Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Posts Tagged ‘rotterdam

Feijenoordkade

leave a comment »

Vandaag is het precies negen jaar geleden dat Martin Bril overleed. Ik sta daar elk jaar bij stil. Columns waren echt zijn ding. In 2002 schreef hij er een over een straat bij mij om de hoek. Het was getiteld Feijenoordkade. Inmiddels is er wel wat veranderd en ik wil hier graag over vertellen in een eigen column. Verder ga ik vandaag alleen maar Bril lezen, Franse muziek draaien en genieten dat de zon schijnt.

Van een versleten filmlocatie is geen sprake meer. Noch afgedankt, noch filmlocatie dekt de lading. In plaats van een blinde vlek in het gezicht van Rotterdam, is het nu eerder een tache de beauté. Ze dringt zich ongevraagd op wanneer je een blik over de Maas werpt. De pracht van de kaai is opnieuw tot leven gebracht en de schoonheid is niet langer die van vervallen verlatenheid. Het uitzicht is een visitekaartje voor wie Rotterdam komt binnenrijden over de brede, karakterloze Maasboulevard. Een ansicht als souvenir voor wie op deze manier Rotterdam verlaat en naar rechts kijkt, over de rivier naar Zuid.

Zoals Martin het beschreef was het wijkje op de Kop van Feijenoord op sterven na dood. Het blok op de Punt zou van schaamte willen dat het werd neergehaald. Stadsbestuurders wilden jaren niets liever. Na veel vijven en zessen zijn ze tot inkeer gekomen en zijn de voormalige volkspakhuizen verbouwd tot fraaie stadswoningen en -appartementen.

De gevels zijn bewaard gebleven als vormen ze een decor, wat echter niet dient als achtergrond voor een film, maar als maskering van de nieuwerwetse woningen van de moderne gezinnen die er hun intrek hebben genomen. Want achter de façade, die in dit geval twee betekenissen heeft,  gaat een andere wereld schuil, dan die ze ruim een eeuw herbergde.

Ook de omgeving is veranderd. De verrotte dukdalven zijn hersteld. De kade is gerenoveerd en doet weer dienst als aanlegplaats voor binnenvaartschepen. Het is weliswaar nog steeds een pleisterplaats voor jongens die even willen snacken, een jointje roken, of gewoon van het uitzicht genieten. Ik geef ze geen ongelijk.

Het parkje is er ook nog, maar de kolossale Cup a Soup kop is verdwenen. Vervangen door twee enorme pindakaaspotten. Ze dienen als opslag voor de aardnotenolie, die dagelijks met een binnenvaartschip wordt aangevoerd. De Nijverheidstraat, die langs de Nassauhaven loopt, doet haar naam weer eer aan sinds de productie van pindakaas van Delft naar Rotterdam is verhuisd.

Op de hoek is een Trattoria gevestigd. Martin zou het er naar zijn zin hebben gehad. Gezeten op het terras waar Feijenoordkade en Nijverheidstraat elkaar tegenkomen is het goed toeven. Onder het genot van een geurige espresso is het een prachtige plek om het leven te beschouwen. In de zomer komen er veel meisjes met rokjes een roseetje drinken en als de zon onder gaat boven het centrum van de stad verandert de Maas in een gouden glitterstroom, die qua schittering niet onderdoet voor de Kilimanjaro, wat in het Swahili heel toepasselijk ‘glinsterende heuvel’ betekent.

Advertenties

Written by thehotstepper

april 22, 2018 at 8:00 am

Samenvatting

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Mijn broer en ik gingen naar het stadion. Feyenoord speelde tegen PSV. Kwartfinale KNVBeker, of zoiets. Gelukkig was het niet uitverkocht. Met z’n tweeën zaten we op vier stoeltjes. Dat lag aan onze gewatteerde winterjassen.
We hadden het niet koud. De scheids was zuinig op zijn gele kaarten. Hij bewaarde ze volgens ons voor de thuisclub. Daar kregen wij het behoorlijk warm van.
Langs de lijn liepen reservespelers warm. Ik zei dat daar best een reservescheidsrechter bij had gekund. Mijn broer beaamde dat, maar wij mochten niet mopperen. Feyenoord won met 2-0.

Written by thehotstepper

februari 1, 2018 at 1:24 pm

Muppets

with one comment

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

In het zeil om het stalen steigerframe dat was gebruikt om de Willemsbrug te verven zat een scheur. Twee werklieden hadden hun hoofd erdoorheen gestoken en waren al leunend op een steigerpijp in gesprek.
Zonder erbij na te denken zwaaide ik naar hen en riep: ‘Ladies and gentlemen, this is the Muppetshow!’ En vervolgens, tweestemmig: ‘This show is awful. Terrible! Disgusting! See you next week? Of course…’
De mannen keken mij verstoord aan riepen iets terug. Door de wind kon ik ze niet verstaan. Ze maakten armgebaren. Ja hoor, sprekend Statler en Waldorf.

