Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for mei 2013

Wordt Vervolgd! (34)

leave a comment »

In mijn bespreking van de vorige aflevering, De Muilpeer, begon ik met de mededeling dat het aftellen is begonnen en dat het nu zaak is in één rechte lijn op de finish af te koersen. Op de Facebookpagina van het feuilleton maakt Ronald Giphart hierover een opmerking toen hij een link naar mijn blog plaatste: ‘Ook Theo Stepper ging vanaf zijn vakantieadres los op #33. Hij verhoogt de druk.’ Gelukkig kan naar aanleiding van Aflevering 34, De Val, worden geconstateerd dat onze schrijver uitstekend met druk kan omgaan. Sterker nog, het lijkt wel of hij de druk gebruikt om er een tandje bij te zetten. Wat een vaart, wat een snelheid is er in het feuilleton gekomen. Waar in het verleden diverse afleveringen een tijdsbestek van één of enkelen uren werd beschreven, nadert het Nieuwjaarsfeest in Aflevering 34 met rasse schreden. Toch belemmert dit Giphart niet om ook in de eindfase de verhoudingen in de groep nog verder op scherp te zetten.

Nadat Bibi al weer enige tijd geleden Kick en Frederique van ‘vreemdvrijen’ heeft beticht, zijn de beschuldigingen niet van de lucht. Het lijkt wel of iedereen het met iedereen heeft gedaan. Eindigden we de vorige aflevering met de insinuatie door Kick dat Bibi ‘met Korneel heeft liggen vozen’, nu leren we bovendien dat zij hierover niet moet zeuren tegen Bibi. Het is immers gebeurd voordat zij wat had met Korneel. Zij kan hooguit gruwen van het idee van een afgelebberde boterham, maar wacht, de pot verwijt de ketel:

‘Wat is er tussen jou en die slet Bibi gebeurd? Ik wil het weten, verdomme.’ Korneel bewoog zijn armen, maar er kwam geen geluid uit zijn mond. Bibi antwoordde voor hem: ‘Die slet van een Bibi? Dat is een goede. Wat is er gebeurd? Hetzelfde wat er destijds is gebeurd tussen jou en Bram’. (…) ‘Namelijk helemaal niets’, ging Bibi verder. Wat dacht je dat niemand het wist ? Het stelde toch niets voor tussen jou en Bram?’

In de zijkolom schrijft Giphart onder het kopje Meet cute dat hij voor de beschrijving hoe Bibi en Korneel bij elkaar tussen de lakens belandden gebruik maakt van een term die verwijst naar een scenario uit de romantische comedy, door hem geïntroduceerd in de gelijknamige Aflevering 17. Meteen pakt hij door, door de situatie die door de aanwrijvingen over en weer ontstaat te beschrijven als een Mexican standoff, wederom een filmterm, die ook eerder in het feuilleton opdook, namelijk in Aflevering 11 en 12. Eerder konden we in Aflevering 31, Andere tijden, andere plaatsen, lezen dat de auteur in het verhaal soms elementjes en motiefjes opneemt die hem op dat moment zelf niet altijd iets zeggen, maar die later eventueel kunnen worden ingevuld.

Ik denk niet dat ‘Mexican standoff’ en ‘Meet cute’ hieronder vallen. Dit zijn meer wetenswaardigheden, die Giphart met ons wil delen. Etienne Stekelenburg schrijft hierover in zijn blog over het feuilleton, De keuken van Giphart:

Bij Giphart krijg je elke week een weetje voorgeschoteld. (…) Ronald is waarschijnlijk net zo verzot op weetjes als ik (…) Trivia is leuk (…) Daarom ook fijn om elke week getrakteerd te worden op een weetje van Giphart.

Maar weetjes, of ankertjes, het is leuk dat ze terugkeren. Zelf werd ik door Aflevering 34 ertoe verleid om nog eens wat terug te bladeren in oude afleveringen. In Aflevering 9, Een geweldig niets, konden we lezen hoe Bibi af en toe wat geheimen deelde met ‘Frederique of de andere vrouwen van de Vijf, maar nooit met allen tegelijk, altijd abstract en zo veel mogelijk zonder een trotse of triomfantelijke ondertoon.’ In Aflevering 22, De tien gouden regels van ontrouw, konden we tussen de regels doorlezen dat Bibi niet de enige van de vriendinnen is die wel eens een tussendoortje heeft.

Ooit (op een avond die al diep was weggezakt in het moeras van hun collectieve geheugen) (lang geleden) (de eerste kinderen waren net geboren) hadden Bibi, Klaasje en Frederique elkaar in een eetcafé ontboezemingen gedaan over fantasieën en – schaarse – verboden momenten met vreemd volk. Ze waren met z’n drieën geweest, een samenstelling die klein genoeg was om eerlijk tegenover elkaar te zijn en veilig genoeg om elkaar niet openlijk te veroordelen.
Later waren Klaartje en Sanne ook aangeschoven en toevallig hadden zij over hetzelfde onderwerp gepraat, met eenzelfde openhartigheid
.

