Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for oktober 2018

Lauw

with 2 comments

De zon scheen. Uitbundig kon je het niet noemen. Daarvoor zat er te veel kou in de lucht. Niet dat het kil was – verre van dat. De frisheid zorgde voor balans. De temperatuur was precies goed. Zeker voor de tijd van het jaar.

Zelfs de bomen leken te genieten en vierden feest op ingetogen wijze. Zo zijn bomen nu eenmaal: bescheiden. (Al zou je dat door de felle kleuren van hun bladeren bijna vergeten) Onbaatzuchtig deelden ze hun bladerpracht met de grauwe tegels van de stoep.

Terwijl de zon rustig verder scheen, wierp hij lange, trage schaduwen. Zelfs het licht had vandaag geen haast. En waarom zou het? Ondertussen verwarmde het de bakstenen muur waartegen ik zat te mijmeren toch wel. Alles leek vanzelf te gaan, al had ik moeite met schrijven.

Hoe beschrijf je rust die zijn oorsprong lijkt te vinden in het samenspel van warmte en kou? Ik kan de dag toch moeilijk lauw noemen? De daken van langs de stoep geparkeerde auto’s schitterden. Iets in mij schreeuwde terug. Een verstilde schreeuw is intenser dan een zachte fluistering.

Mijn blik gleed omlaag naar mijn hand. Pen in de aanslag, punt op het papier. Ik moest genoegen nemen met een schaduw die taps begon en wijd uitliep over de lege bladzijde van mijn anders zo gulzige notitieboekje. Omdat er niets kwam, noteerde ik dag en datum.

De volgende dag stond het er nog, maar de schaduw was weg.

Advertenties

Written by thehotstepper

oktober 24, 2018 at 10:38 am

Geplaatst in column

Tagged with , , , , , , , ,

Knuffel

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

‘Goedemorgen!’, klonk het op de overloop ‘Moet je ook naar de wc? Nee? Nou, ga papa dan maar een knuffel geven.’
In het schemergebied tussen slapen en waken zette ik mij schrap voor een hardhandige omhelzing. Hoorde ik daar het geroffel van blote kindervoetjes op het zeil? De opmaat naar een nietsontziende sprong? De gedachte aan puntige kleuterknietjes was levensecht.
Ik maakte mij klein en wachtte af. Toen ik veel later mijn ogen opende keek ik in de bruine knikkers van een grote teddybeer. Ik had dus niet gedroomd: mijn zoontje had mij wel degelijk een knuffel gegeven.

Written by thehotstepper

oktober 21, 2018 at 8:22 am

Dinsdag

leave a comment »

In een verlaten huis brandt licht. Op een parkeerplaats staat een auto zonder nummerplaten. De schaduw van een meeuw lijkt even op een ooievaar. De roltrap wordt gegijzeld door iemand die niet wil lopen. Het perron is leeg. De trein is vol. Hoe verder van de trappen, hoe meer plaats. Een conducteur controleert, maar slaat mij over. Dat noem ik Eerste Klas.

Ik lees een boek. Het gaat over een muur. Op straat lees ik nog. Ik lees tot aan de poort van kantoor. ’s Middags ben ik mijn boek kwijt. Verder gebeurt er niets noemenswaardigs. Ik baal. De trein rijdt voor mijn neus weg. De volgende is te laat. Ik dood de tijd door te staren. Het spoor is grauw. De lucht is heerlijk. De zon staat laag en kleurt een enkel wolkje zachtgeel.

Terug in mijn stad. Ik fiets naar huis. Bijna word ik aangereden. Ik rem hard en roep dito. De bestuurder is boos of geschrokken. Ik ook. Thuis is het eten klaar. Ik kan meteen aan tafel. Dat is fijn en ook weer niet. We kijken tv – en ook weer niet – het apparaat staat aan. Dan zet ik het uit. We gaan naar bed. Morgen is het woensdag.

Written by thehotstepper

oktober 17, 2018 at 7:42 am

Het veer

leave a comment »

Het pontje was net vertrokken. We wachtten er dus langer op dan dat we erop zaten. Toch was het aangenaam aan boord. We zaten op een bankje naast een trapje naar de brug. VERBODEN TOEGANG stond in kapitalen op een roestig, verweerd bordje.

Vandaag kon de verf hooguit een beetje bladderen. De zon scheen uitbundig. We waren op ongeveer een derde van de wandeling. Ik dacht: de wereld draait net iets minder snel. En zo was het. Toch hadden we net genoeg tijd om een boterham te eten. Toen waren we aan de overkant.

De zon scheen er even hard. De wind leek hetzelfde briesje. Alleen wij waren veranderd. Al was het maar door even te zitten aan boord van een veer.

Written by thehotstepper

oktober 14, 2018 at 10:05 am

Ochtendhumeur

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Ik dacht altijd dat ik een ochtendmens ben. Eenmaal vader denk ik daar anders over. Wat staan die kinderen vroeg op! Nee, dat is het niet. Er is niets mis met vroeg uit de veren. Mits je daarna kan doen wat je wil.
In mijn geval: ongestoord lezen. Schrijven mag ook. Ongestoord is echter het sleutelwoord. Laat me! Ik probeer stoïcijns, toch liefdevol te reageren. Mijn zoontje heeft niets door. Mijn vrouw des te meer.
Ondertussen bekruipt me het gevoel dat ik een naar mens ben. Geen prettig gevoel ‘s morgens vroeg. Je zou van minder een ochtendhumeur krijgen.

Written by thehotstepper

oktober 7, 2018 at 9:49 am