Written by thehotstepper

december 14, 2017 at 8:30 am

Sneeuw

with 3 comments

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Niets is zo teleurstellend als sneeuw. Daar zat ik dan, zwaar teleurgesteld op de rand van mijn bed, nadat ik een blik door het slaapkamerraam had geworpen.
Had ik het dan verkeerd begrepen? Zou er geen pak sneeuw liggen? Code oranje en zo? Een kleur die, hoewel lang geleden misschien, heel Nederland doet denken aan een feestje?
Ik had er verdomme mijn wekker voor gezet! Het zou een ochtendwandeling worden om nooit te vergeten. Samen met mijn lief, banjerend door de maagdelijk witte straten van Rotterdam in Anton Pieckstijl. Maar niets van dat alles. Sneeuw? Sneu, dat is het…

Written by thehotstepper

december 10, 2017 at 10:58 am

(Wan)bof

leave a comment »

Er zijn ochtenden, dan weet ik het wel. Het is weer zo’n dag. Het is donkerder en grauwer dan nodig. Laaghangende bewolking, mist in dikke druppels. Zowel buiten als in mijn hoofd.
Gelaten accepteer ik dat alles tegenzit. Tegengas geven is vragen om moeilijkheden. Werkt averechts en onderstreept het toch al overheersende gevoel dat de wereld niet mijn kant op draait.
Bij de voordeur controleer ik mijn sleutels en smoor een vloek. Mijn fietssleutel! Geforceerd rustig beklim ik de steile trappen naar mijn woonkamer. Niet op het kastje, niet op het bureau… Ik had mijn fiets toch wel op slot gezet?
In no-time naar beneden. Gelukkig woon ik op Zuid. Mijn fiets staat er dus nog gewoon en ik heb mijn sleutel ook weer gevonden. Zit er nog iets mee, denk ik, als ik op het kletsnatte zadel ga zitten.

Written by thehotstepper

november 17, 2017 at 10:40 am

Rotterdam Proeft

leave a comment »

De tramrails vormen automatisch een gebaand pad. De weg wijst zichzelf. Rotterdam Proeft loopt op rolletjes. Links drinken. Rechts eten. Tenzij je van de andere kant komt natuurlijk.

Over de andere kant gesproken… De roze vlaggen van de Rotterdam Pride sieren de Van Oldenbarneveltstraat nog van gisteren. Dat feestje heb ik overgeslagen. Aapjes kijken doen we wel in Blijdorp. Hoewel dat vandaag eigenlijk ook wel aardig lukt. Het verschil is een kwestie van nuance.

Ik kijk nu eenmaal graag mensen. Het weer leent zich er uitstekend voor. De zon schijnt uitbundig en de mensen hebben zich ernaar gekleed. Toch valt het bloot mee. De meeste voeten zijn bijvoorbeeld in schoenen gestoken.

Veel enkels en knieën worden wel in de etalage gezet. Hoewel de trend voor mannen van opgerolde broeksuiteinden – mankle –en al dan niet bewust kapotgescheurde of geknipte broekspijpen – kniedecolleté? – bij zowel mannen als vrouwen niet nieuw is, kan ik er nog moeilijk aan wennen. Ik kijk mijn ogen uit.

Vandaag hindert het geenszins. De DJ verhoogt de sfeer met Caribische muziek en zonder Irma of Maria is het goed toeven op de verschillende terrassen op de Van Oldenbarnevelt. Rotterdam Proeft zet zichzelf dus heerlijk in het zonnetje. Zo wordt en passant voor de nodige vitamines gezorgd. Met de Vitamine D zit het in ieder geval wel goed.

Written by thehotstepper

september 24, 2017 at 8:04 pm

Met de billen bloot

leave a comment »

Gisteren was ik getuige van de samenwerking tussen twee bevriende Rotterdamse chef koks. De reden? ‘Omdat het ons gewoon een tof idee leek om onze krachten te bundelen en dit te delen met de mensen die wij leuk vinden’, aldus Remco van de Lagemaat van Bistrot Du Bac en Bas Fraterman van Verward. ‘Het is eten wat de pot schaft, dus vind je iets niet lekker, schuif het dan door naar je buurman of buurvrouw.’ Mooie gedachte, daar hou ik van. Maar ik heb niets doorgeschoven… Hieronder mijn verslag van een heerlijk avondje uit eten.

Iedereen moet natuurlijk zelf weten waar ze heen gaan, maar ik zou het wel weten. Aan de andere kant, als ze het je dan vragen… Wat zeg je dan? Het liefst wil je ze naar de fijnste plekken in Rotterdam sturen, maar die plekjes houd je natuurlijk ook graag voor jezelf. Moet wel een beetje authentiek blijven! Maar goed, soms is het gewoon flauw om niet te delen. Soms kom je op plekken, in restaurants, bistrots, cafeetjes, die schreeuwen om gedeeld te worden. Niet in de laatste plaats komt dat door de mensen die ze runnen en die er werken. Ik zal verder geen namen noemen, want naast je schoenen lopen is voor niemand leuk en met een veer in je reet zit niet lekker, maar wanneer blijkt dat het klikt tussen de chefs van twee tenten waar je graag komt en zij organiseren een avondje voor mensen die zij graag mogen, dan wil je er natuurlijk wel graag bij zijn en in dit geval moeten de verantwoordelijken dan maar even moeilijk zitten.