Openhartig. Ja, ja. Nu blijkt dat die openhartigheid toen ook al ver te zoeken was. We hadden het kunnen weten. Immers, in diezelfde editie stond:

Hun stelregel was altijd een uitspraak van Helmut Lotti geweest ‘dat ge vreemdgaan zo geheim moest houden dat ge het bij wijze van spreken nie eens zelf wist’. Altijd ontkennen, aan niemand vertellen, niet aan bekenden, zeker niet aan vriendinnen, en zeker zeker niet aan partners. Bekennen veroorzaakte alleen maar ellende (…)

Er werd zelfs een lijstje opgesteld, De 10 Gouden Regels Van Ontrouw. Niet dat de dames daaraan veel hebben gehad. ‘Zonder dat ze dat van elkaar wisten of het elkaar vertelden, hebben alle leden van De Vijf in de loop der jaren zo’n beetje alle regels geschonden.’ Regel 10 leest met de huidige wetenschap in ieder geval als een onheilspellende cliffhanger:

‘Opbiechten maakt de dingen alleen maar onherstelbaar kapot.’

Laat dat nu net zijn, wat er op de laatste dag van het jaar onvrijwillig wordt gedaan. Opbiechten. De Vijf is niet blij en het is de vraag of hun vriendschap sterk genoeg is om deze storm van ontboezemingen te doorstaan. Het lijkt erop dat er vanaf nu geen geheim onbesproken blijft.

Uiteraard las ik hierdoor ook Aflevering 7, Geheimen, opnieuw. Hoewel er diverse ‘geheimen’ in worden onthuld, leverde het geen bruikbaar materiaal voor een verdere analyse op. Wel interessant is natuurlijk dat door de alwetende verteller wordt medegedeeld dat Freek een geheimenverzamelaar is.

Freek onthield al een jaar of vijftien nauwgezet de dingen die haar door vriendinnen waren toevertrouwd. Vaak hadden die haar in vertrouwen genomen over zichzelf of over andere vriendinnen, collega’s en familieleden.
Freek luisterde altijd aandachtig naar onthullingen, dacht mee en oordeelde nooit. Misschien werd haar daarom regelmatig iets verteld. Kleine geheimen, grote geheimen, inmiddels allang weer verjaarde geheimen, liefdevolle weetjes, gemene roddels, levensbedreigende geheimen, Freek verzamelde ze allemaal.

Het verklaart in ieder geval voor mij het raadsel waarvoor Bibi zich ziet gesteld op een derde van Aflevering 34: ‘Het was Bibi een raadsel hoe Kick ervan had gehoord.’ Typisch een gevalletje van de alwetende verteller die ons op het verkeerde been heeft gezet. Had Giphart per slot van rekening in Aflevering 7 een scène eerder niet geschreven dat Frederique nooit verhalen doorvertelde?

Bibi’s ogen werden groot, ze trok een vies gezicht en even deed ze of ze moest kokhalzen. Na een korte stilte zei ze: ‘Dit is niet voor Kick, hè? Daar wordt hij alleen maar jaloers van.’ Meewarig keek Freek haar vriendin aan. Ze had nog nooit een geheim over wie dan ook aan wie dan ook doorverteld.

Heerlijk! Nog zes afleveringen te gaan en roddels en lang verborgen gehouden ‘wetenswaardigheden’ worden eindelijk gedeeld. Het is weer smullen in de keuken van Giphart. Had ik al verteld dat Bram en Klaasje… En dat Sanne nu boos is op Bram? Ach wat doet het er ook toe? Vorig jaar heeft ze zelf nog na een stapavond – zie Aflevering 7 – ‘per ongeluk’ gezoend in een steeg met een student van 22. Ze weet niet eens meer hoe de jongen heette.

Gelukkig dat opa Kick er is om de jeugd van wijze raad te voorzien.

Ik weet niet wat er speelt en wil het ook niet weten. Zonder me ergens mee te bemoeien, maar in godsnaam… Het is onbelangrijk. Wat het ook is, het is de ruzie niet waard, geloof mij nou maar. Ik ben 82, het is het allemaal niet waard.’

