Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for februari 2014

Flits

leave a comment »

Vanmorgen moest ik naar het ziekenhuis. Niets ernstigs hoor, maar ik word een dagje ouder en dan gaat het hier en daar kraken in het karkas. Zo heb ik bijvoorbeeld al een tijd last van mijn schouder. Als het een deur was, dan zou ik het scharnier smeren, maar zo eenvoudig is het niet. Gelukkig hoor je het niet letterlijk piepen en kraken, maar ik voel als het ware die geluiden zodra ik mijn arm gestrekt langs mijn lijf omhoog breng. Zodra mijn hand op schouderhoogte is hoor ik een denkbeeldige knal. Afijn, leuk is anders.

Ik dus naar het Maasstad met een verwijsbriefje van de dokter. Voor de zekerheid was ik vroeg opgestaan en had ik de ochtendkrant in de binnenzak van mijn jas gestoken. Je hoort tegenwoordig van die vreselijke verhalen over wachtrijen in de zorg. Ik dacht, dat gaat me natuurlijk mijn hele vrije ochtend kosten, dus dan kan ik me maar beter voorbereiden op een lange zit

De röntgenafdeling was gauw gevonden. Voorbij de balie linksaf de gang in en dan meteen weer links. Het is dat ik goed ben in synoniemen, want anders was ik de afdeling Radiologie zo voorbij gelopen. Met het koffieapparaat had ik meer moeite. Eerst kon ik de kopjes niet vinden en toen zette ik het kopje onder het kraantje van de thee. Je wordt ook spontaan hulpbehoevend in een ziekenhuis. Gelukkig gaf een van de wachtenden mij bruikbare aanwijzingen.

Nog voor ik mij goed en wel had geïnstalleerd met mijn espresso en mijn krantje hoorde ik iemand mijn naam roepen. Nee toch, ben ik al aan de beurt? En mijn koffie dan, dacht ik? De jonge verpleegsters moet de verwarring in mijn blik hebben gezien en zei: ‘Neemt u die koffie maar mee naar de kleedkamer hoor. Vergeet u niet de deur af te sluiten?’ Ik knikte van ja, bedankt en nee, inderdaad, zal ik doen, van mijn koffie blijven ze af.

Nog geen vijf minuten later was mijn schouder vastgelegd op de gevoelige plaat. Ik werd vriendelijk bedankt en verzocht om mij weer aan te kleden. Enigszins verbouwereerd keerde ik terug naar de kleedkamer, waar mijn restje espresso nog warm was. ‘Weet u zeker dat de foto gelukt is?’, vroeg ik met mijn hoofd door de deuropening. De verpleegster keek mij vriendelijk, doch vragend aan. ‘Waarom niet?’, vroeg ze. ‘Nou ja, kijk, ik bedoel, dit was een bliksembezoek en u maakte een foto, maar ik heb geen flits gezien…’

Advertenties

Written by thehotstepper

februari 28, 2014 at 3:17 pm

No Stress

leave a comment »

We zijn weer thuis. Terug van het eiland. Heerlijk gehad daar, maar reeds op het vliegveld moest ik alweer wennen aan Nederlanders. Zelf ben ik er ook een, maar ik hoop dat ik niet een gemiddelde Nederlander ben. Vooropgesteld dat ik op het vliegveld van Boa Vista de doorsnee Nederlander trof, wat praten ze hard en lelijk. En wat kunnen ze zeiken! Heb je net een vakantie achter de rug op een eiland waar het motto No stress is, ga je een beetje staan zeuren dat je in de rij staat voor de douane. Hoort erbij mensen, denk ik, terwijl ik heel bewust ademhaal om mij niet te ergeren.

Aan de andere kant van de poortjes is het nog erger. Het vliegtuig vertrekt over anderhalf uur, maar wat is het dringen rond het enige tafeltje waar je even je spullen kunt neerleggen, voordat je ze weer in je zakken stopt, voordat je je horloge weer om doet, je riem. Relax! No stress, hou het nog even vast… De vraag is of men het gevoel zich überhaupt heeft weten eigen te maken. Deze mensen zaten, aan hun polsbandjes te zien, in een resort. Blij dat ik daar niet zat, want ik wil me niet eens voorstellen hoe het er bij het ontbijt-, lunch- en avondbuffet aan toe ging.

