Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for mei 2014

Eskimokusjes

leave a comment »

Vanmorgen danste ik met meneertje in de woonkamer. Hij is bijna anderhalf en dansen is voor hem gewoon rondjes draaien, terwijl hij met zijn wijsvinger boven zijn hoofd zwaait. Het gevolg is dat ik hem na het eerste refrein moet opvangen als hij te duizelig wordt. ‘Zo, ben je zo wibbly wobbly?’, vroeg ik hem toen we hijgend tegenover elkaar op de houten vloer zaten. Lachend keek hij mij aan en drukte zijn kleine dopneusje tegen het puntje van mijn neus. We gaven elkaar eskimokusjes en ik voelde hoe een traan over mijn wang biggelde.
Wibbly wobbly, was een uitspraak van Irene. Als we uitgingen en ze een drankje op had en een dansje gewaagd, dan kwam ze wel eens bij me staan en zei dan hoe wibbly wobbly ze was. Om het te demonstreren tilde ze soms een been op, waarop ze steevast naar de andere kant omviel, tegen iemand op botste of zelf net op tijd haar evenwicht hervond. Op 3 december 2012, vlak voordat meneertje werd geboren, is ze overleden. Vorig jaar ging er geen dag voorbij dat ik niet aan haar dacht. Inmiddels is dat minder, maar een alledaagse gebeurtenis is soms een sleutel van een van de laatjes in mijn geheugen, waarin herinneringen aan haar zijn opgeborgen.
Behalve dat ze haar evenwicht soms verloor, hield ze van eskimokusjes. Dat laatste was ik vergeten. Als meneertje kon praten, had hij mij vast gevraagd waar ik aan dacht terwijl we daar samen zaten. In plaats daarvan stond hij op en omhelsde mij. Ik gaf hem een kus op zijn wang en stond ook op, terwijl ik mijn tranen droogde. Meneertje wees met zijn vinger naar boven, tilde zijn ene been op en viel pardoes om naar de andere kant. Ik plofte naast hem op de grond en samen schaterden we het uit.

Advertenties

Written by thehotstepper

mei 28, 2014 at 1:57 pm

Kwalitatief uitermate teleurstellend

with one comment

Ik weet niet wat ik erger vind, teleurstelling of boosheid. Dat beide vaak hand in hand gaan lijkt onoverkomelijk. Van teleurstellingen word ik boos. Zo ook vandaag, al zou het kunnen dat ik bozer werd van de leugen die mij werd medegedeeld. Ik schrijf heel bewust medegedeeld en niet verteld, want van persoonlijk contact was geen sprake en daar wringt hem de schoen.

Afijn, laat ik bij het begin beginnen. Afgelopen zondag had ik twee aankopen via internet gedaan. Van beide kon ik aangeven wanneer ik die wilde laten bezorgen. Ik koos voor dinsdagavond en ik kreeg de ene na de andere bevestiging. Op dinsdagavond werd ik echter teleurgesteld. Er werd maar een pakketje bezorgd. Goed, beter een vogel in de hand, dan tien in de lucht, dacht ik. Die andere komt dan vast morgen. Ik vond het jammer, maar ook niet zo heel erg. Op woensdag ben ik doorgaans toch thuis.

Vanmorgen checkte ik mijn mail en vond daarin een joviaal mailtje van mijn pakketbezorger. Blijkbaar was de man vroeg opgestaan en had mij terwijl ik nog lag te slapen een berichtje doen toekomen.

PostNLPakkettenOmdat ik ook de rotste niet ben, heb ik direct even op de site gekeken om te zien wanneer ik mijn pakketje kon verwachten: tussen 18.00 en 21.30 uur. Je wilt er toch zijn als zo’n man aanbelt. Ik besloot om niet de gok te wagen even een boodschap te doen. Immers in het mailtje stond: ‘Wij kunnen niet garanderen dat wij het pakket vanavond aanbieden.’ Hoewel het mij stug leek dat een dienstverlener eerder dan afgesproken zijn dienst verleent, bleef ik toch braaf thuis.

Toen ik tegen tweeën de brievenbus beneden hoorde, liep ik naar de voordeur om mijn post te bekijken. Wat schetste mijn verbazing? Tussen de folders en een verdwaalde brief lag ook een berichtje van mijn pakketbezorger, waarin hij mij ervan beschuldigde dat hij mij niet thuis had aangetroffen toen hij het pakketje wilde afleveren. Hoewel het er natuurlijk niet zo letterlijk stond, voelde het wel als een beschuldiging. Ik was immers de gehele dag thuis!

Teleurstelling en boosheid vochten om de eerste plaats. Boosheid won. Ik besloot om een klacht in te dienen en bezocht wederom de site van PostNL Pakketten. Het valt nog niet mee om daar een telefoonnummer te vinden, maar aangemoedigd door boosheid en teleurstelling lukte het mij toch om een 09.00 nummer op te duikelen en à 45 ct per minuut met een maximum van 22 euro vijftig per gesprek besloot ik om mijn hart te luchten, excuses te krijgen en ervoor te zorgen dat het pakket alsnog vandaag, zoals afgesproken, bij mij zou worden bezorgd.

Helaas moet ik genoegen nemen met een score van twee uit drie. Ik heb mijn gal gespuwd en excuses gekregen. De dame van de klantenservice kon echter niet regelen dat het pakket vandaag alsnog wordt bezorgd, want volgens de computer was het onderweg terug naar het distributiecentrum.

