Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for december 2011

99 dagen z.f.- dag 99

leave a comment »

99 z.f. Een nieuw tijdperk, een experiment. Facebook is zo doorgedrongen tot ons dagelijks leven en onze dagelijkse omgangsvormen en contacten, dat ik me afvraag wat me overkomt als ik een tijdje zonder doe. Nog 1 dag.

Laatste dag van het jaar, laatste dag zonder Facebook. Zal ik de link naar het programma weer aan mijn Favorieten toevoegen? Morgen op mijn gemak eerst maar eens browsen wat er nieuw is. Wat heb ik nu eigenlijk gemist de afgelopen drie maanden? Is het miljardste Facebook lid al aanwezig? Is de veelbesproken nieuwe timeline al actief? En zo ja, is ze optioneel, of wordt ze door de strot geduwd, zoals de nieuwe look ergens halverwege vorig jaar?

Ik las laatst dat Facebook vanaf begin 2012 advertenties gaat plaatsen in het nieuwsoverzicht van haar gebruikers. Volgens Facebook worden alleen advertenties getoond van pagina’s die de gebruiker al ‘geliked’ heeft. Bovendien wordt er maximaal één advertentie per dag getoond. Eigenlijk klinkt dat niet zo erg… Wat zou anders het nut zijn van dat ‘liken’? Dat je aan anderen kunt laten zien hoe cool je bent? Dat lijkt een beetje op het dragen van namaak merkkleding. Wel de uitstraling willen, maar niet betalen…

In mijn vorige blog over dit experiment, probeerde ik een top drie te maken van zaken die ik mis en een top drie van zaken die ik absoluut niet heb gemist. Ik kwam echter niet verder dan twee punten voor en twee punten tegen. Tijd om de de top drie te volmaken.

Niet gemist: Dat ik niet weet waar iedereen uithangt, of ze zijn ingecheckt in hun bed, bank of keuken. Dat ik uren minder sliep, omdat ik melige conversaties aan het volgen was (en er vaak aan deelnam) waardoor ik te laat naar bed ging. Dat ik het gevoel had te moeten delen wat ik (al dan niet) had meegemaakt.

Zo de top drie van zaken die ik niet heb gemist compleet. De laatste die ik heb toegevoegd is misschien wel de belangrijkste. Toen ik nog zwaar op Facebook zat, had ik het gevoel dat ik zoveel mogelijk moest delen via Facebook. Alsof ik wilde zeggen Kijk mij eens! Op Twitter kom je dat ook wel tegen. Van die mensen die van alles wat ze doen een tweet maken. Zo, net even fijn de aardappels geschild. Het zou mij niets verbazen als de helft van de mensen die dit doet inmiddels dood is en middels zombietweets en spookkrabbels zichzelf in leven probeert te houden. Heus mensen, het hoeft niet! Je maakt mee wat je meemaakt, ook als je het niet deelt op social media.

Gemist: Het gemak om contact te houden. Het gemak om te weten wat er speelt. (vooral wie er waar speelt en wie er naartoe gaan)

Ik blijf steken. Als ik bovenstaande dingen die ik gemist heb aan Facebook teruglees, dan valt me op hoe zeer ze op elkaar lijken. Ik zou eraan kunnen toevoegen dat ik de foto’s die we van elkaar en onszelf maken  mis. Maar ook dat is meer van hetzelfde. Facebook is nu eenmaal wat het is, een sociaal medium dat erg goed is in het aan elkaar binden van mensen, of die elkaar nu wel of niet goed kennen. Ik durf te stellen dat ik via Facebook mensen beter heb leren kennen, dan ik voor mogelijk had gehouden. Zij gaven mij kijkjes in hun persoonlijke leven door te schrijven over wat hen bezighoudt en wat zij voelen. Zij deelden foto’s van momenten, waar ik niet bij was. Veel Facebook profielen zijn nu eenmaal behoorlijk open. Natuurlijk zijn veel pagina’s alleen zichtbaar voor vrienden, maar het gemak waarmee op Facebook vrienden worden toegevoegd is vele malen groter dan het gemak waarmee je in het echt vrienden maakt.