Dat kan jij dan wel vinden, opa, maar de lezers van het feuilleton zijn nog niet allemaal boven de tachtig. Bovendien, wat is er mooier dan schoon schip maken op Oudejaarsdag? Laten ze vooral allemaal hun zonden van zich afspoelen in de branding van de Waddenzee. Ik vind namelijk nog steeds dat het feuilleton moet eindigen met een Nieuwjaarsduik. (de poll op de Facebookpagina over hoe het feuilleton moet eindigen staat nog open … even scrollen naar 7 mei)

Afijn. Tijd om af te ronden. Als ik niet uitkijk is mijn blog over het feuilleton meer woorden dan het feuilleton zelf. Toch wil ik nog even van de gelegenheid gebruik maken om wederom mijn verbazing te uiten over de geëmancipeerdheid van de kinderen. Naar aanleiding van Aflevering 26 schreef ik eerder al dat ik de kinderen van De Vijf zo zelfstandig vind. In die zin is Giphart consistent, want ook deze keer geven zij blijk van een volwassenheid die nauwelijks past voor een groep die varieert in leeftijd van zes (Tienne en Kick jr.) tot vijftien.(Hidde)

De kinderen trokken ondertussen hun eigen plan. (…) Bij de hoofdober regelden ze (…) op eigen houtje een lange tafel vlakbij het enorme eetbuffet, waarbij ze verzochten of ze of hun ouders zo ver mogelijk van hen vandaan konden zitten. Toen het buffet om half zeven opende, waren de kinderen als eerste van alle hotelgasten in de eetzaal, opgedoft en aangekleed voor het feest.

Het zal de goede invloed van opa Kick wel zijn. Ik ben trouwens benieuwd wat zijn rol in dit verhaal verder is, wat hem naar het eiland voert en welk geheim hij met zich meedraagt. Ondertussen snap ik het ankertje – van de kinderen hebben we geen last meer. We kunnen ons volledig op hun ouders en hun geheimen storten.

Er was het besef dat er gepraat moest worden. Als ze dat nu niet deden zou de vriendschap, na bijna twintig jaar, geheid uit elkaar spatten. En wellicht vier relaties meesleuren in de val.

Voilà, de titel wordt op de valreep verklaard. Nog zes afleveringen te gaan. Eén voor Silvijn? Eén voor Opa Kick? Dan blijven er vier over voor De Vijf en aanhang om te redden wat er te redden valt. Is hun vriendschap sterk genoeg? Hoe redt Giphart zich uit dit spreekwoordelijke doolhof van venijnige doorns, brandnetels en berenklauw? Er staat op Facebook overigens nog een poll open, de opiniepeiling van 7 april, of het huwelijk van Kick en Bibi het uiteindelijk gaat overleven. De stand tot zover: 8 stemmen voor JA, 2 voor NEE en 4 voor OPEN LATEN. Na lang twijfelen heb vandaag eindelijk gekozen voor open laten. Mijn motivatie? Wordt vervolgd!

Advertenties

Written by thehotstepper

mei 26, 2013 at 1:12 pm

Eigen schuld…

leave a comment »

De haiku is een vingerhoed vol emotie, waarin weinig ruimte is voor ontledingen en benaderende omschrijvingen. De Warmloper scant dagelijks de krant*)op zoek naar haiku-achtige koppen of quotes. Hij laat zich leiden door de woorden en tracht alleen de haiku te zien. Foto’s worden wazig, teksten gaan op grijs, tot daar die twaalf- tot zeventienlettergrepige tekst overblijft, die ontdaan van alle ballast zich openbaart tot ogenblikervaring.

Ongelijkheid is een
persoonlijke tekort-
koming geworden

Lees, bewonder en laat u inspireren. Verwonder en laat vooral uw gedachten de vrije loop. Mocht u een mooie interpretatie willen delen, dan staat mijn inbox van harte voor u open.

*) de Volkskrant, tenzij een andere bron is vermeld

Written by thehotstepper

mei 25, 2013 at 3:37 pm

Geplaatst in kophaiku

Tagged with , ,

Wordt Vervolgd! (33)

with 2 comments

Het aftellen is begonnen. Van Aflevering 33 naar 40, dat zijn nog acht afleveringen. Vanaf nu komt het erop aan. Giphart kan zich geen fouten permitteren en moet in een rechte lijn naar de finish. Het komt er nu ook op aan om de losse eindjes uit de voorgaande afleveringen op te pakken en af te hechten – de al dan niet bewuste ankertjes te lichten en het daglicht te laten zien. In Aflevering 33, De muilpeer,  gebeurt dit volop. Ik moet echter bekennen dat ik over het begin een weinig teleurgesteld was. De schrijver kiest ervoor om een soort van samenvatting te geven van zaken die in eerdere afleveringen zijn gebeurd. Zo wordt er direct in de eerste alinea verwezen naar Aflevering 25, Eén vlees, waarin de drie oudste kinderen met de videocamera van Frederique vastleggen hoe Kick aan zijn vrienden verteld dat hij is vreemdgegaan met  Nathalie.