Eenmaal thuis ligt er een stapel kranten op mij te wachten. Ik had het abonnement tijdelijk kunnen stopzetten, maar oud nieuws blijft nieuws zolang de lezer het nog niet kent en ik heb ruim een week geen krant of journaal gezien. Het eerste artikel dat ik lees gaat over het slopen van de laatste bebouwing op Rottumeroog. Het doet me denken aan Boa Vista, dat mooi uitzicht betekent. Ik wed dat je vanuit het vogelwachtershuisje op Rottumeroog ook een mooi uitzicht had over de Wadden, de Wadden- en de Noordzee en de zandplaat zelf. Ik zal er wel nooit achter komen nu het huisje wordt gesloopt.

Het artikel over Rottumeroog wekt opnieuw de ergernis die ik voelde op het vliegveld van Boa Vista. Vorig jaar las ik ook al over Rottumeroog in de krant. Het nieuws was toen dat er een straatnaam moest komen, want hoewel onbewoond, was het wel bebouwd en in dat geval is de wet heel duidelijk. Ze stelt dat elk gebouw dat zich ergens bevindt, gelegen moet zijn aan een straat met een nummer. Het zou wat, je kunt je geld maar een keer uitgeven en om in tijden van crisis een procedure te starten om een onbewoond eiland dat niet vrij toegankelijk is een straatnaam te geven, dat vind ik absurd. Op Boa Vista heb ik door zat straten zonder naam gelopen en denk maar niet dat alle huizen waren genummerd. Toch wist ik overal feilloos het restaurantje van mijn keuze te vinden.

No Stress, denk ik terwijl ik verder lees. De sloop die een slordige 60.000 euro gaat  kosten, komt een maand nadat het enige karrenspoor op Rottumeroog een officiële straatnaam kreeg: het Jan Brandspad. Het eiland is nota bene in zee aan het verdwijnen, maar meneer Brands krijgt er een pad. Mijn ergernis maakt plaats voor leedvermaak en ik glimlach. Wie in weerwil van de onzin een pad de naam geeft van een Waddenpiraat, moet niet gek opkijken als de jutter er eerst met het huis en vervolgens met het eiland vandoor gaat.

Heerlijk!, denk ik nu. Ik weet nog goed hoe ik me destijds opwond over een wethouder die besloot dat het eenvoudiger is om aan de regels te voldoen, een straatnaam te verzinnen,  dan een procedure te starten om de regels aan te vechten. Even voel ik ergernis opkomen, maar No Stress, ik kan niet anders dan zuchten en glimlachen. Nederland is wat het is en iedereen krijgt wat hem toekomt. Ik ben benieuwd hoe de wethouder zich nu voelt?

De wet die ik eerder noemde stamt uit 2008. Het vogelwachtershuisje was dus zo’n vijf jaar zwaar illegaal, maar stond niemand in de weg. Met terugwerkende kracht lijkt het van slechte visie te getuigen dat het van een adres werd voorzien; ze mocht het een maand dragen. Dat de wethouder er, zo vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen mee in zijn maag zit, dat kan ik mij voorstellen. Ik kan hem wat dat betreft een vakantie op Boa Vista aanraden. Een weekje goede visie kan geen kwaad evenals No Stress. Oh, en dat ene restaurantje, met de kerk aan je linkerhand het plein over, bij de benzinepomp rechts en dan na 150 meter aan je linkerhand, vlak bij het strand. 

Written by thehotstepper

februari 27, 2014 at 5:43 pm

nie-reader

with one comment

Mijn e-reader weegt waarschijnlijk minder dan de helft van het dunste boek dat ik nu meeneem op vakantie. Toch ligt er weer een fijn stapeltje klaar om te lezen tijdens de vlucht, op het strand of op het balkon van ons appartement. En dat heeft niets te maken met het Polareprobleem, de Donnerdomper of de Broeseblues. De winkels zijn gesloten, dus daar valt nu even niets te halen – gelukkig had ik nog een voorraadje. Nee, het komt doordat ik tegen mijn grootste bezwaar tegen een elektroboek ben aangelopen. Het ding kan kapot.

Nog nooit ben ik een paperback of boekwerk tegen gekomen dat zo beschadigd was, dat ik het niet meer kon lezen. Sommige exemplaren heb ik letterlijk stuk gelezen, maar zelfs na een valpartij, waren de bladzijden altijd weer op volgorde te leggen. Goed, ik heb vroeger in de bibliotheek wel eens boeken geleend die door christelijke vandalen waren gekuist voor wat zij ongepast taalgebruik vonden,  maar dat was eerder vermakelijk dan storend. Ik las er niet minder om, want een dirty mind is a joy forever.

