Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Heerlijk weer

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Code oranje: weggebruikers moeten rekening houden met ernstige vertraging vanwege hevige regen en zware windstoten. Op de fiets valt het wel mee. Het meeste valt ernaast.
Wat wel opvalt is dat het passeren van een bepaalde kruising even lang lijkt te duren als 500 meter fietsen.
Code oranje wordt vertaald naar code rood, als in het bovenste lampje van de verkeerslichten. Voor mij, fietser, althans, want automobilisten hebben volop groen.

Advertenties

Written by thehotstepper

september 13, 2017 at 8:16 am

Met de billen bloot

leave a comment »

Gisteren was ik getuige van de samenwerking tussen twee bevriende Rotterdamse chef koks. De reden? ‘Omdat het ons gewoon een tof idee leek om onze krachten te bundelen en dit te delen met de mensen die wij leuk vinden’, aldus Remco van de Lagemaat van Bistrot Du Bac en Bas Fraterman van Verward. ‘Het is eten wat de pot schaft, dus vind je iets niet lekker, schuif het dan door naar je buurman of buurvrouw.’ Mooie gedachte, daar hou ik van. Maar ik heb niets doorgeschoven… Hieronder mijn verslag van een heerlijk avondje uit eten.

Iedereen moet natuurlijk zelf weten waar ze heen gaan, maar ik zou het wel weten. Aan de andere kant, als ze het je dan vragen… Wat zeg je dan? Het liefst wil je ze naar de fijnste plekken in Rotterdam sturen, maar die plekjes houd je natuurlijk ook graag voor jezelf. Moet wel een beetje authentiek blijven! Maar goed, soms is het gewoon flauw om niet te delen. Soms kom je op plekken, in restaurants, bistrots, cafeetjes, die schreeuwen om gedeeld te worden. Niet in de laatste plaats komt dat door de mensen die ze runnen en die er werken. Ik zal verder geen namen noemen, want naast je schoenen lopen is voor niemand leuk en met een veer in je reet zit niet lekker, maar wanneer blijkt dat het klikt tussen de chefs van twee tenten waar je graag komt en zij organiseren een avondje voor mensen die zij graag mogen, dan wil je er natuurlijk wel graag bij zijn en in dit geval moeten de verantwoordelijken dan maar even moeilijk zitten.

Op 5 september was het zo ver. Chefs Remco van de Lagemaat en Bas Fraterman van respectievelijk Bistrot Du Bac en Verward besloten om met de billen bloot te gaan door voor graag geziene gasten een bijzonder menu te koken. Bijgestaan door hun compagnons Magdalena van de Lagemaat en Ward de Zeeuw zorgden zij voor een onvergetelijke avond, die naast een aantal extra’s bestond uit vijf gangen in combinatie met vier wijnen en een goddelijke, nog nauwelijks te verkrijgen Imperial IPA.

Weinig kon een mooie avond in het water laten vallen. Een half uur voor de opening van de happening stond op de Facebookpagina van het evenement een foto van een lange, strak gedekte tafel op het terras van Verward aan de Hoogstraat. Bij aankomst bleek de tafel in delen naar binnen gebonjourd, vanwege een dreigende regenbui, die uiteindelijk niet doorzette, maar dit mocht de pret niet drukken. We werden ontvangen met een rosé Crémant de Bourgogne en ook binnen aan de tafels en aan de lange bar bleek het retegezellig. Al gauw werd de amuse aangekondigd: een gedroogd plakje worst, dat op een schoteltje op een borrelglaasje met een doorzichtig drankje lag. Het bleek een worst van geitenhart en het drankje was een Poolse wodka, die smaakte als een grappa en die zich qua smaak symbiotisch verbond met de geitenworst.