Plaats van handeling is restaurant Het Posthuys, dat in Aflevering 26, Roddelen voor het eerst ten tonele is gevoerd en waar ook de afleveringen 27, 28,29 en 30 zich afspelen. Zo komt het interview met Kick jr. dat Frederique filmde in Aflevering 29 ter sprake en natuurlijk de beschuldiging van Bibi aan het adres van haar man en Freek. Misschien is het onontkoombaar om de lezer mee te nemen naar het slot, want ik ontkom er klaarblijkelijk ook niet aan om het te noemen in mijn bespreking. Toch geloof ik dat het ook komt door de vorm van verschijnen, een vervolgverhaal in de krant, dat Giphart teruggrijpt op zo’n uitgebreide samenvatting. De niet zo trouwe lezer moet worden teruggewonnen. Het zou mij dan ook niet verbazen als de eerste alinea’s van Aflevering 33 de roman niet halen. Overbodig als ze dan zijn, omdat een romanlezer dondersgoed weet waar het in het verhaal om draait.

Toch maakte mijn teleurstelling gauw ruim baan voor nieuwsgierigheid en een zekere mate van opwinding. Frederique weet zich geen houding te geven, nadat haar man Bibi is achterna geracet en spoelt de opname in de videocamera te ver terug. Eigenlijk had ik verwacht dat ze dit geheim alleen zou vernemen, bijvoorbeeld op haar hotelkamer, maar dit is veel leuker. Ondanks dat ze gewend is om geheimen te bewaren, is het geheim dat Kick eerder met de mannen deelde niet veilig bij haar. Daarvoor spreekt haar gezichtsuitdrukking te zeer boekdelen. Haar vriendinnen kennen haar door en door en zij trekt hen aandacht met haar opengevallen mond.

‘Eén vlees? Zegt Kick nu dat hij heeft geneukt met de vrouw van Silvijn?’ had Rosalie gezegd, zo hard dat het de aandacht van het hele gezelschap had getrokken. Frederique werd gevraagd de band opnieuw terug te spoelen. Kick keek met grote ogen toe hoe hij zichzelf hoorde vertellen van zijn escapades met de vrouw van Silvijn.

Er grappig is de beeldspraak voor stamelen die Giphart vervolgens gebruikt. Ik had het in de ongeredigeerde versie al gelezen, maar vroeg mij toen af of de redactie het zo zou laten staan. Ja, dus!

Iedereen keek naar Kick, die stamelde dat hij dat er dat een grapje dat hij maar grapje dat het natuurlijk niet dat hij wat zat te dollen met de mannen.(…) ‘Godverdomme,’ riep nu ook Rosalie. ‘Ik heb hier helemaal geen zin meer in,’ had Klaasje gezegd, waarna ze opstond. ‘Kan ik met jullie spreken?’ Met jullie bedoelde ze haar drie vriendinnen, niet de mannen. Ze overlegden kort en deelden de overgebleven echtgenoten mee dat ze stante pede teruggingen naar het hotel, op zoek naar Bibi. Ze hadden behoefte aan tijd voor zichzelf.
‘Het was een grap,’ riep Kick hen na. ‘En daarbij, ze leeft niet meer.’

De vrouwen kunnen er niet om lachen en dat verklaart waarom zij in de vorige aflevering zonder de mannen in het hotel opdoken en waarom het tweede deel van Aflevering 33 zich weer in het hotel afspeelt. Daar waren we immers in Aflevering 32, Het zwembad achtergelaten. In het zwembad met een fijne cliffhanger in de vorm van een ietwat lieflijk gesprek tussen Bibi en Frederique. ‘Ik moet je een geheim vertellen’, had de laatste de eerste toevertrouwd.

Watertrappelend (…) vertelde Frederique aan Bibi wat (…) had gehoord. Ze zei: ‘Ik ben je achterna gekomen omdat ik vind dat je het moest weten. Iedereen heeft het gehoord. Kick zegt dat het maar een grap was, maar we hebben het hem allemaal serieus horen vertellen. Hij heeft iets gehad met de vrouw van Silvijn’

Terwijl de overige drie vriendinnen op veilige afstand toekijken, ontstaat er een fikse woordenwisseling tussen Freek en Bibi. Het viel te verwachten dat de boodschap niet in goede aarde zou vallen, dat die met hoon en ongeloof zou worden ontvangen. Toch slaagt Freek erin om Bibi te overtuigen. Ze doet dat niet zozeer met meer woorden, maar juist door te zwijgen op de vraag of ze Kick wel of niet bewust in Barcelona heeft ontmoet. Met voorbedachten rade of toevallig? Haar zwijgen maakt dat voor Bibi de maat vol is. Een catfight blijft uit. Kennelijk is ze bozer op haar man dan op haar beste vriendin. Bibi haast zich uit het water en rent ziedende van woede en druipend door het hotel naar haar kamer.

Voor ze daar echter aankomt ziet ze dat de mannen ook zijn gearriveerd in het hotel. Ze hebben zich bij opa Kick in de bar gevoegd. Silvijn is ervandoor.Er werd gelachen.

