Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Zwerm

leave a comment »

Ze is een stereotype omaatje. Haar korte grijze krullen verdwijnen bijna volledig onder een gebreid mutsje van bordeauxrode wol. De lange grijze jas reikt tot onder haar knieën. Soms zie ik de zoom van een bloemetjesjurk maar meestal niet. Haar voeten zijn in robuuste bruine schoenen met vierkante neuzen gestoken. Uit haar fietstas haalt ze een tasje met broodkruim.

Ze begint te strooien. Daar komen de eerste duiven al aangevlogen. Naarmate het er meer worden, lijkt het oude besje op te bloeien. Haar waterige ogen krijgen meer glans en haar wangen een weinig meer kleur. Opgetogen kijkt ze naar de deinende cirkel aan haar voeten. Het is alsof ze aan de oever van een vijver staat. Langzaam haalt ze een netje uit haar jaszak.

In een vloeiende beweging veegt ze het door de grijze stroom aan haar voeten. Haar buit is twee. Ze draait ze vakkundig de nek om. Gedecideerd bergt ze haar prooi op en wandelt met haar fiets aan de hand het plein af. Ik volg haar met mijn ogen. De duiven vliegen als op commando tegelijk weg.

Het voortbewegen in een zwerm heeft als voordeel dat een groep minder kwetsbaar is voor aanvallen van roofdieren.

Advertenties

Written by thehotstepper

november 12, 2018 at 8:24 am

Tijd

with one comment

Het leven is als een puzzel. Het plaatje lijkt compleet. Maar wat moet je met dat ene stukje dat verlangen heet? Je bewaart het voor de zekerheid. Ooit kun je het gebruiken voor een puzzel die nog moet worden gelegd.
Het leven is als een klok. Als een wijzerplaat waarin wijzers draaien. Zolang de wijzers langs de cijfers glijden, gaat het leven door. Maar twee keer per dag, op een tijdstip dat verlangen heet, heeft een stilstaand uurwerk ook gelijk.
Sommige puzzels laten zich pas leggen als het tijd is. Als verlangen samenvalt met het besef dat het niet te laat is, gaat een stilstaande klok soms lopen. Een droom wordt werkelijkheid. Blijkbaar is het tijd.
Een vriend vertrekt. Alle klokken tikken door, maar er is een tik-tak bijgekomen. Een stilstaande klok is gaan lopen en heeft voortaan doorlopend gelijk.

Written by thehotstepper

november 11, 2018 at 9:00 am

Positief

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Ik ben positief ingesteld. Dus toen ik mijn fietssleutel niet kon vinden, ging ik voor de vorm mijn zakken na. Ondertussen liep ik hoopvol naar de fietsenstalling.
Dat mijn fiets niet op zijn plek stond en ik daar mijn sleutel niet in het slot vond, was toch even slikken. Dat het regende kon mij echter niet deren. Nam ik voor kennisgeving aan. In de bus naar huis was het warm en droog.
Gelukkig ben ik positief ingesteld.

Written by thehotstepper

november 6, 2018 at 8:00 am

Geplaatst in 140, ergernis, ultrakort

Tagged with , , , , ,

Lezen

leave a comment »

Ik lees graag. Ik lees veel. Ruim vijftig romans per jaar. Het liefste lees ik echte boeken. Met bladzijden van papier. Maar steeds vaker gebruik ik een e-reader. Het onderscheidt mij nauwelijks van het plebs op hun telefoons.
Plebs ja, want overmatig telefoongebruik is lelijk. Daarover lees ik wekelijks middelmatige columns in middelmatige kranten. Wie zich verheven voelt, haalt anderen graag omlaag. Dan hoeft de eigen sokkel niet zo hoog te zijn om zichzelf beter te voelen.
Ben ik ook zo’n gutmensch? Ik hoop het niet. Ik lees gewoon graag. Vaak doe ik dat met oortjes in en sluit ik de wereld lekker buiten. Onderscheid ik me daarmee van het gepeupel uit de columns? Nope. Vind ik dat erg? Zeker niet. Ik ga graag op in de massa, zodat ik ongestoord kan lezen. Want dat doe ik graag en veel.