Mijn e-reader ziet er niet beschadigd uit en kan ook nog niet kapot gelezen zijn.  Het ding is zo goed als nieuw. Ik schat dat ik er hooguit 12 boeken van heb gelezen. Je zet zo’n apparaat per boek misschien vijf à zes keer aan en weer uit. Laat het tien keer zijn, maar daarmee heb je het wel gehad. Toch is er niets meer mee te beginnen. Uw e-reader wordt opgestart…. was een hoopvolle mededeling, maar is nu behoorlijk irritant, zeker met die vier puntjes erachter. Die laatste punt is er wat mij betreft een te veel en het zou met niets verbazen als dat het bitje is wat het computertje nekt.

Ik zou natuurlijk Oek de Jong de schuld kunnen geven. Ik had net Pier en oceaan deel 1 uit en wilde aan het tweede deel beginnen toen het apparaat vastliep. Toch denk ik niet dat Oek het helpen kan. Zijn boek leest niet snel, maar dat het een e-reader kan veranderen in een nie-reader, dat geloof ik niet. Of zou het komen doordat Nico Dijkshoorn in de krochten van het machientje in discussie is met Tommy Wieringa en Arnon Grunberg, terwijl Remco Campert de boel probeert te sussen?

Ik vond een minuscuul resetgaatje aan de achterzijde, evenals een spijkertje dat klein genoeg is om er in te passen. Het mocht niet baten. Als op de achtergrond een twistgesprek mijn e-reader verhindert om op te starten, dan kom ik daar bij zulke grote schrijvers natuurlijk ook met geen speld tussen.

Na mijn vakantie moet ik maar ’s op zoek naar de boeken die ik op mijn elektronische bibliotheekje las. Ze waren de moeite van het herlezen waard, maar dat gaat me op mijn nie-reader niet lukken. Net als Polare trek ik de stekker eruit, maar eerst ga ik mezelf even opladen.

Written by thehotstepper

februari 17, 2014 at 7:39 pm

Een-twee-drietje met Joshua Woods als hoogtepunt

leave a comment »

Na een enigszins teleurstellend optreden van Girls Names, maakt Joshua Woods mijn avond toch nog helemaal goed.

Ik heb de laatste tijd niet te klagen. ‘Ik mag ook niets’, mopper ik daarom wel eens goedmoedig. Maar heus, ik mag eigenlijk niet mopperen. Toen ik bijvoorbeeld gisterenavond naar Worm fietste om daar bandjes te kijken, was het bijvoorbeeld droog. En het had de godganse dag geregend. Het leek wel herfst in plaats van lente. Pardon, winter. Toen ik echter bij Worm binnen stapte was mijn eerste gedachte Tering, wat is het hier warm. Ze zouden die zaak beter Warm kunnen noemen. Scheelt een letter, maar dekt de lading…

Maar goed, ik had niets te klagen, want ik bleek zelfs nog op tijd voor het voorprogramma en daar had ik niet op gerekend. Wat ik ook niet had kunnen bevroeden, was dat ik in no time een oude bekende tegen het lijf liep. Hoewel dit eerder regel dan uitzondering is, durf ik daar echter nooit van uit te gaan, want teleurstellingen kan men nu eenmaal beter voorkomen dan genezen. Maar goed, ik liep Kees tegen het lijf. En Kees woont tegenwoordig in Brabant. In Standaarbuiten. Daar moest ik even over nadenken, maar kennelijk dacht ik hardop. ‘Dat is toch een Belgische voetbalclub?’

Even later begon het Groningse Sexton Creeps een kleine drie kwartier later dan gepland. Ze maakten het goed door een volledige set te spelen. Je kon het met goed fatsoen geen voorprogramma meer noemen, temeer daar hoofdact Girls Names later een kortere set zou spelen, maar ik loop vooruit op de muziek. Excuus.Verwarrend was het allemaal wel. De zanger van Sexton Creeps zong in een telefoon en de zangeres deed mij denken aan een sirene, of aan de Sirenen, daar wil ik van af zijn. Toch intrigeerde de muziek mij wel. Reeds bij het tweede nummer stond de zanger tussen het publiek en bij nummer drie moest ik denken aan The Doors, hoewel het beeld van een dronken Rus die Jim Morrison nadoet zich ook aan mij opdrong. Bij het vierde nummer meende ik te begrijpen waar de trillingen in Groningen ook vandaan zouden kunnen komen.