De voyeur in mij komt zeker naar boven. Wat ik het meest heb gemist is het delen in de levens van vrienden op Facebook. Het is namelijk als een willekeurig tijdschrift met artikelen van mensen over mensen. Het hoeven geen sterren of beroemdheden te zijn. Facebook is voor gewone mensen. Het geeft ze een podium, een stem en een plek om zich te verdiepen in de mensen om ons heen. Of het nu vrienden van vlees en bloed of Facebook vrienden zijn. We kunnen ons via Facebook in hen verdiepen, van en over hen leren en stukjes van onszelf delen. Ik geloof dat ik eruit ben. Wat ik het meeste heb gemist is het meeleven met de mensen die op Facebook mijn vrienden zijn. (nu maar hopen dat ze er nog zijn als ik morgen inlog…)

Advertenties

Written by thehotstepper

december 31, 2011 at 10:18 am

Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Etappe 3

with 3 comments

Lopen langs de lijn van Rt naar Ut > Etappe 3 Gouda/Woerden  (18,0 km)

Gauw Gouda uit en over smalle dijkjes langs de Reeuwijkse Plassen. Veel water maar ook veel groen. Uitgestrekte weilanden tussen Gouda en Woerden. Dit is het Groene Hart, groener wordt het niet…

22 oktober 2011 – Half elf ’s ochtends. De lucht is strakblauw, het is een graad of tien. Er schijnt een ijl najaarszonnetje. We verlaten het station van Gouda in oostelijke richting. Aan onze linkerhand is een busstation en we lopen met een flauwe bocht naar rechts met de weg mee.

Op de hoek van de Vredebest en de Spoorstraat, op het Kleiwegplein slaan we linksaf richting het spoorviaduct. We gaan er niet onderdoor, want we gaan voor het spoor linksaf.

Ook in Gouda hebben ze van Kabouter gehoord. Hier zien je hem een Goudse kaas doormidden zagen.

We gaan linksaf onder het spoor door een knalgeel spoortunneltje. Als we aan de andere kant weer bovenkomen, gaan we rechtdoor de van Henegouwenstraat in.

Aan het einde van de van Henegouwenstraat slaan we rechtsaf de Graaf Florisstraat in. Hier ligt het St. Jozefpaviljoen, een gebouw wat tegenwoordig beter bekend is als het Groene Hart Ziekenhuis.

We steken het water over bij de Graaf Florisbrug en komen zo op de Zwarte weg, die we oversteken naar de Achterwillense weg.

Even verderop staat een bordje dat de Achterwillense weg doodloopt, behalve voor fietsters en voetgangers. Deze route voert richting natuurgebied Goudse Hout. Ik kan niet wachten om Gouda achter me te laten en dwars door de natuur richting Woerden te lopen.

Dankzij de bordjes die de weg wijzen is het nu gemakkelijk lopen. We steken linksaf de weg over naar een bruggetje, dat voert naar een paadje richting de Reeuwijkse Plassen en de Goudse Hout.

Aan het eind van het Spaanse Ruiterpad slaan we rechtsaf over een houten bruggetje.

De route is eenvoudig en we volgen de bordjes die hier door de ANWB zijn neergezet.

Een kind kan de was doen en ik kan lekker genieten van de zon op het water, de knotwilgen en de geuren en de klanken van de natuur.

Over het markante ophaalbruggetje passeren we restaurant het Vaantje. Aan onze linkerhand ligt de Korssendijk.

De Korssendijk is een smal dijkje tussen twee grote waterpartijen. Ik neem aan ik inmiddels bij de Reeuwijkse plassen ben.

Aan weerszijden staan huisjes waarvan ik vermoed dat ze in de meeste gevallen dienen als tweede woning of als recreatief buitenverblijf. Hoewel er ook een paar juweeltjes tussen staan, waarvan ik me goed kan voorstellen dat bijvoorbeeld een gepensioneerd stel er rustig, landelijk in kan wonen.

In het Groene Hart, weg van de grote stad, maar niet te ver weg…

Nadat we aan het einde van de Korssendijk rechtsaf zijn geslagen, de Ree op, komen we halverwege de Ree bij wederom een ophaalbruggetje. Er hangt een bord met het woord Stiltegebied. Hier slaan we linksaf, de Zoetendijk op.

Aan het einde van de Zoetendijk kunnen we rechtsaf, de Hortemansdijk op en dat is precies de bedoeling. Deze route is kinderlijk eenvoudig en ik geniet met volle teugen.

Waar de Hortemansdijk en de Lecksdijk elkaar kruisen staat een grappig tafeltje met stoelen.

We passeren deze aan onze linkerhand en lopen gewoon rechtdoor en komen zo op de Nieuwenbroeksedijk.

Op een driesprong aangekomen gaan we linksaf de Oukoopsedijk op. Volgens een bordje, wat een fietsroute aangeeft is het vanaf hier nog elf kilometer naar Woerden. Ik heb er nu dus zo’n zeven kilometer opzitten en ben even voor de helft.