Written by thehotstepper

november 5, 2018 at 8:19 am

Schoonheidspukkel

leave a comment »

Het parkje is een heerlijke plek. Blijkbaar ben ik niet de enige die dat vindt. Bij een sprookjesachtig pleintje liggen twee halveliterblikken Schultenbräu, een blikje Red Bull en een Dirk-tas naast een bankje.
Toegegeven, er is geen vuilnisbak te bekennen. Mogelijk zou die de idylle verstoren. Maar dit is ook geen porem. Was het dan zo’n moeite om de blikjes in die tas te doen en mee te nemen? Zal ik dan maar… Ik overpeins het dilemma.
Sommige mensen zeggen dat ware schoonheid schuilt in imperfectie. Ik kijk nog eens goed naar de rommel. Een Jakobsladder wringt zich tussen herfstig eikenblad en licht het Dirktasje uit. Opeens zie ik het voor wat het werkelijk is. Het is als de pukkel van Marilyn, de moedervlek van Cindy of Madonna. Het park is weer arcadisch dankzij de tas de beauté van Dirk.

Written by thehotstepper

november 4, 2018 at 3:57 pm

Lauw

with 2 comments

De zon scheen. Uitbundig kon je het niet noemen. Daarvoor zat er te veel kou in de lucht. Niet dat het kil was – verre van dat. De frisheid zorgde voor balans. De temperatuur was precies goed. Zeker voor de tijd van het jaar.

Zelfs de bomen leken te genieten en vierden feest op ingetogen wijze. Zo zijn bomen nu eenmaal: bescheiden. (Al zou je dat door de felle kleuren van hun bladeren bijna vergeten) Onbaatzuchtig deelden ze hun bladerpracht met de grauwe tegels van de stoep.

Terwijl de zon rustig verder scheen, wierp hij lange, trage schaduwen. Zelfs het licht had vandaag geen haast. En waarom zou het? Ondertussen verwarmde het de bakstenen muur waartegen ik zat te mijmeren toch wel. Alles leek vanzelf te gaan, al had ik moeite met schrijven.

Hoe beschrijf je rust die zijn oorsprong lijkt te vinden in het samenspel van warmte en kou? Ik kan de dag toch moeilijk lauw noemen? De daken van langs de stoep geparkeerde auto’s schitterden. Iets in mij schreeuwde terug. Een verstilde schreeuw is intenser dan een zachte fluistering.

Mijn blik gleed omlaag naar mijn hand. Pen in de aanslag, punt op het papier. Ik moest genoegen nemen met een schaduw die taps begon en wijd uitliep over de lege bladzijde van mijn anders zo gulzige notitieboekje. Omdat er niets kwam, noteerde ik dag en datum.

De volgende dag stond het er nog, maar de schaduw was weg.

Written by thehotstepper

oktober 24, 2018 at 10:38 am

Geplaatst in column

Tagged with , , , , , , , ,

Knuffel

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

‘Goedemorgen!’, klonk het op de overloop ‘Moet je ook naar de wc? Nee? Nou, ga papa dan maar een knuffel geven.’
In het schemergebied tussen slapen en waken zette ik mij schrap voor een hardhandige omhelzing. Hoorde ik daar het geroffel van blote kindervoetjes op het zeil? De opmaat naar een nietsontziende sprong? De gedachte aan puntige kleuterknietjes was levensecht.
Ik maakte mij klein en wachtte af. Toen ik veel later mijn ogen opende keek ik in de bruine knikkers van een grote teddybeer. Ik had dus niet gedroomd: mijn zoontje had mij wel degelijk een knuffel gegeven.

Written by thehotstepper

oktober 21, 2018 at 8:22 am