Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for the ‘eten’ Category

Louise steelt mijn hart

leave a comment »

Jaren geleden schreef ik restaurantrecensies en ik vroeg me af of ik die vaardigheid nog in de vingers heb. Toevallig is er enige tijd geleden in de buurt een restaurant geopend waar ik graag eens een kijkje zou nemen. Op mijn vrije vrijdagmiddag trok ik de stoute schoenen aan en toog er, gewapend met notieboekje naar toe.

Ze is al even open, dus ik kan met een gerust hart plaatsnemen. Het nieuwe is eraf, de keuken is ingewerkt en de hype is gaan liggen. Hoewel vegetariërs er wel terecht kunnen, hebben ze niet veel keus. Gelukkig ben ik flexibel. Even overweeg ik om juist daarom de twee vega-gerechten te proeven, maar ik ga toch vol overgave voor vlees. Het zijn klassiekers: steak tartare vooraf en filet de canette als hoofdgerecht. Beide laten zich volgens mij uitstekend begeleiden door een glas syrah-grenache.

steak-tartare-e1542989015987.png

Een driegangenmenu kost €38,- en dat is alleszins redelijk. Prijs/kwaliteit is prima in orde. Bovendien krijg ik een amuse aangeboden. Het is een variant op Russisch ei (zonder salade), die erg goed smaakt. De tartaar is zeer fijn gesneden en rijk versierd. In het midden staat een kwartelei dat – zoals het hoort – zachtgekookt is. Langs de randen is de rondo van rood vlees verfraaid met crouton, biet, mosterd en roodlof. Het taartje is bijna te mooi om te eten, maar de combinatie van ingrediënten is te voortreffelijk om het niet te doen.

Het bord met eendenborstfilet is al even mooi opgemaakt. Het vlees is mooi rosé en licht knapperig. De sinaasappelsaus is zo zacht dat elk hapje bijna teder wordt. Samen met vijgen zorgt het voor een feestje van de smaakpapillen. De syrah-grenache doet daarbij ook een duit in het zakje en maakt het vertier in de mond compleet.

canette.png

Tijd voor clafoutis. Het voor- en hoofdgerecht zijn op en het is herfst. Wie kan er dan nee zeggen tegen een gebakje dat in dit geval wordt vergezeld door kaneelijs? Er is gekozen voor een variant met peer en druiven in plaats van kersen en is dus eigenlijk een flaugnarde, maar een kniesoor die daar op let. Vooral ook vanwege de Muscat de Rivesaltes die erbij werd aanbevolen. Het bleek een gouden tip. Letterlijk, want behalve vloeibaar goud in een glas, gaat ze buitengewoon goed samen met kaneel. Mijn smaakpapillen beginnen een polonaise en even later verlaat ik in opperbeste stemming het etablissement. Louise heeft mijn hart gestolen.

Advertenties

Written by thehotstepper

november 23, 2018 at 5:02 pm

Water

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Het begon te schemeren toen ze aan het hoofdgerecht toe waren. Er stond een zacht briesje. Langzaam lieten de stenen van de stad hun warmte los.
Hij bestudeerde de kaart, terwijl zij verzuchtte: ‘We lopen met z’n allen de aarde te verneuken.’ De ober knikte hen toe. Zij bestelde biologische zalm. Hij twijfelde even, toen wees hij op de kaart: Tomahawk steak. De kelner maakte een buiging: ‘Uitstekende keuze, meneer.’
‘Nou, uitstekend… Weet je wel hoeveel water er nodig is voor het produceren van vlees?’ Ze keek hem uitdagend aan. Hij glimlachte: ‘Vis heeft ook veel water nodig.’

Vegan

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Het was supergezellig op het vegan foodfestival.  De DJ draaide ambient muziek. Er stond een zacht briesje zodat het ook in de zon prima toeven was. Ik vond het heerlijk om te zien dat zoveel volk geïnteresseerd is in dier- en omgevingsvriendelijk voedsel.
Toen bleef de plaat hangen. Een wolk schoof voor de zon en het briesje werd een gure wind. Een meisje met vlechtjes sloeg een vlieg dood. Haar vriendin keek haar verontwaardigd aan en gebaarde kijk-waar-je-bent, terwijl ze met haar ogen rolde.
‘Ja hallo, die vlieg prikte mij: da’s ook niet erg vegan!’ 

Written by thehotstepper

juni 5, 2018 at 10:19 am

Frietje

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Haar glimlach verraadde hoe zielsgelukkig zij zich voelde toen ze een frietje uit de rood wit geblokte puntzak prikte en in haar mond stak. De pretlichtjes in haar ogen gingen schuil achter de spiegelglazen van haar Ray-Ban.

