Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for the ‘boeken’ Category

Kort & Prachtig

leave a comment »

Ik ben verslingerd geraakt aan het ultra korte verhaal. Iets meer dan een jaar geleden schreef ik mijn eerste ukv en sindsdien beginnen veel van mijn blogs met de zinnen Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Toen een aantal bevriende schrijvers voorstelde om een bundel te maken met de crème de la crème van onze pennenvruchten, stuurde ik meteen een aantal verhalen in. Met succes. Mijn verhaal Huub werd zelfs geselecteerd om te figureren in een teaser, een e-book ter aanbeveling van de bundel die in november zal verschijnen.

Het promotieboekje bevat zestien representatieve verhalen van zestien schrijvers. Het is hier te downloaden in pdf- en epub-formaat.

Delen mag. Sterker nog, dat wordt zeer gewaardeerd. Laat ook gerust weten wat je ervan vindt. En mocht je net als ik denken: hé, da’s eigenlijk een te gek cadeautje voor onder de kerstboom, dan geef ik je groot gelijk.

 

Advertenties

Written by thehotstepper

augustus 22, 2018 at 7:51 am

Lezen

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Hij had zijn hele leven naast het strikt noodzakelijk nooit wat anders gekocht dan boeken. Lezen was het liefste wat hij deed. Zodra hij tijd had, ging hij er goed voor zitten.
Steevast zette hij zijn bril af, zodat de realiteit werd gereduceerd tot een waas van kleuren of grijstinten. Zijn brillenglazen die in een dik, zwart montuur waren gevat, waren als vensters slechts geschikt voor zijn eigen armzalige leven.
Literatuur beleefde hij liever puur, zonder hulpmiddelen, al stond hij zichzelf graag een volle koffiekan en een kopje binnen handbereik toe.

Written by thehotstepper

juli 24, 2017 at 11:54 am

Dilemma

leave a comment »

Het is Boekenweek! Hoewel dat natuurlijk zoals Valentijnsdag gewoon een retecommercieel feest is, doe ik er elk jaar wel graag aan mee.  Zijn rode rozen op Valentijnsdag minstens twee keer zo duur, in Nederland geldt een vaste boekenprijs. Sterker nog, wie in de feestweek een boek koopt, krijgt er een cadeau.
Het boekenweekgeschenk is een leuke bijkomstigheid. Inmiddels heb ik een hele rij ‘aangeboden door uw boekverkoper’ in mijn kast staan. Dat je een gegeven paard niet in de bek mag kijken is een waarheid als een koe. Ik lees het dan ook altijd met belangstelling en doorgaans met veel plezier.
Dit jaar kocht ik het debuut van Marijn Sikken en kreeg Herman Koch erbij. Gebruikelijk dilemma: welke zal ik eerst lezen. Ga ik veiligheidshalve en gemakzuchtig voor Makkelijk Leven, hoor ik de stem van Marijn: Probeer om te keren.

Written by thehotstepper

maart 29, 2017 at 7:34 am

Vast

leave a comment »