Ondertussen vermaakte ik mij prima. Het kan ook aan de Chimay Blauw gelegen hebben, maar toch geloof ik dat niet. Mijn gedachten dwaalden af naar een concert van het Zwitserse The Dead Brothers dat ik ooit rond 2006 in Waterfront zag. Maar niet alleen deze associatie maakte dat ik Sexton Creeps een voldoende geef voor hun optreden. Er viel dus niets te klagen. Goed, er was wat veel licht op het podium, voor de soms wat duistere muziek en nummer acht was te up-tempo, maar dat had Sexton Creeps zelf ook door. Toen er weinig applaus klonk aan het eind van het nummer sprak de zanger: ‘Ik houd ook niet zo van popmuziek. Dat doen we dus niet meer.’

In de pauze dronk ik nog een Chimay Blauw en kwam opnieuw een bekende tegen. We discussieerden over Sexton Creeps, waar zij dus niets aan vond en die ik net een voldoende had gegeven. Gelukkig valt over smaak niet te twisten en al gauw hadden we het over andere zaken en voor we het wisten rolden de eerste klanken van Girls Names door de nog openstaande deuren van de concertzaal  het cafégedeelte in.

Het was duidelijk dat het publiek voor Girls Names was gekomen. Het was iets drukker in de zaal en de nummers, die strak werden gespeeld, konden steevast rekenen op applaus. Vooraan werd zelfs zo nu en dan een klein dansje gewaagd, maar het mocht eigenlijk geen naam hebben. Girls Names kwam waar het voor was gekomen, om te spelen. Niet lullen maar poetsen, het spreekt de gemiddelde Rotterdammer aan. Toch  had ik meer verwacht van het viertal uit Belfast. Misschien kwam het omdat de zang niet goed was ingeregeld, misschien doordat het zo’n kort optreden was. Na 40 minuten ging het licht aan. Kille blauwe LED verlichting ook nog.

Enigszins teleurgesteld verliet ik Worm en zocht mijn fiets. Je mag niet klagen, dacht ik, nu ben je nog op tijd voor Joshua Woods. Zo bezoek je weken geen concert, zo moet je je haasten tussen twee concertzalen, die beide een interessante programmering hebben op dezelfde avond. Wie zegt dat de muziek scene in Rotterdam op zijn gat ligt is gemakzuchtig en wenst zijn vertier slechts te zoeken in goed verlichte poppodia. Afijn, niet veel later stortte ik mij de trap af naar de kelder onder Roodkapje. Joshua Woods was duidelijk al warmgedraaid want de sferische gitaarklanken golfden mij tegemoet. Jochem bedankt, elf uur zij je toch?

Ik was nog net op tijd voor de laatste vier nummers van het optreden. Reden tot klagen gaf dat niet, want Joshua Woods speelde energiek en intens. Ah, de Grande Finale, flitste door mijn hoofd terwijl ik mezelf betrapte op een glimlach om mijn lippen. Nee, spijt had ik zeker niet dat ik nog even was omgefietst. Met de toevoeging van Bart op gitaar en Sjoerd op drums is Joshua Woods gegroeid. Ook Jochem klinkt vastberadener als hij zingt. Volwassener? Wie het weet mag het zeggen. Helaas hoort bij volwassen worden soms ook afscheid nemen.

Gisteren was het laatste optreden van pianist Mink Stekelenburg met de band. Hij gaat zich op andere projecten richten. ‘Ja, het werd tijd’, zei hij tegen mij, toen ik hem na afloop van het concert bedankte. ‘Ik had deze week zes optredens.’ Eerder op het podium was daar niet veel van te merken, of het moest zijn toen Jochem de laatste twee nummers aankondigde: ‘De laatste twee. Dus de allerlaatste twee met Mink.’ Waarop Mink vroeg: ‘Huh, wat?’ Het ziet er dus naar uit dat Joshua Woods een echte gitaarband gaat worden. Ze moeten wel, hoewel op het laatste nummer, Ugly Tree, Mink volgens Jochem een belangrijke rol en een groot aandeel heeft. ‘En dat wij dus hierna dus nooit meer zo kunnen spelen’, aldus gitarist Bart. Het is duidelijk dat de mannen als goede vrienden uit elkaar gaan.

