Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for februari 2013

Honger

leave a comment »

De haiku is een vingerhoed vol emotie, waarin weinig ruimte is voor ontledingen en benaderende omschrijvingen. De Warmloper scant dagelijks de krant*)op zoek naar haiku-achtige koppen of quotes. Hij laat zich leiden door de woorden en tracht alleen de haiku te zien. Foto’s worden wazig, teksten gaan op grijs, tot daar die twaalf- tot zeventienlettergrepige tekst overblijft, die ontdaan van alle ballast zich openbaart tot ogenblikervaring.

Voor de productie van
voedsel moeten veel
mensen honger lijden

Lees, bewonder en laat u inspireren. Verwonder en laat vooral uw gedachten de vrije loop. Mocht u een mooie interpretatie willen delen, dan staat mijn inbox van harte voor u open.

*) de Volkskrant, tenzij een andere bron is vermeld
in dit geval het katern Economie van 26/2/2013

Advertenties

Written by thehotstepper

februari 27, 2013 at 6:08 pm

Geplaatst in kophaiku

Tagged with , , , ,

Paardencrisis (2)

leave a comment »

Vaandrager en Madurodam ook getroffen door schandaal – Het is niet zomaar crisis. Het gaat diep. Speciaal voor het paardenvlees-schandaal moest het prachtige gedicht van C.B. Vaandrager uit 1969, Madurodam,  worden herschreven. Het is daarmee met 17 lettergrepen wel meteen een prachtige haiku geworden, maar zo heeft Vaandrager het natuurlijk nooit bedoelt. Lullig. Want ruim 40 jaar was het een gedicht van twee regels en dat was lekker minimaal en dan alleen door zo’n schandaal… Afijn, lees zelf maar wat het is geworden.

De shetlandkroketten
in het restaurant
zijn aan de kleine kant

Written by thehotstepper

februari 26, 2013 at 4:58 pm

Paardencrisis

with 2 comments

Had een mooi kop geweest in de krant, denk ik dan. 13 lettergrepen. Had zo onder kophaiku gearchiveerd kunnen worden. Helaas niet dus, want net door mij bedacht en dus helemaal geen krantenkop. Gemiste kans, heren en dames journalisten! (hergebruik mag overigens, te mooi om te laten liggen…)

Vooruit met de geit,
gewoon je bordje
leeg eten

Written by thehotstepper

februari 25, 2013 at 6:45 pm

Geplaatst in gedachte, kophaiku

Tagged with

Levenselixer

leave a comment »

De haiku is een vingerhoed vol emotie, waarin weinig ruimte is voor ontledingen en benaderende omschrijvingen. De Warmloper scant dagelijks de krant*)op zoek naar haiku-achtige koppen of quotes. Hij laat zich leiden door de woorden en tracht alleen de haiku te zien. Foto’s worden wazig, teksten gaan op grijs, tot daar die twaalf- tot zeventienlettergrepige tekst overblijft, die ontdaan van alle ballast zich openbaart tot ogenblikervaring.

Drie heren dopen
hun vinger in een
vat met levenselixer

Lees, bewonder en laat u inspireren. Verwonder en laat vooral uw gedachten de vrije loop. Mocht u een mooie interpretatie willen delen, dan staat mijn inbox van harte voor u open.

*) de Volkskrant, tenzij een andere bron is vermeld
in dit geval het katern Boeken van 16/2/2013

Written by thehotstepper

februari 25, 2013 at 4:14 pm

Geplaatst in kophaiku

Tagged with ,

Solidariteit

leave a comment »

Bij het speuren naar nieuws haiku’s kwam ik een spreuk tegen van 17 lettergrepen. Voor het item kophaiku kwam het niet in aanmerking. Ik heb het gevoel dat ik daar zuiniger mee moet omspringen en niet zomaar alles gebruiken, wat tussen de 12 en 17 lettergrepen lang is. Ik ben nog op zoek naar balans. Toch wil ik deze spreuk, die als streamer in het economische katern werd gebruikt niet verloren laten gaan. Ze is op z’n minst tegelwaardig en ik kan er geen speld tussen krijgen. Geld moet rollen, tenslotte, ook in tijden van crisis. Het is an sich een vorm van solidariteit waar ik graag aan wil bijdragen.