Inmiddels ben ik niet meer boos, maar nog wel teleurgesteld. Dat schijnt erger te zijn. PostNL heeft een verwachting gewekt die ze niet kon waarmaken. Als klap op de vuurpijl verspreidt ze een leugen. ‘Vandaag heb ik geprobeerd één of meerdere pakketten bij u af te leveren, maar u was niet thuis.’, staat er zwart op wit op het briefje dat naast mij op tafel ligt. Dergelijke  dienstverlening is kwalitatief uitermate teleurstellend. Gelukkig ben ik niet meer boos, anders zou ik me nu toch van een korte krachtterm bedienen.

 

Written by thehotstepper

mei 21, 2014 at 2:56 pm

Rien ne va plus

with 2 comments

Daar staan ze weer. Het viel te verwachten, want deze week zijn er verkiezingen voor het Europees Parlement. Uiteraard moeten er weer mensen naar de stemhokjes worden gelokt en dus voeren diverse politieke partijen campagne. Of wat daar voor mag doorgaan. Ik merk er dus niet zo heel veel van, behalve dat sympathisanten van Nederlandse politieke partijen die in Brussel in de marge mee mogen doen met gekleurde hesjes folders uitdelen bij Centraal Station.
Brochures aanbieden. Flyeren in nieuwerwets Nederlands. Volgens mij kunnen ze net zo goed gaan vliegeren. Gaan ze bij dezelfde stations en pleinen staan waar ze nu briefjes met loze teksten uitdelen met hun vliegers – leuk partijlogo erop – en kijken wie het hoogste komt. Volgens mij is dat net zo effectief.
Wie heeft eigenlijk bedacht dat het nuttig zou zijn om burgers lastige te vallen door hen te wijzen op komende verkiezingen? Dat werkt toch niet? Ik kom niet uit een ei hoor, Ik weet ook wel dat we weer mogen stemmen. Ga aan de kant, ik wil mijn trein halen.
Nee, ik wil geen folder met beloften die niet (kunnen) worden nagekomen. Mocht ik mij willen informeren, dan doe ik dat wel middels kranten en actualiteitenprogramma’s. In sommige landen geldt een stemplicht, maar eigenlijk zou overal een informatieplicht moeten gelden. Die plicht is wederkerig. De burger haalt informatie en de politiek zorgt dat die informatie aanwezig is. Het is ook een continu proces. Wie heeft verzaakt is nu te laat.
Wie denkt dat het helpt om te elfder ure zijn partij te promoten is wereldvreemd. Too little to late, rien ne va plus. Als ik u nog niet ken, zal ik zeker niet op u stemmen. En nu opzouten, ik wil niet alleen mijn trein halen maar ook een zitplaats, zodat ik mijn krantje fatsoenlijk kan lezen.

Written by thehotstepper

mei 21, 2014 at 1:04 pm

Horen, zien, …

leave a comment »

Ik was in de sportschool aan het trainen, toen ik een jongen zag. Nu is dat niet uitzonderlijk, maar deze jongen had een T-shirt met de tekst Horen, Zien, Zwijgen. Zoals altijd als ik aan het trainen ben, gingen de radertjes in mijn bovenkamer draaien. Ik betrok de spreuk direct op mijzelf en de stukjes die ik hier publiceer. Veelal komen die tot stand doordat ik op een bepaalde tijd op een bepaalde plaats was en daar iets zag of hoorde, en voilà, er over schreef.
Het nieuwe credo klonk mij direct vertrouwd in de oren. Daar moest ik maar ’s een tegeltje van maken, dacht ik bij mijzelf. Maar, zou niemand anders dit ooit eerder hebben bedacht? Dat bleek het geval. Zo is er onder andere en Belgische Facebookpagina met die naam en is er een leermethode voor kinderen die in het Nederlands niet aanspreekbaar zijn die zo heet. Heb ik dat!? Straks word ik nog beschuldigd van plagiaat. Afijn, er is maar een manier om daarachter te komen en dat is om toch het tegeltje te maken en te publiceren. Ik denk dat ik er wel mee wegkom, want ik bedacht het tenslotte zelf. Ik was alleen niet de eerste. Zo gaat dat nu eenmaal.  Loesje (laat ik hier wel de bron vermelden) had gelijk: een goed idee klopt voordat het in je hoofd opkomt.

Horen, zien, schrijven

Written by thehotstepper

mei 4, 2014 at 9:02 am

Museum

leave a comment »

Van de week zat ik met twee vriendinnen op het terras en ineens gebruikte een van beide een oude uitdrukking. Ik moest erom lachen. ‘Kende je die niet?’, vroeg ze. Ik knikte van wel, maar ik had hem al zo lang niet gehoord. Zojuist dacht ik er nog ’s over na.
Wij zijn de jongste niet meer en we kennen elkaar al best een tijd. We hebben inmiddels dus vele goede gezamenlijke herinneringen waaruit we kunnen putten als we weer eens afspreken. Helaas gebeurt dat niet zo veel meer. We hebben het zeker allemaal te druk. Naarmate je ouder wordt, lijkt het alsof er minder tijd is om elkaar te ontmoeten. Vroeger ging dat als het ware vanzelf.
Het voordeel is dat je echt weer even kunt bijpraten. Never a dull moment als we elkaar dus weer ’s zien. Zat nieuwtjes om over te kletsen en als er even niets nieuws te melden valt, dan kunnen we altijd terugvallen op oude herinneringen. Hoewel dit niet is waar onderstaande spreuk over gaat, vond ik de parallel toch treffend en in ieder geval een tegeltje waard.

Museum

Written by thehotstepper

mei 3, 2014 at 2:11 pm

Geplaatst in spreuk, tegeltje

Tagged with , , , ,