En ook daarover valt dus niet te klagen. Terugkijkend was gisteren een goede avond. Er was muziek, bier, vrienden en bekenden. Binnen was het warm, buiten was het droog. De muziek scene in Rotterdam doet het nog. Een avond, twee podia, drie bands. Ik kan zo 1-2-3 niet bedenken wat er te urmen valt.

Written by thehotstepper

februari 8, 2014 at 2:13 pm

Donner moet open

leave a comment »

Donner is dicht. Gesloten. Op Facebook is een steunpagina geopend. Ruim 3500 likes, maar het mag niet baten. De deuren van de boekenwinkel  blijven hermetisch op slot. Men is zeker aan het heroriënteren op de bedrijfsdoelstelling. Volgens mij is dat niet moeilijk: boeken verkopen. Maar kennelijk is dat een gekke gedachte en mij wordt niets gevraagd.

Toen Donner Selexyz werd, heb ik meteen ‘Wat gek!’  geroepen, maar niemand hoorde mij en ik bleef de winkel gewoon Donner noemen. Toen ze de naam van het boekenwarenhuis omdoopten in Polare, begon ik het wel een beetje irritant te vinden. Ik weet nog goed dat er mensen waren die zich erover opwonden. ‘Dit is het begin van het einde’, zeiden ze.

‘Je bedoelt dat de marge op boeken zo klein is dat een keten met te grote overhead (hoofdkantoor, managers met bonussen en lease auto’s) onmogelijk rendabel kan zijn?’ Maar zo druk maakten de opgewonden standjes zich niet, dat ze zin hadden in een inhoudelijke discussie.

Enfin, Donner is dicht. En Donner niet alleen, alle vestigingen van Polare zijn tot nader order gesloten. Het licht is uit en de vraag is of het ooit weer aan gaat. Mensen maken zich nu dus terecht kwaad.

Zelf ben ik ook razend. Ik las vandaag dat  de kwakkelende boekhandelketen  een ex-directeur die 18.000 euro per maand verdiende een vertrekpremie van ruim 3 ton moet betalen. Gekker moet het niet worden! Maar dat terzijde, ik ga morgen op vakantie en mijn e-reader is gecrasht. Donner moet open!

Written by thehotstepper

februari 5, 2014 at 6:13 pm

Waar komp wat nou weer? – PopUp 010

leave a comment »

Om de hoek van de pop-up store waar de tweede editie van PopUp 010 wordt gehouden hangt een billboard van de Alliantie West-Kruiskade. In grote witte letters staat op een zwarte achtergrond in goed Rotterdams ‘Wat komp hier nou weer?’ te lezen. Het is alsof ze het hebben opgehangen ter ere van PopUp 010, een kleine organisatie die al dan niet leegstaande panden in Rotterdam als poppodium gebruikt. Elke twee maanden verzorgt de uit vier enthousiaste mannen bestaande organisatie kleinschalige (semi-)akoestische optredens van talentvolle acts uit binnen- en buitenland. Het is alsof tinyMusic nooit is weggeweest.

Waar komp wat nou weer? zou je ook kunnen vragen. Op de site van PopUp 010 kun je nu al je kaartjes bestellen voor de derde editie. Wat er komt is nog niet bekend, of willen de heren niet zeggen. Ook de locatie houden ze nog even geheim. Het is een soort trade mark en het past in de traditie van de grotere festivals als Into The Great Wide Open en Lowlands om uit te verkopen nog voor de line-up bekend is. Best irritant eigenlijk, maar PopUp 010 komt er wat mij betreft mee weg. Het evenement is geen hype die automatisch uitverkoopt en je kunt de kaartjes ervoor niet twee minuten na de uitverkoop op Marktplaats voor het twee- of drievoudige van het oorspronkelijke bedrag kopen.

