijk niet onze verhalen die over elkaar heen tuimelden, maar tentakelden onze gedachten ongebreideld en is dat het geheim van vriendschap. Waar wildgroei echter ongeremd te keer gaat, woekerden wij met onze tijd. Natuurlijk duurde de ontmoeting te kort om onze achterstallige vriendschap recht te doen. Maar bestaat er wel zoiets als achterstallige vriendschap, of moeten we het meer zien als een aflossingsvrije hypotheek? In dat geval hebben wij vandaag het onderpand opnieuw getaxeerd en opnieuw een voorschot genomen op vriendschap voor de komende jaren.

Written by thehotstepper

april 2, 2018 at 11:36 am

Afgang

leave a comment »

Of alles naar wens was? Wij knikschudden. Hadden lekker gegeten, maar wilden inderdaad nog wat drinken. Omdat knikschudden best ongemakkelijk voelt, keek ik naar mijn voet. Er zat een pleister onder mijn schoen.
Ik pulkte de pleister van mijn zool en keek de ober ongemakkelijk aan. Hij keek onbewogen terug met zijn handen op zijn rug. ‘Heb je misschien een vuilnisbak?’ vroeg ik. Hij wees. ‘Achter de bar.’
‘Zo jij durft,’ zei hij toen ik achter de bar tevoorschijn kwam met mijn vinger in de lucht. ‘Dat ik achter de bar durfde?’ Hij knikte: ‘Dat ook.’
‘Ik ga toch maar even mijn handen wassen.’ Opeens voelde ik me vies. Met een vinger die zo zwaar voelde als een hand verliet ik het toneel. Ik voelde ogen in mijn rug prikken. Het toneel verlaten heet blijkbaar niet voor niets een afgang.

Written by thehotstepper

april 1, 2018 at 2:35 pm

Race

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Ter hoogte van Beverwijk keek ik uit het raam. In de lucht zag ik een vliegtuig. Het was net alsof de trein en het vliegtuig even hard gingen.
Toen remden we af en reden het station binnen. Het vliegtuig haalde ons in. Het ging natuurlijk sowieso sneller dan wij.
Ik moest denken aan de beroemde zin van Multatuli: “Van de maan af gezien, zijn we allen even groot.”
Het kan niet, maar het klopt wel. Zojuist klopte het zelfs heel even heel erg.

 

 

Written by thehotstepper

maart 31, 2018 at 12:13 pm

Geplaatst in 140, ultrakort

Tagged with , , , , ,

Zomertijd

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Goed nieuws. Gisteren kreeg ik na een half jaar eindelijk mijn horloge terug. Keurig thuisbezorgd, ik moest er zelfs voor tekenen. Er zat een briefje bij:
“Geachte heer Stepper, we hebben uw uurwerk uitvoerig bekeken en het loopt als een klok. We hebben er dan ook niets aan hoeven repareren. Er zal u daarom ook niets in rekening worden gebracht. Wij raden u echter aan het horloge pas morgen uit de verpakking te halen.”
Nieuwsgierig legde ik het briefje terzijde. Vanmorgen maakte ik het pakketje open en wat bleek: mijn klokje liep weer als een zonnetje. Precies op tijd.

Written by thehotstepper

maart 25, 2018 at 7:30 am

Geplaatst in 140, ultrakort

Tagged with , , ,

Griep

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Ik voelde continu pijn. Toch was het alsof het ongemak mij in golven overspoelde. Eb en vloed, slechts enigszins gecontroleerd door af en toe een aspirientje. Mijn lichaam voelde als wrakhout. De kern te stevig om te breken, maar aan de buitenkant verweerd en vol slijtagesporen.
Mijn spiegelbeeld reflecteerde mij met holle ogen die mat en gekranst door rimpels naar een toekomstige versie van mijzelf staarden. De badkamerspiegel als glazenbol. Blik op oneindig, of toch tenminste twintig jaar vooruit.
Vlug nog een paracetamol en dan gauw deze gedachten opschrijven. Mijn hersens werken nog, al voelt mijn lijf verramsjt.

Written by thehotstepper

maart 19, 2018 at 6:15 am

Geplaatst in 140, ultrakort

Tagged with , , , , , ,