Op 5 september was het zo ver. Chefs Remco van de Lagemaat en Bas Fraterman van respectievelijk Bistrot Du Bac en Verward besloten om met de billen bloot te gaan door voor graag geziene gasten een bijzonder menu te koken. Bijgestaan door hun compagnons Magdalena van de Lagemaat en Ward de Zeeuw zorgden zij voor een onvergetelijke avond, die naast een aantal extra’s bestond uit vijf gangen in combinatie met vier wijnen en een goddelijke, nog nauwelijks te verkrijgen Imperial IPA.

Weinig kon een mooie avond in het water laten vallen. Een half uur voor de opening van de happening stond op de Facebookpagina van het evenement een foto van een lange, strak gedekte tafel op het terras van Verward aan de Hoogstraat. Bij aankomst bleek de tafel in delen naar binnen gebonjourd, vanwege een dreigende regenbui, die uiteindelijk niet doorzette, maar dit mocht de pret niet drukken. We werden ontvangen met een rosé Crémant de Bourgogne en ook binnen aan de tafels en aan de lange bar bleek het retegezellig. Al gauw werd de amuse aangekondigd: een gedroogd plakje worst, dat op een schoteltje op een borrelglaasje met een doorzichtig drankje lag. Het bleek een worst van geitenhart en het drankje was een Poolse wodka, die smaakte als een grappa en die zich qua smaak symbiotisch verbond met de geitenworst.

De amuse deed haar werk, want intrigeerde en smaakte naar meer. De toon was gezet en we zouden niet worden teleurgesteld. Want wat volgde, was een entrée van octopus op een plakje van huisgemaakte bloedworst met een rabarbermousse en petit pois, die verre van klein, maar wel al dente knapperig en zeer smaakvol waren. Het charmante gerechtje werd begeleid door een witte wijn van grillodruiven uit Sicilië. Als tweede voorgerecht volgde een handgesneden steak tartare van rundervink met een plakje geroosterd brood van de Rotterdamse bakker Das Brot. A match made in heaven, om nog maar te zwijgen over de oranjekleurige wijn met rijping door wilde gist uit de Jura, Arbois om precies te zijn: Orange Was The Color Of Her Dress. De druif Savagnin, ook wel Naturé genoemd, heeft een bijzonder zuurtje, waardoor de wijn wel wat weg heeft van een cider. Het wijntje hield daarom gemakkelijk stand naast het kappertje in de steak tartare. Wederom bleek deze keuze spot on.

De zeebaars met beurre noissette en gebrande bloemkool die volgde werd vergezeld door een in een krokant jasje gestoken tête de veau. De Spaanse rosé van sumolldruiven bleek wederom goed te paren en de ah’s, oh’s en mmmmmmmmmh’s vormden een meditatief achtergrondgeluid, terwijl met de muziek van Joy Division, Deep Purple of The Doors eigenlijk ook niets mis was. Het kan dus wel: eten op niveau met fatsoenlijke muziek op de achtergrond. Chapeau!

Na de vis kwam nog vlees, al klinkt dat eigenlijk te kort door de bocht, want het volgende gerecht is meesterlijk. Nadat een kwartel is uitgebeend houdt men een vlinder van vlees over – Jan Wolkers eat your heart out – die men kan bestrooien met pistachenoten en trompette de la mort, oprollen en zachtjes garen. Lekker met een sausje van ingedikte kwartelbouillon, gestoofde andijvie en girolles. En natuurlijk niet te vergeten, de wijn. Een rode deze keer, licht gekoeld en uit Vacqueyras, Frankrijk. De naam van het wijntje: L’Oisette. En daarmee is dit gerechtje af, want als ik vertel dat girolles (hanekammen) in het Pools als ‘vogeltjes’ bekend staan, dan is onder verwijzing naar de kwartel de cirkel rond.

Het dessert was klassiek. Crêpes Suzette, die werden geserveerd met een bakje zelf gedraaid ijs van witte chocolade met quatre épices – dat ook wordt gebruikt voor bloedworst, waardoor een mooie bruggetje naar het voorgerecht werd gemaakt. Er werd een Jaipur X van Thornbridge bij geschonken, een prachtige Imperial IPA, die qua smaak mooi in het verlengde ligt van de sierlijke repen sinaasappelschil die de pannenkoekjes sierden. De espresso (die eigenlijk een ristretto is, want zo klein en zo sterk) waarmee werd afgerond, verdient het om nog te worden vermeld. Het zuurtje in de koffie trok de smaak van de Crêpes Suzette en de Jaipur X door, waardoor van een majestueuze afronding sprake was. Niets dan lof dus. Bistrot Du Bac en Verward bleken een goed team en we kijken al uit naar de volgende samenwerking, die ongetwijfeld op Katendrecht zal worden gepresenteerd.