Als een bord langs de weg ons vertelt dat de weg doodloopt, slaan we rechtsaf het Wierickepad op.

Het Wierickepad voert weg van de plassen en dwars door de polder. Ik heb het gevoel dat ik een nieuwe  wandeling aan het maken ben.

Halverwege het Wierickepad kom ik een man tegen die gezellig een stukje met me oploopt. Hierdoor gaat het tempo even fors omhoog. Hij vertelt me dat hij en zijn vrouw het Pelgrimspad lopen van Amsterdam naar ‘s-Hertogenbosch en door naar Santiago de Compostella. Hij heeft zijn vrouw zojuist afgezet aan het begin van de Reeuwijkse Plassen, waar zij net als ik eerder maar dan in tegenovergestelde richting te voet door heen steekt. Zij is denk ik de grootste wandelaar van de twee. Hij gaat vervolgens met de auto naar Gouda om haar daar weer op te pikken. Hij loopt dus eigenlijk mogelijk even ver als zij, maar hij loopt telkens een stukje heen en een stukje terug en zo ziet hij dus maar de helft van de wandelingen die zij maken.

Het is natuurlijk ook een routine en op deze manier los je wel een logistiek probleem, want naar mate je verder loopt (da’s de reden dat ik van station naar station loop) moet je  steeds verder terug naar je auto, of naar je huis, afhankelijk van waar je vertrekt. Zij lossen dat dus op deze manier op.

Aan het einde van het Wierickepad nemen we afscheid. Hij stapt in zijn auto en ik loop verder, de Kerkweg op.

Even voorbij het gemeentehuis van Driebruggen is een ophaalbruggetje. Via dit bruggetje lopen we naar de Groendijck, die we zo kort mogelijk volgen, want ik ben de bebouwde kom al weer zat.

Om de Groendijck kronkelt het Westeinde, dus zodra het kan slaan we rechtsaf dit pad op. Weg uit de bebouwde kom, terug naar smalle weggetje, knotwilgen en wijdse uitzichten.

Omdat de Westeinde zich om de Groendijck heen slingert, moeten we af en toe de vrij drukke dijk even oversteken om vervolgens weer een stuk rustiger te kunnen verder wandelen. Ik passeer een zwanenfamilie en realiseer mij dat het ongewoon warm is voor de tijd van het jaar.

Verderop verruilen we de Westeinde op een driesprong voor de Oosteinde. Hier staat een bord richting de gemeente Waarder. We volgen dit bord niet en laten Waarder dus links liggen. Nog vijf kilometer naar Woerden.

De route van vandaag voert dwars door het Groene Hart. Weilanden worden doorkruist met water. Water, water, water en heel veel groen. Je kunt over het algemeen vrij ver kijken. Door het groene land loopt een autoweg.

Terwijl ik op de Oosteinde loop, een lange rechte polderweg  van tweeëneenhalve kilometer, bedenk ik mij ineens dat de route van Alexander  naar Gouda wat mij betreft eigenlijk interessanter is, afwisselender dan de route die ik vandaag loop. Van Gouda naar Woerden loop je bijna alleen maar in de natuur. Natuur die door de mens gecultiveerd is. De wandeling kenmerkt zich door heel veel lange rechte stukken en hoewel het uitzicht mooi is, is het ook wel heel veel hetzelfde.

Halverwege Oosteinde kruisen we de Verlengde Tuurluur en worden de verkeersregels op het Oosteinde nog even uitgelegd. In de verte is de snelweg zichtbaar.

Zodra we tegen de snelweg A12 aanlopen, gaan we rechtsaf en lopen we parallel aan de A12 totdat we bij een tunneltje komen waar we eronderdoor kunnen.

Aan de andere kant vervolgen we onze weg op de Waardsebaan en gaan zodra we kunnen rechtsaf de Waardsedijk op. Volgens een bord langs de weg ben ik goed bezig: Bravo, Goed op Weg, staat er te lezen.

Door onder de snelweg A12 door te lopen, heb ik de provincie Zuid Holland verlaten. Ik ben terug in de provincie Utrecht, waar ooit ik ooit mijn wandelcarrière startte. Ik ben nu dus in theorie van Zuid Holland naar Utrecht naar Gelderland naar Noord Brabant gelopen. (zie Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Aanleiding)

De Waardsedijk kruist de spoorweg van Gouda naar Woerden. Hier word ik er weer subtiel aan herinnerd dat we Langs de Lijn lopen.

In de bebouwde kom van Woerden vervolgen we onze weg over het fietspad, maar we blijven op de Waardsedijk. We wandelen richting de kerktoren van Woerden, ten teken dat we richting het oude centrum lopen.