De amuse deed haar werk, want intrigeerde en smaakte naar meer. De toon was gezet en we zouden niet worden teleurgesteld. Want wat volgde, was een entrée van octopus op een plakje van huisgemaakte bloedworst met een rabarbermousse en petit pois, die verre van klein, maar wel al dente knapperig en zeer smaakvol waren. Het charmante gerechtje werd begeleid door een witte wijn van grillodruiven uit Sicilië. Als tweede voorgerecht volgde een handgesneden steak tartare van rundervink met een plakje geroosterd brood van de Rotterdamse bakker Das Brot. A match made in heaven, om nog maar te zwijgen over de oranjekleurige wijn met rijping door wilde gist uit de Jura, Arbois om precies te zijn: Orange Was The Color Of Her Dress. De druif Savagnin, ook wel Naturé genoemd, heeft een bijzonder zuurtje, waardoor de wijn wel wat weg heeft van een cider. Het wijntje hield daarom gemakkelijk stand naast het kappertje in de steak tartare. Wederom bleek deze keuze spot on.

De zeebaars met beurre noissette en gebrande bloemkool die volgde werd vergezeld door een in een krokant jasje gestoken tête de veau. De Spaanse rosé van sumolldruiven bleek wederom goed te paren en de ah’s, oh’s en mmmmmmmmmh’s vormden een meditatief achtergrondgeluid, terwijl met de muziek van Joy Division, Deep Purple of The Doors eigenlijk ook niets mis was. Het kan dus wel: eten op niveau met fatsoenlijke muziek op de achtergrond. Chapeau!

Na de vis kwam nog vlees, al klinkt dat eigenlijk te kort door de bocht, want het volgende gerecht is meesterlijk. Nadat een kwartel is uitgebeend houdt men een vlinder van vlees over – Jan Wolkers eat your heart out – die men kan bestrooien met pistachenoten en trompette de la mort, oprollen en zachtjes garen. Lekker met een sausje van ingedikte kwartelbouillon, gestoofde andijvie en girolles. En natuurlijk niet te vergeten, de wijn. Een rode deze keer, licht gekoeld en uit Vacqueyras, Frankrijk. De naam van het wijntje: L’Oisette. En daarmee is dit gerechtje af, want als ik vertel dat girolles (hanekammen) in het Pools als ‘vogeltjes’ bekend staan, dan is onder verwijzing naar de kwartel de cirkel rond.

Het dessert was klassiek. Crêpes Suzette, die werden geserveerd met een bakje zelf gedraaid ijs van witte chocolade met quatre épices – dat ook wordt gebruikt voor bloedworst, waardoor een mooie bruggetje naar het voorgerecht werd gemaakt. Er werd een Jaipur X van Thornbridge bij geschonken, een prachtige Imperial IPA, die qua smaak mooi in het verlengde ligt van de sierlijke repen sinaasappelschil die de pannenkoekjes sierden. De espresso (die eigenlijk een ristretto is, want zo klein en zo sterk) waarmee werd afgerond, verdient het om nog te worden vermeld. Het zuurtje in de koffie trok de smaak van de Crêpes Suzette en de Jaipur X door, waardoor van een majestueuze afronding sprake was. Niets dan lof dus. Bistrot Du Bac en Verward bleken een goed team en we kijken al uit naar de volgende samenwerking, die ongetwijfeld op Katendrecht zal worden gepresenteerd.

Waddenweemoed

leave a comment »

intothegreatwideopen

‘Je bent zo stil. Zeg eens wat…’
(…)
‘Wad…’

Written by thehotstepper

september 5, 2017 at 11:03 am

Principes

with one comment

Mevrouw Batjes is punctueel. Dat ze alleen woont, wil niet zeggen dat ze niet van routine houdt. Bovendien is ze niet alleen, ze heeft twee Yorkshire Terriërs en die stellen ook prijs op regelmaat. Zo komt het dat ze elke morgen tijdens het uitlaten veel dezelfde mensen tegenkomt. Mensen die naar hun werk gaan, of op weg zijn naar school.

Haar hondjes geeft ze veel vrijheid. Ze houdt ze aan de lijn, maar die is lang. Daardoor gebeurt het weleens dat haar schatjes in de weg lopen. Er is een jongen die daar doorgaans buitengewoon onaangenaam op reageert. Hij rijdt op een elektrische scooter, dus ze hoort hem nooit aankomen. Maar zodra haar engeltjes weer eens in de weg lopen, scheldt hij daar altijd op. Laatst dreigde hij zelfs dat het de laatste keer was dat hij was uitgeweken.

Die ochtend is ze op weg naar haar zus, als Princess van de stoep het fietspad op drentelt. Even trekt de riem strak en vervolgens houdt ze een slap koord in haar handen. Terwijl de beelden in slow motion voor haar geestesoog herhalen, hoort ze vaag in de verte: ‘Ik had je gewaarschuwd!’