Kick zag Bibi, stond op van zijn kruk, deed een paar stappen in haar richting en riep haar. ‘Bibi! Ik heb het net allemaal aan Pim uitgelegd: het berust allemaal op een misverstand. Bibi! Een misverstand.’ Wild snuivend deed Bibi ook een paar stappen naar Kick. En ze haalde uit. Dit was het beeld: een nadruipende vrouw in badpak die in een bar een man een enorme klap verkocht.

Prachtig. Niet alleen het beeld dat Giphart oproept, maar vooral ook de droge reactie van opa Kick: ‘Moet dat?’ Kennelijk is hij wel wat gewend. Ik ben benieuwd hoe hij echter volgende week zal reageren, want als cliffhanger trekt Kick vervolgens echt de beerput open. Het zet de verhoudingen in de groep verder op scherp. Behalve Pim en Frederique worden nu ook Klaasje en Korneel betrokken bij de vuilspuwerij. In Aflevering 4, De overtocht, konden we lezen dat Klaasje en Korneel het enige stel waren dat hun kind elders had ondergebracht. ‘Hun dochter Frances was net vier maanden oud en daarmee in hun ogen te jong voor een winterse vakantie aan zee.’ Klaasje die dus nog volop aan het ontzwangeren is, en dus een wandelende hormonenbom is, kon nog net horen wat er door Kick werd beweerd:

‘En zal ik jou eens een dreun verkopen voor die keer dat je met Korneel hebt liggen vozen?’ zei hij. ‘Of dacht je dat ik dat niet wist? Iedereen wist dat. Jullie allemaal. Daar heb je mij nooit over gehoord. Over jouw verzetje met Korneel.’
Grote ogen bij Bibi. En bij Korneel. En bij Klaasje, die met haar badpak aan in de gang stond. Naast haar vriendinnen. Of wie daarvan over waren.

Als dat geen fijn einde is om mee af te sluiten… Iedereen wist het. Iedereen? ‘Jullie allemaal’, zegt Kick. Dat wordt gezellig. Het zal inmiddels tegen het eind van de middag lopen. Nog zes à zeven uur tot Oud en Nieuw. Hé, nog zeven uur tot Oud en Nieuw en nog zeven afleveringen? Zou dat toeval zijn? Op de Facebookpagina van het feuilleton heeft een poll gestaan met de vraag wanneer het verhaal moet eindigen. Hoewel de poll ‘vrijblijvend’ was, was de meerderheid voor ‘eruit met een knal’, om twaalf uur. Afijn, we zullen het meemaken. À la ‘24’ per uur een aflevering lijkt mij vrij ingewikkeld. Bovendien heb ik gestemd voor een slot op 1 januari. De tijd zal het leren. Wordt vervolgd!

Written by thehotstepper

mei 19, 2013 at 7:08 am

Wordt Vervolgd! (32)

leave a comment »

4 mei. Alles is eindig. Dat ik dit schrijf heeft niets te maken met de Nationale Dodenherdenking, maar alles met een boodschap van Giphart op de Facebookpagina van het feuilleton. ‘Vorige week heb ik met de Volkskrant afgesproken dat 6 juli de laatste aflevering verschijnt, oftewel Aflevering 40. Dat betekent dat we nog 8 delen te gaan hebben.’ Daar word je toch even stil van? Ik wel. Meteen moet ik denken aan de beroemde regel van Lucebert – Alles van waarde is weerloos – alhoewel ik me na deze mededeling meer kan vinden in het anagram dat bij mij op Zuid de gevel van een gebouw siert – Van alles is weer waardeloos. Ik ben niet de enige die wordt overvallen door somberheid. Een greep uit de reacties: ‘Dat wordt afkicken binnenkort!’, ‘Abonnement opzeggen!’, ‘Balen zeg. Valt er niet te onderhandelen met de VK voor een doorlopende feuilleton? Of ben je er zelf inmiddels ook klaar mee?’

Het antwoord op die laatste vraag ligt waarschijnlijk in het midden. Ik heb van Giphart begrepen dat het schrijven van een feuilleton zwaarder is dan hij van te voren had kunnen bedenken. De tijd die er in gaat zitten kan hij bijvoorbeeld niet steken in het schrijven van zijn nieuwe roman. Daarnaast staat hij ook nog succesvol in het theater en wil hij natuurlijk tijd en aandacht geven aan zijn gezinsleven. Hoe vaak hebben we niet kunnen lezen dat onze feuilletonschrijver laat in de nacht begon te schrijven om een deadline te halen en tot diep in de nacht door zwoegde? Het zal eerder regel dan uitzondering zijn geweest om dit experiment tot een goed einde te brengen. Wat dat betreft is het einde aankondigen misschien nog wel stoerder dan gewoon door gaan. Deadlines waren altijd een stok achter de deur om te schrijven, maar met nog maar acht (8!) afleveringen te gaan is elke deadline meer als het zwaard van Damocles. Welke geheimen worden nog onthuld? En wanneer? We komen uit op een totaal van 40 afleveringen en zijn met 32 dus op driekwart. Vanaf nu kunnen we ons geen (af)dwalingen meer veroorloven. Het feuilleton raakt door het besluit om op 6 juli te stoppen in een stroomversnelling en nadert onherroepelijk de climax. Giphart realiseert zich dit terdege en schrijft in de zijkolom onder het kopje Het slot:

Aanvankelijk wilde ik het verhaal laten eindigen op 2 januari, bij de terugreis, maar dan  hebben we in acht afleveringen weinig verteltijd. Als voorschot op de discussie in café De Bastaard stelde ik aan Facebook de (vrijblijvende) vraag wanneer het verhaal zou kunnen eindigen? Rond 00.00 uur, tijdens het vuurwerk? Op 1 januari, bij het einde van de nacht? Op 1 januari, na de nieuwjaarsduik? Op 1januari, aan het einde van de middag?
De eerste optie had een lichte voorkeur. ‘Met een symbolische knal eruit’, schreven Silvia Nobis en Rudolf Vos. Miriam Piters stelde voor om een deel van de groep al eerder te laten vertrekken. Maike Ypinga vond het einde van de nacht een goed moment: ‘Als alle ruzies zijn uitgevochten en iedereen dronken en moe zijn bed in rolt.’ De poll op Facebook staat nog open.

Het mag duidelijk zijn, dat Giphart, door het einde van het feuilleton aan te kondigen, zichzelf het vuur aan de schenen heeft gelegd. Zijn trouwe lezers zullen hem nauwgezet volgen, maar met slechts acht afleveringen te gaan zal hij (harde) keuzes moeten maken. Niet voor niets begint hij zijn poll met het woordje ‘vrijblijvend’ en herhaalt hij dit tussen haakjes in de krant. Het is duidelijk dat niet aan ieders wensen tegemoet kan worden gekomen.

Zelf ondervond ik dit bij het lezen van Aflevering 32, Het zwembad. Ik eindigde mijn vorige blog met ‘Hoewel Pim tijdens het gesprek opvallend rustig bleef, eindigt het verhaal toch met een fijne cliffhanger, namelijk dat hij opgewonden bij Bibi vandaan fietst. Terug naar het restaurant om Frederique te confronteren? Of fietst hij in de richting van het hotel, in de hoop Silvijn daar te treffen?’ Het is natuurlijk mijn eigen schuld. Ik heb mijn wenken verpakt in vragen en niet in aanwijzingen. Ik vroeg naar Pim en wat hij gaat doen, maar wat doet Giphart? Die gaat vrolijk verder met Bibi. Zo gaat dat dus. Wen er maar vast aan, trouwe volgers.

Lang heb ik er niet over getreurd, want we kregen er Opa Kick voor terug. Hoe vaak heb ik niet om terugkeer van de sympathieke oude baas gevraagd? (Vraag: wat maakt de man sympathiek eigenlijk?) Hij werd geïntroduceerd in Aflevering 5, You don’t want to be alone, en Giphart vroeg daarop in een lezerspoll op Facebook aan de lezers of hij Opa Kick moet laten opduiken op Vlieland na een dronken belofte op de terugweg vanuit Brussel. 64% van de lezers antwoordde hierop met ja. Nu begrijp ik dat dit een zogenaamd ankertje was (zie de vorige aflevering van dit blog). In mijn bespreking van Aflevering 15, Tot aan oneindig en weer terug, schreef ikdat opa Kick nog voor het nodige vuurwerk zal zorgen.’ (…)  ‘Opa Kick gaat een cruciale rol spelen. Het thema is zo oud als de weg naar Rome en voert terug naar Oedipus en Elektra.’
Even leek het erop dat de beste man al in Aflevering 19, Terug naar de realiteit, zijn rentree in het verhaal maakte. Kick was aan de wandel en zag er inmiddels uit als de Verschrikkelijke Sneeuwman.

‘Op een paar meter afstand groette hij de onbesneeuwde tegenligger, en pas op dat moment zag hij wie die ander was. Hij slaakte een vloek, die weerklonk in de straat. ‘Wel godverdomme!’’

Opa Kick? Maar nee. In Wordt Vervolgd! (20) schreef ik hierover: ‘Hoewel hij eerder aangaf dat uitslagen van polls niet leidend hoeven te zijn en hij ze vrijblijvend naast zich neer kan leggen, heeft hij tot nu alle uitslagen van de peilingen gerespecteerd. Zo ook deze keer. Want op de vraag wie Kick meenam naar de jeugdboerderij antwoordde meer dan de helft ‘De minnaar van Bibi’. Zelf schrijft Giphart hierover: ‘Eerlijk gezegd had ik nog geen duidelijk idee wie de mysterieuze bezoeker was die Kick tegenkwam. Mijn eerste gedachte ging naar opa Kick.’ Nu is de stoere opa op een knappe tweede plaats geëindigd in de peiling met een derde van de stemmen, maar toch was dit kennelijk  voor Giphart onvoldoende rechtvaardiging om de meerderheid van stemmen naast zich neer te leggen. Wederom volgt hij de keuze van de massa.’