Als de Waardsedijk overgaat in de Boerendijk, wordt het tijd om rechtsaf te slaan, dus dat doen we, de Chrysantstraat in.

We lopen recht op een molen af, maar voordat we die bereiken slaan we rechtsaf de Irisstraat in.

Aan het eind gaan we linksaf en volgen het water dat om de oude stervormige stadskern van Woerden loopt.

Achter een bocht in de singel, waar een woonboot ligt, zie ik de bovenleiding van het spoor. Volgens mijn routebeschrijving ben ik nu vlakbij het station van Woerden.

Ik blijf de singel volgen en al gauw lopen we parallel aan het spoor. Het station is eenvoudig te vinden, we lopen er vanzelf tegenaan.

Zie ook Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Aanleiding

En Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Etappe 1

En Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Etappe 2

En Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Etappe 4

99 dagen z.f.- dag 97

leave a comment »

99 z.f. Een nieuw tijdperk, een experiment. Facebook is zo doorgedrongen tot ons dagelijks leven en onze dagelijkse omgangsvormen en contacten, dat ik me afvraag wat me overkomt als ik een tijdje zonder doe. Nog 3 dagen.

Drie is een magisch nummer. Als iets in de bijbel belangrijk was duurde het vaak drie dagen: Jona zat drie dagen en nachten in de buik van een vis, Jezus stond na drie dagen en nachten op uit de dood. Ik keer over drie dagen terug op Facebook. Of niet, dat kan natuurlijk ook nog. Eén van de ideeën van 99 dagen zonder Facebook was dat ik zou uitvinden wat ik eraan mis. Helaas kan ik dit niet met zekerheid vaststellen. Wel heb ik meer van Twitter ontdekt, maar hoewel dit vast een causaal verband heeft wil ik dit graag terzijde laten. Ik ben tenslotte ook niet teruggekeerd naar Hyves en Google + heb ik ook niet omarmd.

Wat heb ik nu toch gemist de laatste tijd? Joni Mitchell zong in Big Yellow Taxi dat You don’t know what you’ve got ‘till it’s gone. Ik had Facebook en toen was het er vrijwillig even niet meer. Ik zou dus moeten weten wat ik heb gemist. Maar zo eenvoudig is het niet. Ik weet in ieder geval zeker dat ik het gemak om contact te houden heb gemist. En het gemak om te weten wat er speelt. (vooral wie er waar speelt en wie er naartoe gaan) Toch lijken deze zaken niet de hoofdzaak. Ik blijf steken op twee en als drie het magische nummer is, dan moet ik zeker de komende drie dagen uitzoeken wat ik dan toch vooral heb gemist.

Misschien kan ik beter beginnen met een top drie wat ik niet heb gemist. Ik heb niet gemist dat ik niet langer weet waar iedereen uithangt, of ze zijn ingecheckt in hun bed, bank of keuken. Ook heb ik het niet gemist, dat ik uren minder sliep, omdat ik melige conversaties aan het volgen was (en er vaak aan deelnam) waardoor ik te laat naar bed ging. Ten slotte heb ik het niet gemist, omdat de mensen met wie ik echt ben bevriend, mijn kern van echte vrienden toch de moeite nam om in contact te blijven. Telefoongesprekken en sms bleken prima surrogaat om op de hoogte te blijven van wat er speelt bij de mensen die voor mij het belangrijkst zijn. Het bleek een prima vervangingsmiddel om te worden uitgenodigd mee te gaan naar optredens. In sommige gevallen was het kaartje voor mij al gekocht!

De oplettende lezer zal doorhebben dat ik het lijstje van drie dingen die ik niet heb gemist niet echt heb afgemaakt. De uitdaging is dus om de komende drie dagen beide lijstjes compleet te maken. Zoek uit wat je mist als je geen Facebook hebt en ga na wat je vooral niet mist als je het niet hebt. Mocht iemand suggesties hebben, ik houd mij aanbevolen. Graag nog even niet op mijn wall posten alstublieft.

Written by thehotstepper

december 29, 2011 at 9:49 am

De omgeving van de mens

with one comment

Ik begin iets te krijgen met tegeltjeswijsheden. Prachtig vind ik ze. Van die korte zinnen. Niet meer dan een paar woorden. Misschien komt het omdat ik zelf soms zo breedsprakig kan zijn. Dat verwijt is me meer dan eens gemaakt, dus dan zal er wel een kern van waarheid inzitten. Net als in tegeltjeswijsheden. De kracht zit hem in de eenvoud. Je leest het, en je weet dat het klopt. Niets meer aan doen. Goed zo.