De wolken weken uiteen en een zonnestraal lichtte haar uit tegen de grijze massa op het foodfestival. De mooiste vrouw van Rotterdam spleet de mensenzee alsof ze een dochter van Mozes zelf was. Ik, de uitverkorene, ontving haar met open armen en prikte graag een frietje mee.

Written by thehotstepper

mei 31, 2018 at 11:33 am

Rotterdam Proeft

leave a comment »

De tramrails vormen automatisch een gebaand pad. De weg wijst zichzelf. Rotterdam Proeft loopt op rolletjes. Links drinken. Rechts eten. Tenzij je van de andere kant komt natuurlijk.
Over de andere kant gesproken… De roze vlaggen van de Rotterdam Pride sieren de Van Oldenbarneveltstraat nog van gisteren. Dat feestje heb ik overgeslagen. Aapjes kijken doen we wel in Blijdorp. Hoewel dat vandaag eigenlijk ook wel aardig lukt. Het verschil is een kwestie van nuance.
Ik kijk nu eenmaal graag mensen. Het weer leent zich er uitstekend voor. De zon schijnt uitbundig en de mensen hebben zich ernaar gekleed. Toch valt het bloot mee. De meeste voeten zijn bijvoorbeeld in schoenen gestoken.
Veel enkels en knieën worden wel in de etalage gezet. Hoewel de trend voor mannen van opgerolde broeksuiteinden – mankle – en al dan niet bewust kapotgescheurde of geknipte broekspijpen – kniedecolleté? – bij zowel mannen als vrouwen niet nieuw is, kan ik er nog moeilijk aan wennen. Ik kijk mijn ogen uit.
De DJ verhoogt de sfeer met Caribische muziek en zonder Irma of Maria is het goed toeven op de verschillende terrassen op de Van Oldenbarnevelt. Rotterdam Proeft zet zichzelf dus heerlijk in het zonnetje. Zo wordt en passant voor de nodige vitamines gezorgd. Met de Vitamine D zit het in ieder geval wel goed.

Written by thehotstepper

september 24, 2017 at 8:04 pm

Met de billen bloot

leave a comment »

Gisteren was ik getuige van de samenwerking tussen twee bevriende Rotterdamse chef koks. De reden? ‘Omdat het ons gewoon een tof idee leek om onze krachten te bundelen en dit te delen met de mensen die wij leuk vinden’, aldus Remco van de Lagemaat van Bistrot Du Bac en Bas Fraterman van Verward. ‘Het is eten wat de pot schaft, dus vind je iets niet lekker, schuif het dan door naar je buurman of buurvrouw.’ Mooie gedachte, daar hou ik van. Maar ik heb niets doorgeschoven… Hieronder mijn verslag van een heerlijk avondje uit eten.

Iedereen moet natuurlijk zelf weten waar ze heen gaan, maar ik zou het wel weten. Aan de andere kant, als ze het je dan vragen… Wat zeg je dan? Het liefst wil je ze naar de fijnste plekken in Rotterdam sturen, maar die plekjes houd je natuurlijk ook graag voor jezelf. Moet wel een beetje authentiek blijven! Maar goed, soms is het gewoon flauw om niet te delen. Soms kom je op plekken, in restaurants, bistrots, cafeetjes, die schreeuwen om gedeeld te worden. Niet in de laatste plaats komt dat door de mensen die ze runnen en die er werken. Ik zal verder geen namen noemen, want naast je schoenen lopen is voor niemand leuk en met een veer in je reet zit niet lekker, maar wanneer blijkt dat het klikt tussen de chefs van twee tenten waar je graag komt en zij organiseren een avondje voor mensen die zij graag mogen, dan wil je er natuurlijk wel graag bij zijn en in dit geval moeten de verantwoordelijken dan maar even moeilijk zitten.

Op 5 september was het zo ver. Chefs Remco van de Lagemaat en Bas Fraterman van respectievelijk Bistrot Du Bac en Verward besloten om met de billen bloot te gaan door voor graag geziene gasten een bijzonder menu te koken. Bijgestaan door hun compagnons Magdalena van de Lagemaat en Ward de Zeeuw zorgden zij voor een onvergetelijke avond, die naast een aantal extra’s bestond uit vijf gangen in combinatie met vier wijnen en een goddelijke, nog nauwelijks te verkrijgen Imperial IPA.

Weinig kon een mooie avond in het water laten vallen. Een half uur voor de opening van de happening stond op de Facebookpagina van het evenement een foto van een lange, strak gedekte tafel op het terras van Verward aan de Hoogstraat. Bij aankomst bleek de tafel in delen naar binnen gebonjourd, vanwege een dreigende regenbui, die uiteindelijk niet doorzette, maar dit mocht de pret niet drukken. We werden ontvangen met een rosé Crémant de Bourgogne en ook binnen aan de tafels en aan de lange bar bleek het retegezellig. Al gauw werd de amuse aangekondigd: een gedroogd plakje worst, dat op een schoteltje op een borrelglaasje met een doorzichtig drankje lag. Het bleek een worst van geitenhart en het drankje was een Poolse wodka, die smaakte als een grappa en die zich qua smaak symbiotisch verbond met de geitenworst.