De bestedingen van de een

Written by thehotstepper

februari 24, 2013 at 7:15 pm

Geplaatst in kophaiku, spreuk, tegeltje

Wordt vervolgd! (22)

with 7 comments

Voor wie dacht meer over Silvijn aan de weet te komen in deze aflevering, die komt bedrogen uit. De man hult zich vooralsnog in nevelen. In plaats van het karakter verder te schetsen, kiest Giphart ervoor om Silvijn in een autootje te laten afvoeren en de dames de ruimte te gunnen om Bibi het hemd van het lijf te vragen.

‘Er kwam geen huifkar om de koffers en de rest van het gezelschap op te halen maar een petieterige bestelwagen (…) Kick en Silvijn konden met de bagage meerijden, de vijf vrouwen moesten te voet terug naar het hotel.’

Direct aan het begin van Aflevering 22, De tien gouden regels van ontrouw,  wordt duidelijk dat we geduld moeten hebben om Silvijn beter te leren kennen. Ergens voelt het wel een beetje als een domper. Stel je voor, Kick en Silvijn met De Vijf in een trage huifkar! Maar de confrontatie laat nog even op zich wachten. We zijn ongeveer halverwege het verhaal, te vroeg voor een apotheose. De schrijver voelt dat goed aan, maar ik merk dat ik ongeduldig ben. Laten we het op gretig houden, dat klinkt positiever en wat dat betreft doet Giphart zijn werk als feuilletonschrijver goed. Met nog meer dan 1000 woorden in deze aflevering voor de boeg, doet hij mij – en met mij vast meer lezers – reikhalzend uitzien naar de volgende aflevering.

Vorige week vond ik het erg grappig om te lezen, dat de auteur na ongeveer 100 reacties van lezers op de vraag om een metafoor mee te helpen verzinnen uiteindelijk het stukje waar de metafoor in zou worden gebruikt besloot te schrappen. Deze week maakt hij echter wel gebruik van advies van zijn volgers en geeft daarmee tevens een goed voorbeeld dat research nooit voor niets is. Immers, hij stelde ruim vier maanden geleden de vraag of vreemdgaan een onderwerp is dat vijf bevriende vrouwen van een jaar of 38 á 40 in de groep bespreken en vertellen, of juist niet?  Er kwamen toen 41 reacties en die kon Giphart uiteindelijk goed gebruiken, hoewel ze, zoals hij zelf schrijft in de zijbalk onder het kopje Ontrouw, elkaar vaak diametraal tegenspraken.

Onwillig vertelt Bibi haar vriendinnen over haar affaire met Silvijn, want die willen uiteraard alles weten.

Rosalie: ‘Was het mijn indruk of heb je eigenlijk nogal een hekel aan hem?’
Sanne: ‘Was het mijn indruk of vond je hem eigenlijk nogal leuk?’

Door dezelfde zinsopbouw en woorden te gebruiken is wel duidelijk dat de dames zich verkneukelen. Leedvermaak pur sang. Bibi houdt het dan ook kort:

Tegen Rosalie: ‘Heb, ja.’
Tegen Sanne: ‘Vond, ja.’

Het is koren op de molen van haar vriendinnen. En dus vroeg Klaasje: ‘Hoezo vond? Was je verliefd op hem?’

Vervolgens maakt Giphart gebruik van de door hem ingewonnen adviezen: ‘Ze zei het lachend, want het was een vraag die in feite te direct was voor hoe de groep de laatste jaren met elkaar omging. ’ Het blijkt een mooi bruggetje voor een terugblik en ook hier maakt de schrijver weer knap gebruik van de ambivalente raadgevingen. ‘Ze waren met z’n drieën geweest, een samenstelling die klein genoeg was om eerlijk tegen over elkaar te zijn en veilig genoeg om elkaar niet openlijk te veroordelen.’