Van de week reed ik door Rotterdam en toen zag ik er weer één. Het stond niet op een tegeltje, maar op een gebouw en ik dacht meteen: Wow, dat is me er weer één. Dit had niet misstaan in delfsblauw. De tekst is van Jules Deelder, nachtburgemeester van Rotterdam. In januari wordt een nieuwe stadsdichter benoemd. Zou ie in de race zijn?

Written by thehotstepper

december 28, 2011 at 6:30 pm

Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Etappe 2

with 3 comments

Lopen langs de lijn van Rt naar Ut > Etappe 2 Rotterdam Alexander/Gouda  (17,0 km)

Mooie afstand, stukje stads, maar ook vooral veel groen. Flink stuk langs de rivier en dwars door de polder. Het Groene Hart doet al van zich spreken. De echo belooft echter nog meer moois…

15 oktober 2011 – Johan Cruijff zei het al: Elk voordeel heeft zijn nadeel. En dat geldt ook andersom. Het nadeel van lopen langs de lijn is dat je altijd op weg moet naar een vertrekpunt en in mijn geval ligt dat steeds verder weg. Het voordeel is dat ik een heerlijke verfrissende fietsrit door de stad heb mogen maken. Het is 11 à 12 graden, de lucht is strakblauw en de warming up heb ik gehad. Zo meteen even lekker uitblazen in de trein, die mij naar mijn uiteindelijke vertrekpunt van vandaag brengt, Rotterdam Alexander.

De wandeling start om 10.30 precies. Zo te zien had ik beter met de fiets kunnen gaan. Volgens het fietsers-verkeersbord is het 14 kilometer naar Gouda, dat scheelt drie kilometer met de route die ik heb uitgestippeld. Maar dat is dan ook een mooie route. Ik had een oninteressante weg kunnen uitkiezen langs een drukke N-weg, dat is ook waar het fietspad langs voert, maar in plaats daarvan heb ik ervoor gekozen om iets landelijker te gaan lopen, omdat ik ervan uitga dat het interessanter voor mezelf is en dat het mooiere foto’s oplevert.

We slaan linksaf, onder winkelcentrum Alexandrium door en komen dan op de Hoofdweg. Althans, zo lijkt het. Even word ik in verwarring gebracht door de benaming langs de weg. De Hoofdweg, dat is zoals de naam al zegt, de hoofdweg. Daar rijden de auto’s. Parallel daaraan loopt echter de Voerweg, en dat is de weg waar we onhinderd kunnen wandelen. Aan de overzijde van de weg ligt het winkelcentrum met een nogal futuristisch uitziende parkeergarage.

Vandaag loop ik op het eerst op nieuwe schoenen. Het is een hoog model van Salomon. Ze zien er stoer uit en ze zitten ook best lekker, maar mogelijk moet ik ze nog inlopen. Ik hoop dus dat de zeventien kilometer die ik voor vandaag heb gepland niet te lang blijkt.

We verlaten Rotterdam en komen aan in Capelle aan den IJssel, waar we op zoek gaan naar de Capelseweg. Gelukkig blijkt die niet moeilijk te vinden, want ze kruist de Hoofdweg bij een groot verkeersplein, Alexander. Hier steken we de weg over en gaan rechts af.

Soms is het goed om even achterom te kijken, want dat kan mooie plaatjes opleveren, zoals hier van deze mooi verlichte treurwilg.

We blijven op de Capelseweg en passeren de Zevensprong, een naam die voor mij en mijn generatiegenoten waarschijnlijk ook, mooie herinneringen oproept aan de voor die tijd best wel spannende jeugdserie De Zevensprong naar het boek van Tonke Dragt.


We volgen de Capelseweg ongeveer een kilometer en het is niet eens zo onaangenaam lopen, alleen heb ik nu dat maffe kinderliedje in mijn hoofd. Ik zal hier alleen het laatste couplet afdrukken. De rest is vergelijkbaar, want het lied heeft een refrein dat iedere keer dat het gezongen wordt één  regel langer wordt.

Heb je wel gehoord van de zeven, de zeven,
Heb je wel gehoord van de zevensprong
Ze zeggen dat ik niet dansen kan,
Ik kan dansen als een edelman
Dat is één…
Dat is twee…
Dat is drie…
Dat is vier…
Dat is vijf…
Dat is zes…
Dat is ze-e-ven…

Pal tegen de zon in, geniet ik van de warmte op mijn  gezicht. Achter de bosjes klinkt het geruis van auto’s, die niet te zien zijn. Aan het eind van eerder genoemde kilometer slaan we linksaf het park in. Het door graffiti bekladde hutje is een handige wegmarkering.