In Wordt Vervolgd! (24) schreef ik ‘In mijn versie van het verhaal, zou opa Kick zich op het eiland melden. Ik wil die oude man erbij!’(…)  En naar aanleiding van een opmerking van de schrijver tijdens de eerste bijeenkomst van de Bastaardgroep: ‘dat Kick, Opa Kick, Kick jr. wel erg veel Kick was… Het was verwarrend bij het schrijven en om telkens diezelfde naam typen, daar werd hij ook niet vrolijk van. Dat zou hij een volgende keer niet meer laten gebeuren. Vanaf dat moment zag ik het voor me: Opa Kick en Kick worden met elkaar verward.’

In Wordt Vervolgd! (25): ‘Voor de laatste aflevering van vorig jaar vroeg Giphart om suggesties voor een verhaalwending. Ik schreef toen dat ik opa Kick terug wil in het verhaal. Giphart noemde toen mijn suggestie in de zijkolom, waarbij hij opmerkte ‘Heb geduld.’ Vorige week deed ik weer een appèl op het herintroduceren van opa Kick en hoewel de oude man nog niet op het eiland is gearriveerd, laat Giphart door middel van een flashback weten dat hij de fitte opa niet is vergeten. Dank!’

Tenslotte schreef ik in Wordt Vervolgd! (28) : In plaats daarvan treft Bibi Silvijn aan in de bar van het hotel waar hij met Opa Kick een biertje drinkt… Afijn: Wordt vervolgd!’ En het werd vervolgd. Zeven keer vroeg ik naar Opa Kick en daar istie! Zeven, het geluksgetal, ik kan mijn geluk niet op, want wat schetst mijn verbazing bij het lezen van Aflevering 32? Opa Kick is op Vlieland en Bibi treft hem in de bar, waar hij een biertje drinkt met Silvijn, precies zoals ik mij dat eerder voorstelde.

Pim verdween in de richting van restaurant Het Posthuys. Bibi overwoog om hem te volgen (…)
Na een minuut vertrok ze in tegengestelde richting. (…)
Ze liep snel door de gang, richting de vleugel waar haar kamer lag, toen ze vanuit de open bar naast de eetzaal haar naam hoorde roepen. De stem kwam haar bekend voor. (…)
Wat deed híj hier plotseling? En wat moest hij in godsnaam met Silvijn?

Met een smoes maakt Bibi zich zo gauw ze kan uit de voeten en vlucht naar het zwembad. Hiermee is de titel van deze aflevering verklaard en geeft Giphart al dan niet bewust een leuke draai aan de betekenis van onderduiken.

Ze bedacht of ze langzaam via het ondiepe gedeelte in het zwembad naar het diepe zou waden, of er zonder dralen in zou springen. Ze besloot het eerste, maar deed plotseling toch het laatste.  Het water voelde fris en lauw tegelijk, Bibi bleef lang onder. Op het moment dat ze bovenkwam (…) kon ze hen niet meer tegenhouden: haar tranen. Ze begon te huilen, bijna hartstochtelijk. (…)

De focus blijft dus ook deze keer weer bij Bibi. Het is de derde aflevering op rij dat we haar volgen. Het kan bijna niet anders dan dat Aflevering 33 weer over de mannen – Pim en Kick met name –  gaat. Mooi lijkt me dat. Temeer, omdat we dan langer moeten wachten op de onthulling van de cliffhanger.

Na verloop van tijd hoorde ze geluiden op de gang. Naderend kindergeschreeuw. (…)
Op dat moment zag ze Rosalie, Sanne, Klaasje en Frederique het zwembad binnenkomen (…)

(…) alsof ze het hadden afgesproken sprongen de vier plotseling met een kleine aanloop in het water (…)
Rosalie, Sanne en Klaasje bleven bij elkaar hangen, terwijl Frederique in Bibi’s richting kwam gezwommen. (…)
Bibi en Frederique keken elkaar aan, trappelend, onwennig. (…)
Frederique zei: ‘Ik moet je een geheim vertellen.’

Ik ben benieuwd waar Giphart voor kiest; wordt het een catfight of een stoere mannengevecht?

Het front

leave a comment »

De haiku is een vingerhoed vol emotie, waarin weinig ruimte is voor ontledingen en benaderende omschrijvingen. De Warmloper scant dagelijks de krant*)op zoek naar haiku-achtige koppen of quotes. Hij laat zich leiden door de woorden en tracht alleen de haiku te zien. Foto’s worden wazig, teksten gaan op grijs, tot daar die twaalf- tot zeventienlettergrepige tekst overblijft, die ontdaan van alle ballast zich openbaart tot ogenblikervaring.