7/3 – Vandaag is een vreemde dag. Voor het eerst is het weer niet waarvoor je naar het zuiden van Spanje reist. Het heeft even geregend en ik loop voor het eerst sinds ik hier ben in een lange spijkerbroek. Heb zelfs de jas gedragen die ik thuis in Nederland ook draag. Weliswaar zonder het extra jackie eronder – ik bezit geen winterjas – maar toch…
Voor het eerst mis ik de mensen die ik thuis heb achtergelaten. Bob, Gisella, Larissa, Isabelle, Mieke, Andrea… Op mijn zoontje na allemaal dames. Sorry gasten. Sorry Ed, Chris, Dennis, Ronald… Het waren de eerste namen die in mij opkwamen. Voor het eerst sinds ik hier ben heb ik het gevoel dat ik vastzit. Vast in mijn ontwikkeling als schrijver, vast in mijn leven, vast in mijn vakantiehuisje, vast in de roman Alleen met de goden van Alex Boogers.
Ik las vandaag dat hij (naast P.F. Thomése, Joke van Leeuwen, Thomas Verbogt, Inge Schilperoord en Connie Palmen) bij de laatste zes genomineerden voor de Libris Literatuurprijs 2016 zit. En terecht. Ik krijg het boek niet weggelegd. Moest mezelf het bed uit schoppen vanmiddag voor lunch, maar lag er al gauw weer in. En wederom Alleen met de goden.
Zojuist tranen met tuiten bij bepaalde scènes. Heb zelfs de auteur opgezocht op Facebook en hem een bericht gestuurd en hem bedankt voor het mooie verhaal. Pathetisch. Maar het voelde dat het moest. Daarna heb ik mezelf weer een schop onder mijn reet gegeven, omdat ik had gehoord dat er vanavond Flamenco is in een restaurant hier om de hoek. Ik heb geen honger en gezien mijn gemoedstoestand is het misschien geen handige zet, maar het is soms beter om het beest te bevechten dan er voor weg te lopen.
Uiteindelijk blijk ik geen keuze te hebben; er is vanavond geen Flamencoshow. De wandeling en de frisse buitenlucht hebben me echter goed gedaan en ik besluit om toch wat te eten. De zaak is zo goed als uitgestorven, maar dat ligt niet aan de tajine met lamsvlees of de wijnen die ze hier schenken.
Omdat ik een tafel voor vier kreeg toegewezen, heb ik voldoende ruimte om wat te schrijven. Ineens zit ik aan een glas Cava en krijg ik een folder van het restaurant – vanaf 21 maart weer Flamenco – gepresenteerd. Denkt de ober soms dat ik recensent ben? Hij zit er niet eens ver naast, maar dat was in een ander leven. Mijn Spaans is te slecht om het uit te leggen, dus ik geniet er maar van…

Lorca

leave a comment »