Hoewel de muziek voor veel bezoekers op de eerste plaats komt, denk ik dat een deel van de bezoekers ook voor het concept komt. Je komp nog ’s ergens waar je anders nie zo gauw zou komen. Daarbij ontmoet je nog ’s mensen die je anders niet zo gauw zou ontmoeten. Zo stond ik gisteren met een Tweede Kamerlid te praten, kwam ik Lutek weer ’s tegen en bleek ik de eigenaar van de pop-up shop gewoon al jaren te kennen. Verwarring al om, want zij kent mij bij mijn eigen naam, maar gelukkig luister ik naar beide. Leuke winkel trouwens, echte aanrader, maar pop-up, dus wel binnenkort even checken, want voor je het weet is ze weer weg…

Goed, muziek dus. Die was er ook. Hidde van Schie trapte af. Keurig op tijd, waardoor ik me met een halfvol bierflesje naar binnen haastte en het concert grotendeels zonder Hertog doorbracht. Jammer, maar daar kon Hidde niets aan doen. Hidde, de in Brussel woonachtige Rotterdammert, die sinds drie weken papa is. Hidde de tokkelaar, die mij net niet wilde grijpen. Misschien wilde hij het trouwens wel, maar dan lukte het hem niet. Mooie muziek, maar op den duur meer van hetzelfde, wat het publiek er niet van weerhield muisstil en aandachtig te luisteren. Hidde was ervan onder de indruk en ik eigenlijk ook. Binnenkort gaat hij de studio in voor een nieuwe plaat. Daarop komt ook een nummer over de crisis en daar had Hidde mij toch even, want hij zong ‘You are what you want and you want what you are not’. Kijk, daar kan ik wat mee. Of niet, want ik kom er niet helemaal uit, maar het voelt goed. Mooi samengevat, die crisis.

Na een pauze met meer praatjes en biertjes was het de beurt aan Christopher Paul Stelling, een 31-jarige singer-songwriter uit Brooklyn, New York. Dat was andere koek. CPS wist mij direct te grijpen. Wat een drive, wat een gevoel voor urgentie! Het was alsof hij dacht, ik sta hier nu toch met mijn gitaar en ik heb een verhaal, laat ik dat dan ook maar vertellen. Wat zeg ik, een verhaal, het waren er vele en hij perste ze allemaal over ons uit alsof het een onoverkomelijke noodzakelijkheid was. De man zong vanuit zijn tenen en met zijn ogen veelvuldig gesloten, leek hij in zichzelf gekeerd, maar bleef hij toch verbonden met zijn publiek. Knap.

Net als Hidde is Chris een tokkelaar, maar zijn muziek is rauwer. Met nagels als plectrums ranselt hij zijn oude gitaar af. Je kan aan het instrument zien, dat het is gebruikt. Er waren krassen, deuken, een gat wat er niet hoorde en gaffer tape. Ter compensatie had de zanger het muziekinstrument gepersonaliseerd met een soort van tatoeages. Er was een doodshoofd in het brede deel van de klankkast gekerfd en aan de andere kant, net boven de hals waar de snaren naar de nek gaan, prijkten zijn initialen. Onder de hals was het instrument versierd met een soort indiaanse mandala. De gitaar was duidelijk een verlengstuk van de zanger en hoewel ik nog niet eerder van de man had gehoord, was ik onder de indruk.

CPS is een rasverteller. Niet alleen in zijn liedjes, maar ook tussen de nummers door vertelt hij graag en boeiend. Een ander zou ‘Spelen!’ om zijn oren krijgen, maar niet Stelling. Zo vertelde hij over de Zeeuwse band Crappydog, waarvan twee leden zijn vermist, nadat zij met een oude loodsboot van Schotland naar Nova Scotia wilden varen om het Noorderlicht te zien. Hij vertelde dat hij moest spelen in de kroeg in Middelburg, waar Crappydog een soort van huisband was en dat hij nadat hij het verhaal had gehoord niet anders kon dan een lied zingen, dat misschien toepasselijk, maar mogelijk niet gepast was. Hij deed het toch, een bizarre uitsmijter. De verhalenverteller kon niet anders en na een lange introductie trakteerde hij ons ook op het lied The Ocean Stole My Love Away. Kippenvel.

Als PopUp 010 het niveau van de eerste en tweede editie weet vast te houden, kan het niet anders dan dat we nog lang kunnen genieten van bijzondere muziek door bijzondere artiesten op bijzondere plekken in Rotterdam. Ik heb voor de zekerheid maar vast weer een kaartje voor het volgende event op 28 maart besteld. Ik kan iedereen die van muziek en gezelligheid houdt aanraden hetzelfde te doen.

Written by thehotstepper

februari 1, 2014 at 11:17 am