U hoeft niet meer naar
het buitenland, het front
is naar u gekomen

Lees, bewonder en laat u inspireren. Verwonder en laat vooral uw gedachten de vrije loop. Mocht u een mooie interpretatie willen delen, dan staat mijn inbox van harte voor u open.

*) de Volkskrant, tenzij een andere bron is vermeld

Written by thehotstepper

mei 8, 2013 at 8:57 am

Geplaatst in kophaiku

Tagged with , ,

Vautje

leave a comment »

Ik zat net wat te bladeren in een digitaal foto album op Facebook, toen ik een foto tegen kwam van een jongen op het bevrijdingsfestival. Hij droeg een T-shirt met een opvallende tekst. De foto deed me glimlachen en ik dacht: een waarheid als een koe. En nuttig ook. Leerzaam. Ik bedoel, waar zouden we zijn als we geen fouten zouden maken? De enige fout die we ons niet kunnen permitteren is de fout dat we niet leren van onze fouten. Maar zonder al te zwaarmoedig te willen worden, wil ik de spreuk graag in Delfts blauw delen. Komt ie!

We all make mistakes

Written by thehotstepper

mei 7, 2013 at 11:02 am

Geplaatst in spreuk, tegeltje

Tagged with , , , ,

Zondag op Zuid

leave a comment »

Zondag. Rotterdam Zuid. Er waait een koele bries, maar de zon schijnt. Het is ideaal weer voor een wandeling met meneertje. Even een frisse neus halen. Eigenlijk moet hij zo een flesje, maar wie daarmee rekening houdt doet zichzelf te kort. Straks is de zon over haar hoogtepunt heen en van binnen zitten wordt je eerder duf dan fit. In de benen dus. Meneertje in zijn kinderwagen met de kap omhoog en een goed gevulde luiertas aan het handvat.

Het is half twaalf. De winkels zijn nog gesloten. Het is rustig op straat, maar zeker niet verlaten. Op een bankje op de hoek van de Hilledijk en de Putselaan zit een groepje mannen te genieten van de zon. Een vrouw laat haar hond uit, of andersom, dat kan ook. ‘Gerrit!’, gilt ze, ‘er loopt hier een loopse teef! Ik kan hem nauwelijks houden. Hij ruikt het gewoon.’ Een van de mannen kijkt over zijn schouder, steekt zijn duim op en glimlacht naar de vrouw. Vervolgens wuift hij met zijn hand, een gebaar van Ja, ja – loop nou maar door.

Geamuseerd vervolgen we onze wandeling. Meneertje is ook in een opperbeste stemming en hij maakt kirrende geluidjes. Fijn, hij is wakker. Nu alleen nog een plekje om hem zijn flesje te geven. We slaan af naar de Polderlaan en bereiken zo een van de mooiste kruisingen van Rotterdam, de samenkomst van Hillevliet en Lange Hilleweg. Langs beide loopt in het midden een lange, kaarsrechte singel. Die van de Hillevliet wijst tegenwoordig in de verte als vingerwijzing naar de toekomst naar de markante wolkenkrabber New Orleans op de Kop van Zuid.

Het is de noen. We stappen van de ochtend in de middag. Voor ons, op het boveneind van het water langs de Lange Hilleweg wachten bankjes op de eerste bezoekers. De eer is aan ons. Terwijl mijn vrouw meneertje de fles geeft kijk ik tevreden om mij heen. Even verderop klatert het water van een fontein. De wilgen dragen met trots kloek jong groen. Op hoek zit café Bellevue. De naam is goedgekozen.

Ik mijmer over de term Zondagsrust en geloof dat ik het begrip begrijp. Hoewel de meeste mensen op straat veeleer de vrijdag als sabbat beschouwen, zijn zij de rust zelve. Aan de overkant zitten een paar Turken. De samenstelling van hun groep verandert steeds. Mensen komen en gaan, maar niemand heeft haast. Er is in ieder geval tijd voor een korte begroeting, een hand, een gesprek. Vleesgeworden Twitter en Facebook, maar dan ook echt sociaal.

Een zwarte Afrikaan slentert voorbij met een blikje Energydrink in zijn hand. Meneertje heeft zijn flesje leeg en geeuwt. De zon verdwijnt achter een wolk. Tijd om verder te gaan. Ik rek me uit, stop meneertje in en fluister tegen hem: ‘The day you stop racing, is the day you win the race. – Bob Marley.’ Ik weet niet of hij me heeft gehoord, want hij slaapt al. Mijn vrouw knipoogt naar mij en geeft me een kus. Rustig lopen we verder.

Written by thehotstepper

mei 6, 2013 at 8:06 am