De weg was lang en avontuurlijk. Haarspeldbochten waren eerder uitzondering dan regel. Als ik geen verkeer voor mij had, vond ik het jammer dat het autoverhuurbedrijf mij een Fiat Panda in de maag had gesplitst. Alleen de kleur was goed: zwart.
Ik ken een dame die een Nissan 350Z heeft. Ik zou er graag eens in rijden en hier, in Las Alpujarras, een gebied aan de voet van het Sierra Nevada gebergte in het zuiden van Spanje, helemaal. Maar dan wel op een afgezet traject zonder tegenliggers. De slakken die mij ophielden waren ergerlijk – waarom remmen mensen bij elke bocht? – de tegenliggers het gevaarlijkst. Aan de ene kant was het hier inspannend rijden, maar aangezien mijn navigatie alle toekomstige bochten als een feestelijke slinger toonde, was het aan de andere kant kinderspel. Het merendeel van de tijd zat ik met een hand aan het stuur, de andere op de schoot van mijn virtuele vriendin die ik wel eens even de bergweggetjes zou laten zien.
In Pampaneira ging ik even de benen strekken. Ik had er een uur sturen opzitten en snakte ernaar om mijn rug te rechten en de frisse berglucht op mijn verbrande huid te voelen en diep in te ademen. Toen ik mijn weg vervolgde was ik heel even blij met de Panda. Ik had mijzelf klem gereden in een steeds smaller wordend straatje. Verder vooruit ging niet, verder achteruit leek ook onmogelijk. Met een grotere auto had ik me er zeker niet zonder schade uit gered, maar, redeneerde ik, ik was zover gekomen, dus zou ik ook achteruit weer terug moeten kunnen. Het kostte beduidend meer moeite, maar na het nodige korte steekwerk, was ik even later weer  en route.
Hoewel ik tijdens mijn pitstop geen koffie had gedronken, stond ik strak en hyper geconcentreerd: de rol van cafeïne was overgenomen door adrenaline. On a natural high crosste ik langs de bochtige weggetjes, maar al gauw zat ik weer achter een Spanjaard, die gezien het tempo dat hij reed vast ook toerist was. Dat hij maar nooit naar Rotterdam komt! Ik liet me terugzakken en besloot om van de nood een deugd te maken en van de vergezichten te genieten. Het duurde ruim een half uur en de Panda kon even op adem komen.
Daar waar het kon maakte ik omwegen. Ik verzon ze niet, maar haalde de tips uit een bijlage van National Geographic. Op de achterkant stond een treffende reclame die Spanje promootte. Ik was jaloers, wou dat ik de slogan zelf had verzonnen. Tegen een decor van besneeuwde bergtoppen stond een man met een puzzelstukje in zijn hand: Ik wilde altijd al weten waar de foto’s van de puzzels vandaan kwamen. Ik keek om mij heen, het was gewoon waar. Zou ik sommige miradores fotograferen, kon ik de afbeeldingen zo aan Ravensburger verkopen.
Rond half drie bereikte ik mijn bestemming: Trevélez, het meest hooggelegen dorpje van Spanje. Zonder te aarzelen koos ik voor het drukste terras. Er was zowaar nog één vrij tafeltje. Niet veel later schudde ik de hand van de eigenaar van het etablissement, Joaquín González Álvarez. Ik begreep niet veel van ons gesprek, behalve dat hij mij schrijver, escritor, noemde en dat er binnen iets was wat hij mij wilde laten zien. Dus volgde ik hem het koele, schaduwrijke restaurant in.
Aan het plafond hingen ontelbare hammen met van die leuke, omgekeerde parapluutjes tegen het lekken. De varkenspoten zweten zich droog en hun vette zweetdruppels zijn volgens de natuurkundige wetten onderhevig aan de zwaartekracht. Het rook er fantastisch naar – tja naar wat eigenlijk – gedroogde ham of varkensvet. Het water liep mij hoe dan ook in de mond.
De oude man toonde mij een dichtbundel van een mij onbekende Spaanse schrijver, dus ik glimlachte wat en knikte hem toe. Hij begon mij voor te lezen en keek mij na elke zin glunderend aan. Na een alinea barstte hij in lachen uit. Het onbegrip moet van mijn gezicht af te lezen zijn geweest, want hij schudde vervolgens meewarig zijn hoofd en legde een hand op mijn schouder. Volgens mij zei hij iets troostends – het kan ook iets bemoedigends geweest zijn – en toen nam hij afscheid.
Ik ging weer naar buiten, waar een ober net mijn lunch op tafel zette. Tijdens het eten kon ik het voorval niet uit mijn hoofd zetten. Toen ik klaar was, ging ik terug naar binnen. Op zoek naar het boekje. Joaquín moest het echter hebben meegenomen. Ik bestelde een toetje en vroeg de ober ernaar. Ik legde uit dat El Jefe het me eerder had laten zien en dat ik de naam van de schrijver wilde noteren. Gelukkig was de ober een jongeman en sprak hij een beetje Engels. Hij zou het navragen.
Toen hij terugkwam met mijn dessert verontschuldigde hij zich. De oude man had niet onthouden waar hij het boekje had gelegd, maar de ober had wel een idee wat ik bedoelde. Hij schreef de naam van de bundel en de auteur voor mij op een stukje papier: El Romancero Gitano, Federico García Lorca.
Ik knikte, herkende de naam en nam mij voor om in Nederland op zoek te gaan naar een vertaling. Zo had een autotochtje dat geen ander doel diende dan de tijd te doden een onverwachte wending gekregen. Op de terugweg naar mijn vakantiehuisje mijmerde ik dat ik mij geen zorgen meer hoefde te maken om een souvenir te scoren. Dat kon ik op mijn gemak na thuiskomst doen bij mijn eigen vertrouwde boekwinkeltje.