De amuse deed haar werk, want intrigeerde en smaakte naar meer. De toon was gezet en we zouden niet worden teleurgesteld. Want wat volgde, was een entrée van octopus op een plakje van huisgemaakte bloedworst met een rabarbermousse en petit pois, die verre van klein, maar wel al dente knapperig en zeer smaakvol waren. Het charmante gerechtje werd begeleid door een witte wijn van grillodruiven uit Sicilië. Als tweede voorgerecht volgde een handgesneden steak tartare van rundervink met een plakje geroosterd brood van de Rotterdamse bakker Das Brot. A match made in heaven, om nog maar te zwijgen over de oranjekleurige wijn met rijping door wilde gist uit de Jura, Arbois om precies te zijn: Orange Was The Color Of Her Dress. De druif Savagnin, ook wel Naturé genoemd, heeft een bijzonder zuurtje, waardoor de wijn wel wat weg heeft van een cider. Het wijntje hield daarom gemakkelijk stand naast het kappertje in de steak tartare. Wederom bleek deze keuze spot on.

De zeebaars met beurre noissette en gebrande bloemkool die volgde werd vergezeld door een in een krokant jasje gestoken tête de veau. De Spaanse rosé van sumolldruiven bleek wederom goed te paren en de ah’s, oh’s en mmmmmmmmmh’s vormden een meditatief achtergrondgeluid, terwijl met de muziek van Joy Division, Deep Purple of The Doors eigenlijk ook niets mis was. Het kan dus wel: eten op niveau met fatsoenlijke muziek op de achtergrond. Chapeau!

Na de vis kwam nog vlees, al klinkt dat eigenlijk te kort door de bocht, want het volgende gerecht is meesterlijk. Nadat een kwartel is uitgebeend houdt men een vlinder van vlees over – Jan Wolkers eat your heart out – die men kan bestrooien met pistachenoten en trompette de la mort, oprollen en zachtjes garen. Lekker met een sausje van ingedikte kwartelbouillon, gestoofde andijvie en girolles. En natuurlijk niet te vergeten, de wijn. Een rode deze keer, licht gekoeld en uit Vacqueyras, Frankrijk. De naam van het wijntje: L’Oisette. En daarmee is dit gerechtje af, want als ik vertel dat girolles (hanekammen) in het Pools als ‘vogeltjes’ bekend staan, dan is onder verwijzing naar de kwartel de cirkel rond.

Het dessert was klassiek. Crêpes Suzette, die werden geserveerd met een bakje zelf gedraaid ijs van witte chocolade met quatre épices – dat ook wordt gebruikt voor bloedworst, waardoor een mooie bruggetje naar het voorgerecht werd gemaakt. Er werd een Jaipur X van Thornbridge bij geschonken, een prachtige Imperial IPA, die qua smaak mooi in het verlengde ligt van de sierlijke repen sinaasappelschil die de pannenkoekjes sierden. De espresso (die eigenlijk een ristretto is, want zo klein en zo sterk) waarmee werd afgerond, verdient het om nog te worden vermeld. Het zuurtje in de koffie trok de smaak van de Crêpes Suzette en de Jaipur X door, waardoor van een majestueuze afronding sprake was. Niets dan lof dus. Bistrot Du Bac en Verward bleken een goed team en we kijken al uit naar de volgende samenwerking, die ongetwijfeld op Katendrecht zal worden gepresenteerd.

Smoothies

leave a comment »

Mijn zoon van vier is in to smoothies. Makkelijk en gezond, dus ik vind dat best. En dus maakte ik vanmorgen een groene smoothie. ‘Want’, aldus meneertje, ‘daar word je sterk van en ze zijn heel gezond!’

‘Tadaa!’, presenteerde ik het glas. Maar hij maakte een afwerend gebaar. Na enige overpeinzing zei hij: ‘Maar soms drink ik rode smoothies…’
‘Rode smoothies? Hoe maak je die dan?’
‘Oh, met een beetje aardbeien… Een beetje frambozen… Kersen…’ Hier keek hij mij vragend aan. Ik knikte. ‘Kersen… En van die met die zwarte bolletjes’.

‘Bramen?’
‘Ja, Bramen… Bra-men!’ Het was of hij de vrucht op zijn tong proefde in plaats van de letters en hij keek mij hoopvol aan. Ik realiseerde mij dat ik slechts een van de vier ingrediënten in huis had. ‘Zal ik de groene smoothie dan maar opdrinken?’ Hij knikte.

Written by thehotstepper

augustus 17, 2017 at 6:28 am