Behalve dat we een fictieve terugblik krijgen, verwijst Giphart ook naar een eerdere aflevering door twee keer de moeder van Bibi te citeren: ‘De relatie is het enige wat telt , al het andere is onbeduidende spielerij (‘een geweldig niets’, zoals de moeder van Bibi het ooit noemde)’ en  ‘… zodra dit gevoel omslaat in verliefdheid moet ‘de handrem er direct op.’’

Als De Vijf in de flashback compleet is, verandert het onderwerp niet en de dames stellen de Tien Gouden Regels Van Ontrouw op, waarnaar wordt verwezen in de titel. Ik vraag mij af of we de komende afleveringen hints naar deze regel kunnen verwachten. Het zou wel logisch zijn. Neem regel acht: ‘Wis alle digitale bewijzen: sms’jes, belgeschiedenissen en mails.’ We weten bijvoorbeeld al dat Bibi deze regel niet in acht (sorry, flauwe woordspeling) neemt. In aflevering 12, Hier uw gevoeg, bijvoorbeeld, schrok ze zich een hoedje, toen Kick riep: ‘Bibi! Geef je telefoon eens!’

Terug in het heden (31 december) vuren de vriendinnen in hoog tempo vragen op Bibi af:

‘Was je verliefd op hem?’(regel 1)  ‘Heb je wat met hem gehad?’ ‘Jezus! Je hebt dus echt iets met hem gehad?’ ‘Ga je het aan Kick vertellen?’(regel 10) ‘Voel je je niet schuldig?’ Het doet het humeur van Bibi geen goed en het verhaal eindigt met een wedervraag, die lekker blijft hangen, zoals een goede cliffhanger betaamt. ‘Waarom hebben jullie het ooit gedaan? Ik ben toch niet de enige of wel?’

Vorige week kondigde Ronald aan dat hij direct na het inleveren van aflevering 21 aan nummer 22 zou beginnen in verband met een tripje naar Stockholm. Hij zat toen in een lekkere flow, dus ik moedigde hem aan. Toch kan je je afvragen of er door de haast geen afbreuk wordt gedaan aan geloofwaardigheid en consistentie van het verhaal.

Ten aanzien van geloofwaardigheid: ‘Er kwam geen huifkar om de koffers en de rest van het gezelschap op te halen maar een petieterige bestelwagen (…) Kick en Silvijn konden met de bagage meerijden, de vijf vrouwen moesten te voet terug naar het hotel.’
Volgens mijn online encyclopedie is de definitie van petieterig: 1) Kleintjes 2) Klein 3) Minuscuul 4) Nietig 5) Ontzettend klein 6) Popperig 7) Priegelig 8) Zeer klein
Zo iets stelde ik mij er ook bij voor en ik kan me dan ook niet indenken dat twee volwassen mannen nog kunnen meerijden, nadat de bagage van negen volwassenen en een dozijn kinderen is opgehaald. (NB Giphart heeft aangegeven voor de roman de groep wat kleiner te maken (minder kinderen), maar hij doet er hoe dan ook goed aan om dan de kleine bestelauto te vervangen door een busje).

Ten aanzien van consistentie: Wie is Klaartje? Martin Bril schijnt ooit te hebben gezegd dat als er fouten in een tekst staan, de eindredactie haar werk niet goed heeft gedaan. In die zin treft onze auteur geen blaam. Klaartje moet natuurlijk gewoon Klaasje zijn. Het scheelt slechts een letter*), maar dat is nauwelijks een excuus. Temeer daar haar naam in deze aflevering ook niet consequent verkeerd is gebruikt, want in de flashback heet Klaasje wel gewoon Klaasje. Gelukkig is er niemand van geslacht veranderd, want dat schijnt in de Nederlandse literatuur ook wel eens te zijn voorgekomen met twee kinderen, die slechts een bijrol hadden in een verhaal over een au pair. In ieder geval illustreert dit wederom hoe lastig schrijven is. Het is niet voor niets een vak, waar ik mij slechts amateuristisch aan waag. Desalniettemin weet ik daardoor wel hoe belangrijk het is om feedback te krijgen. Reacties zijn altijd welkom en ik weet dat Ronald Giphart er net zo over denkt. Misschien was dit wel een test om reacties uit te lokken?