We zijn op weg naar het IJsvogelpad. Om daar te komen gaan we na een paar meter rechtsaf of een bolgekromd bruggetje en slaan vervolgens weer linksaf.

Er is ook de bekende rood-gele markering aangebracht die aangeeft dat we hier op een Lange afstandswandelpad (LAW) bevinden en dat geeft mij goede moed, want ik ken hier heg noch steg, dus ik moet er maar vanuit gaan dat ik mijn huiswerk goed heb gedaan en een goede route heb uitstippeld.

Het IJsvogelpad voert door het Schollebos, excuseert u mij dat ik het eerder een park noemde, en het is duidelijk dat Google Maps hier problemen mee heeft. De aanwijzingen volgen elkaar in hoog tempo op. Links, rechts, links. Hier één minuut lopen, daar twee… Ik ben daarom echt blij dat ik op een LAW route zit. Dat geeft mij voldoende vertrouwen dat ik het Schollebos ook weer uitkom.

Op een kruising aangekomen, kies ik ervoor om rechts aan te houden en de plas aan mijn linkerkant te passeren. Voorbij de plas houden we rechts aan.

Zojuist zijn we over dit bruggetje het water overgestoken.

Voor ons is het Hermelijnpad. Hier slaan we rechtsaf.

Terwijl de herfstblaadjes knisperen onder mijn nieuwe wandelschoenen, slaan we na een paar meter linksaf richting Rigoletto.

We komen weer over een bruggetje en gaan met de bocht mee het woonerf in.

Lekker is dat! Al die woonerven hebben geen straatnaamaanduiding. Op goed geluk volgen we de weg en komen zo goed uit op de Nabucco. We kruisen Orfeo, Othello en wederom een slootje, waar we rechtsaf de Librije op gaan.

Aan het eind van de Librije lopen we wederom tegen een water partij aan. Hier gaan we links richting de Schollevaartseweg.

Aan onze linkerhand is een oninteressante woonwijk waar ik geen foto van maak. Toch is het niet onaangenaam lopen hier en de route is me tot nu toe zeer meegevallen.

Je weet nu eenmaal dat als je van Rotterdam naar Utrecht wilt wandelen, je door stedelijk gebied loopt, maar het is verrassend om te hoe gemakkelijk stedelijk en landelijk aan de randen in elkaar overlopen. Ik ben in ieder geval blij met mijn keuze om drie kilometer om te lopen. De route door het Schollebos is strikt genomen niet noodzakelijk om van Rotterdam in Gouda te komen, maar ik vind het zeker de moeite waard.

Op een gegeven ogenblik kruist het pad de Schollevaartseweg. Hier gaan we bij een kleine dam rechtsaf. Even verderop kruisen we een drukke verkeersweg. Goed uitkijken bij het oversteken dus.

Bij een bruggetje naar de Klaas Klinkertweg slaan we linksaf de Bermweg op. (dat is dus voor het bruggetje)

Lopend op de Bermweg verlaten we de bebouwde kom van Capelle aan den IJssel. Net voorbij het bord ligt een woonboot die te koop is. Woonboten hebben een bepaalde aantrekkingskracht omdat het geen doorsnee woningen zijn, maar hoe mooi het hier ook is, het is wel een beetje afgelegen. Bovendien vraag ik me af, het zal wel afgunst zijn, of het gezond is om zo dichtbij een hoogspanningsmast te wonen?

We lopen al geruime tijd door een waterrijk gebied. Veel vijvers, slootjes en bruggetjes. Wie water zegt in Nederland zegt watermanagement en daar hoort een gemaal bij. In dit geval is dat het Mr. P. Kleijn gemaal, wat genoemd is naar de eerste dijkgraaf van de Polder Prins Alexander.

Ik heb altijd gedacht dat Alexanderpolder naar ‘onze’ prins Willem Alexander is genoemd, maar niets blijkt minder waar. Ze is echter genoemd naar Willem Alexander Karel Hendrik Frederik.

Prins van Oranje, prins der Nederlanden, prins van Oranje-Nassau, de derde zoon uit het huwelijk van koning Willem III en Sophie van Württemberg. Vanaf het overlijden van zijn broer Willem op 11 juni 1879 tot aan zijn dood was deze Alexander de kroonprins. Hij werd echter nooit koning. Prins Alexander stierf ongehuwd en kinderloos op 32-jarige leeftijd op 21 juni 1884 aan tyfus.