Uit haar ooghoek ziet ze de jongen met de scooter om de hoek zoeven. Haar blik is echter gefixeerd op het hoofdje van Princess, dat met een droge knak door de spaken van het voorwiel van de scooter is afgebroken en keurig over het fietspad naar de overkant tegen de stoeprand is gerold. Het beestje heeft geen krimp gegeven. Uit het lijfje aan haar voeten vloeit een golfje bloed.

Mevrouw Batjes staat perplex: ze had het dreigement als onaangenaam ervaren, maar dat iemand zo principieel was dat hij daad bij woord voegt, had ze niet verwacht. Een gevoel van bewondering maakt zich van haar meester. Pas wanneer Missy met een langgerekte huil gehoor geeft aan haar verdriet, verdwijnt het gevoel als sneeuw voor de zon. Wat een gedoe: nu komt ze ook nog te laat bij haar zus!

Written by thehotstepper

augustus 18, 2017 at 10:16 am

Smoothies

leave a comment »

Mijn zoon van vier is in to smoothies. Makkelijk en gezond, dus ik vind dat best. En dus maakte ik vanmorgen een groene smoothie. ‘Want’, aldus meneertje, ‘daar word je sterk van en ze zijn heel gezond!’

‘Tadaa!’, presenteerde ik het glas. Maar hij maakte een afwerend gebaar. Na enige overpeinzing zei hij: ‘Maar soms drink ik rode smoothies…’
‘Rode smoothies? Hoe maak je die dan?’
‘Oh, met een beetje aardbeien… Een beetje frambozen… Kersen…’ Hier keek hij mij vragend aan. Ik knikte. ‘Kersen… En van die met die zwarte bolletjes’.

‘Bramen?’
‘Ja, Bramen… Bra-men!’ Het was of hij de vrucht op zijn tong proefde in plaats van de letters en hij keek mij hoopvol aan. Ik realiseerde mij dat ik slechts een van de vier ingrediënten in huis had. ‘Zal ik de groene smoothie dan maar opdrinken?’ Hij knikte.

Written by thehotstepper

augustus 17, 2017 at 6:28 am

Nomen est omen

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Mooier kan bijna niet. Een kip is een hen en aan het hoofd van een kippenren staat een haan. De voorzitter van de Nederlandse Vakbond van Pluimveehouders had dus geen betere naam kunnen hebben: Hennie de Haan.
De Haan luistert naar Hennie. Zo gaat dat. Want mannen menen de baas te zijn, maar vrouwen weten hen vaak subtiel te bewegen datgene te doen wat zij wil, hem ondertussen doen geloven dat hij het zelf heeft bedacht.
Mijn moeder zei daarover altijd: ‘Je vader is het hoofd van het gezin, maar ik ben het nekkie. En zoals de nek draait…’

Written by thehotstepper

augustus 3, 2017 at 12:02 pm

Klassiek

leave a comment »

Bij de jachthaven splitste het pad. Er was boven en beneden. Het jongetje kwam slippend tot stilstand met zijn fietsje. Hij keek afwachtend over zijn schouder. ‘Ga maar langs boven’, zei papa.

‘Wil je boven- of onderlangs?’, vroeg mama vrijwel tegelijkertijd.

Papa hief zijn armen, zijn vingers gespreid als een vogelverschrikker. Zo keek hij ook een beetje. Wanhopig, alsof wat hij deed en zei geen enkele zin had. Het ventje keek van de een naar de ander. Als jullie eruit zijn…, leek hij te denken.

‘Nou, ga maar naar beneden dan!, besliste papa. Maar net toen hij wilde gaan trappen riep mama: ‘Ben je helemaal gek!? Da’s toch veel te gevaarlijk? En dan met een rotvaart langs het water en die steigers zeker?’

‘Goed gesprek dit…’, zuchtte papa. Het jongetje haalde zijn schouders op en mompelde terwijl hij aanzette: ‘Klassiek.’

Written by thehotstepper

augustus 1, 2017 at 7:40 am

Geplaatst in 140, column, meneertje

Tagged with , , , , , ,