*) Oh heerlijk! Zie commentaar. (de asterisk is later toegevoegd)

Written by thehotstepper

februari 24, 2013 at 9:37 am

De toon maakt de muziek

with one comment

‘We willen uitstralen dat onze inwoners allereerst Amsterdammer zijn.’ Het onderscheid in allochtoon en autochtoon zaait slechts tweedracht. Het is een prachtig voorbeeld van ‘voor de bühne’ spreken. Toneelspel is het, om goede sier te maken. Op 14 februari las ik bovenstaande uitspraak in een artikel in de Volkskrant met de kop ‘In Amsterdam wonen geen allochtonen meer’.  

Niet alleen het bovenschrift van het artikel intrigeerde mij, de inhoud boeide mij ook. In Amsterdam hebben ze het woord allochtoon geschrapt uit het ambtelijk woordenboek. Ook synoniemen worden niet langer gebruikt. In plaats van te generaliseren wordt men specifieker. Voortaan spreekt men dus van Surinaamse Amsterdammer of Turkse Amsterdammer.

De allochtoon bestaat niet. Er is natuurlijk een definitie van, maar dat wil niet zeggen dat je van de buitenkant kunt zien of iemand het is of niet. Net zo min kun je aan iemands kleurtje zien of het een Surinamer of een Antilliaan is, een Turk of een Marokkaan. In het krantenartikel is zelfs sprake van de ‘Ghanese Amsterdammer’. Laat me niet lachen! Hoe moet je dat nu weer vaststellen? Het schijnt overigens dat het legertje Amsterdamse ambtenaren het grootste is van het land. Ik snap waarom.

Hoe zit het eigenlijk met de Amsterdamse Amsterdammer? Autochtoon kon je hem met goed fatsoen toch al niet noemen. Wat vind die er eigenlijk van? Bestaat de Amsterdammer eigenlijk wel? Onze Nederlandse hoofdstad is tenslotte al jaren een magneet voor zowel mensen van overzee als voor provincialen – excusez le mot – en mensen uit andere Nederlandse steden. Wanneer ben je Amsterdammer? Als je er woont en werkt, of als je er geboren bent? En hoe zit het als je werkloos bent?

Gelukkig mag in het laatste geval mogelijk toch het eerder genoemde onderscheid worden gemaakt. In de voorlaatste alinea staat te lezen dat ambtenaren immers de stipulatie allochtoon en autochtoon mogen gebruiken als dat relevant is in bijvoorbeeld onderzoeken over zorg, onderwijs en criminaliteit. Hier fronste ik toch even mijn wenkbrauwen. In Amsterdam wonen geen allochtonen meer, behalve als het gaat om ter zake bedoelde onderzoeksgroepen te benoemen?

Criminaliteit lijkt in deze context ook een niet heel handig gekozen voorbeeld. Doel van het beleid is juist om te voorkomen dat mensen in het algemeen en bepaalde groepen in het bijzonder worden gekwetst en in een hokje worden gestopt. De uitleg van het beleid krijgt zo uiteindelijk al dan niet onbedoeld een wending die bij bepaalde groepen Amsterdammers voor een nare nasmaak zorgt. Zo lijkt het sop de kool niet waard. Mijn conclusie: 

Allo of Auto
Ch!
’t Is de toon
die de muziek
maakt

Written by thehotstepper

februari 21, 2013 at 10:07 am