Bron: Wikipedia

Het ruikt een beetje naar mest. In de verte kraait een haan. Of eigenlijk is het niet eens zo ver,  want ik kan het beest zien lopen, evenals diverse schapen die hier grazen. Eigenlijk best wonderbaarlijk dat onder de rook van Rotterdam zo’n landelijk stukje Nederland gewoon bewaard is gebleven.

In het weiland komt een konijn aangesprint. Ze bleef heel even heel mooi rechtop zitten, maar had zeker geen zin te wachten voor de foto, vandaar dit wazige plaatje van sprintende Nijn in het groen.

Het Warmoezenierspad laten we links liggen, want we vervolgen onze weg over de Bermweg. Het triggert me echter wel. Een Warmoezenier, wat is dat ook alweer? Gelukkig bood mijn encyclopedie bij thuiskomst de helpende hand:een warmoezenier is, hoe toepasselijk in dit landschap, een verouderde term voor groentekweker.

Langs de weg staan drie paarden, of beter gezegd tweeëneenhalf. Ik vraag me af of die Shetlandpony geen complex krijgt van die grote zwarte paden? Het beestje moet zich wel enorm klein voelen.

Aan het einde van de Bermweg wacht ons Nieuwerkerk aan den IJssel. Hier vervolgen we onze weg over de Loire en de Taag, om uiteindelijk na 10 meter Taag weer rechtsaf op de Bermweg uit te komen, die dus zowel door Capelle als door Nieuwerkerk loopt.

Aan het einde van de Bermweg steken we de Burgemeester van Heugtenweg over en komen zo in de Prinses Beatrixstraat. Misschien dat het niet lang meer duurt, voor deze straatnaam weer actueel wordt als Willem Alexander, Koning Willem 4 wordt.

Erg lang is de Beatrixstraat, laat ik hem zo maar noemen, niet. Al gauw komen we op een T-splitsing met de Kerkweg. Aan onze linkerhand is een pittoreske begraafplaats.

Zo zouden er wat mij betreft meer moeten zijn. Met grindpaden en oude grafzerken, die hier en daar zijn verzakt.

Op de hoek staat een monument ter nagedachtenis aan Hen die Vielen door de bevrijdingsstrijd van 10 mei 1940 tot 5 mei 1945. Ik sta er kort bij stil en bedenk me dat ik mede door deze mensen deze wandeling in alle vrijheid kan maken.

Daar waar de Kerklaan de N-219, de Schielandweg, kruist staat aan de linkerkant een imposante villa waar tegenwoordig eetcafé Cartoons is gevestigd.

Het is echter nog te vroeg voor een pauze en we steken de drukke N-weg over om even verderop linksaf te slaan, de ’s Gravenweg op.

Aan het einde van de ’s Gravenweg gaat de weg lichtjes omhoog, ten teken dat we richting de dijken en het water lopen. We komen zo op de Kortenoord, waaraan een prachtige molen is gelegen.

Wat een prachtige naam voor een café! Rustwat. Het brengt me wederom in verleiding, maar zoals ik net al constateerde is het nog te vroeg om te rusten.

We hebben nu acht kilometer in de benen en zijn dus nog niet op de helft. Niks Rustwat, we lopen rustig door. De molen is een korenmolen en ze heet Windlust. Ze staat op een punt, zo goed als in het water langs de dijk.

Kortenoord is een dijk zonder voetpad. Beneden loopt een fietspad en misschien is het wel verstadig om beneden langs te lopen, maar ja bovenop een dijk hebben we natuurlijk meer overzicht…

Ik loop bovendien aan de linkerkant van de weg, zodat ik het verkeer kan zien aankomen, da’s wel zo veilig. Alles wat achterop komt rijdt in principe een baan verder. Ik blijf dus nog even boven lopen. Mocht het echter veel drukker worden met verkeer, dan moet ik misschien toch een padje lager gaan.

Hoewel het uitzicht hier schitterend is, is dit typisch zo’n punt dat je je bedenkt ‘Ik kan hier stug doorlopen, boven op de dijk, maar het is toch best veel verkeer, dus waarom zou ik niet naar beneden gaan, naar het smalle asfaltpad en het verkeer lekker veilig boven mijn hoofd laten langssuizen?’ Zo gedacht, zo gedaan.

Lopend op de Kortenoord, die helemaal niet zo kort is, zie ik in de verte de stompe toren van Moordrecht.

Naast deze stompe toren zie ik in de verte nog een markante mijlpaal in het landschap, de spoorbrug bij Gouda, niet ver bij mijn eindbestemming vandaan.