Reclame voor Van Dale

with one comment

Verhalen over taal - 150 jaar Van Dale‘Dikke van Dale houdt al 150 jaar woord’, las ik vanmorgen in een aardig artikel in Trouw. Het stuk was te lezen de Verdieping en hield het midden tussen een journalistieke bijdrage en een advertentie. Hebben!, dacht ik in ieder geval toen ik het verhaal uit had. Langs de neus weg werd namelijk even vermeld dat deze week het jubileumboek ‘150 jaar verhalen over taal’ uitkomt. Als taalliefhebber kan ik natuurlijk niet zonder. Laat ik nu volgende week jarig zijn… Mevrouw Stepper, leest u mee? 😉

En passant een beetje reclame maken. Als het voor een goed doel is dan vind ik het niet erg. Verjaardagen en taal zijn wat mij betreft goede doelen. Van Dale gefeliciteerd!

 

Written by thehotstepper

augustus 27, 2014 at 11:16 am

Geplaatst in boeken, taal

Tagged with , , , , , , ,

nie-reader

with one comment

Mijn e-reader weegt waarschijnlijk minder dan de helft van het dunste boek dat ik nu meeneem op vakantie. Toch ligt er weer een fijn stapeltje klaar om te lezen tijdens de vlucht, op het strand of op het balkon van ons appartement. En dat heeft niets te maken met het Polareprobleem, de Donnerdomper of de Broeseblues. De winkels zijn gesloten, dus daar valt nu even niets te halen – gelukkig had ik nog een voorraadje. Nee, het komt doordat ik tegen mijn grootste bezwaar tegen een elektroboek ben aangelopen. Het ding kan kapot.

Nog nooit ben ik een paperback of boekwerk tegen gekomen dat zo beschadigd was, dat ik het niet meer kon lezen. Sommige exemplaren heb ik letterlijk stuk gelezen, maar zelfs na een valpartij, waren de bladzijden altijd weer op volgorde te leggen. Goed, ik heb vroeger in de bibliotheek wel eens boeken geleend die door christelijke vandalen waren gekuist voor wat zij ongepast taalgebruik vonden,  maar dat was eerder vermakelijk dan storend. Ik las er niet minder om, want een dirty mind is a joy forever.

Mijn e-reader ziet er niet beschadigd uit en kan ook nog niet kapot gelezen zijn.  Het ding is zo goed als nieuw. Ik schat dat ik er hooguit 12 boeken van heb gelezen. Je zet zo’n apparaat per boek misschien vijf à zes keer aan en weer uit. Laat het tien keer zijn, maar daarmee heb je het wel gehad. Toch is er niets meer mee te beginnen. Uw e-reader wordt opgestart…. was een hoopvolle mededeling, maar is nu behoorlijk irritant, zeker met die vier puntjes erachter. Die laatste punt is er wat mij betreft een te veel en het zou met niets verbazen als dat het bitje is wat het computertje nekt.

Ik zou natuurlijk Oek de Jong de schuld kunnen geven. Ik had net Pier en oceaan deel 1 uit en wilde aan het tweede deel beginnen toen het apparaat vastliep. Toch denk ik niet dat Oek het helpen kan. Zijn boek leest niet snel, maar dat het een e-reader kan veranderen in een nie-reader, dat geloof ik niet. Of zou het komen doordat Nico Dijkshoorn in de krochten van het machientje in discussie is met Tommy Wieringa en Arnon Grunberg, terwijl Remco Campert de boel probeert te sussen?

Ik vond een minuscuul resetgaatje aan de achterzijde, evenals een spijkertje dat klein genoeg is om er in te passen. Het mocht niet baten. Als op de achtergrond een twistgesprek mijn e-reader verhindert om op te starten, dan kom ik daar bij zulke grote schrijvers natuurlijk ook met geen speld tussen.

Na mijn vakantie moet ik maar ’s op zoek naar de boeken die ik op mijn elektronische bibliotheekje las. Ze waren de moeite van het herlezen waard, maar dat gaat me op mijn nie-reader niet lukken. Net als Polare trek ik de stekker eruit, maar eerst ga ik mezelf even opladen.

Written by thehotstepper

februari 17, 2014 at 7:39 pm