Halverwege Nieuwerkerk en Moordrecht komen we langs het Abraham Kroesgebouw. Dit is wederom een gemaal. Het is wel duidelijk dat we in de polders van het Groene Hart lopen en dat de waterstand hier niet zonder meer kan worden gemanaged.

Het gemaal en mijn eigen hoge nood inspireerden mij tot de volgende poëtische oneliner:

Ik was pas echt in mijn sas toen ik in de polder van Zuidplas van mijn eigen plas af was.

We passeren de Snelle Sluis, die de enige verbinding tussen de Hollandse IJssel en de Rotte vormt. Ze is gebouwd in 1829 als eerste werk voor de droogmaking van de Zuidplaspolder, het laagste punt van Nederland. De Snelle Sluis werd geheel vernieuwd in 1987.

Boven mijn hoofd lang de weg lopen telefoon- en/of electriciteitskabels tussen houten palen met porseleinen koppen. Ik wist helemaal niet dat dit in Nederland nog bestond? Ik vind het zo bijzonder dat ik er een foto van maak.

We vervolgen onze weg en komen zo in Moordrecht. Grappig: Als ik bovenlangs was gelopen, dan was ik eerder aangekomen in de bebouwde kom, dan nu ik onderlangs loop. Het scheelt ongeveer 150 meter.

Bij het bordje met de tekst Doorgaand verkeer (voor fietsers) Gouda gaan we wederom naar boven.

We komen zo vlak langs de stompe kerk. Wat een lelijk ding! Vanuit de verte (ik zie hem wel eens als ik door het raampje van de intercity van Rotterdam naar Utrecht naar buiten kijk) ziet hij er wel imposant uit, maar van dichtbij is de toren verre van mooi.

Even verderop komen we langs een charmant gebouwtje wat ik dan wel weer mooi vind. Het is het negentiende eeuwse raadhuis van Moordrecht. We lopen er voorbij en gaan met de bocht mee een smalle straat in, de Dorpstraat.

De Dorpstraat doet haar naam eer aan. Het autoluwe straatje met ouderwetse huisjes aan weerszijden doet zeer dorps aan.

Diverse huisjes zijn dichtgetimmerd, andere zien er weer prachtig uit. Het is een aparte mix van verval en welstand. Ik passeer een café met een mededeling op de ruit dat het op 26 juli j.l. voor het laatst open zijn geweest. Gesloten… Te weinig klandizie zeker?

Even verderop zit een Chinees restaurant in een voormalige kerk. Ik vind het iets moois hebben, alsof de wereldeconomie zich heeft verwaardigd, in het klein een voorbeeld te stellen.

Aan het einde van de Dorpstraat verwijdt de wereld zich weer We komen op een dijk met een prachtig uitzicht over de Zuidhollandse IJssel. Opeens is het weer licht en ik heb het gevoel dat ik weer kan ademen. Dat ik meer lucht krijg.

Toch is het niet allemaal rozengeur en maneschijn, want terwijl ik op de dijk loop valt het me ook op hoeveel drukker het hier is (niets van te zien op de foto) dan op de dijken in Gelderland en Noord-Brabant. Daar kwam mij af en toe een auto achterop of tegemoet. Hier is dat wel anders, ik ben daarom blij met dit trappetje zodat ik weer veilig benedendijks kan lopen.

We komen langs een soort van volkstuinencomplex, of misschien zijn het vakantiehuisjes. (Eenmaal thuis gekomen zoek ik het op. Het blijkt recreatiepark De Poldertuin) Veel huisjes hebben een rieten dak.

Wat origineel! We lopen hier op het Oosteinde, logisch dus dat de uitbater van dit café het Eastend heeft gedoopt.

Aan onze linkerhand passeren we een golfterrein dat is bezaaid met witte stipjes. Het ligt aan de rand van een vijver en ik vraag me af hoeveel golfballen inmiddels op de bodem te vinden zijn?

Daar waar een verkeersbord van de ANWB de fietsers de weg naar boven wijst, de dijk weer op, richting Gouda, gaan wij ook weer bovendijks en lopen richting de sluizen. Er komt net een zeilboot aan, dus één kant van de sluis staat open.

We lopen dus gauw nog even over de  brug die nog te gebruiken is voor het wegverkeer, waar ik mezelf voor het gemak ook maar even toe reken. Het blijkt de Rotterdamse weg te zijn. Dat kan geen toeval zijn…

Midden op de brug is goed uitzicht op de sluis. Er vaart juist een zeilboot in. Dus dat is de boosdoener…

Aan de overkant slaan we linksaf en lopen een stukje parallel aan de sluis. In de verte kunnen we de auto’s in een rij zien staan wachten op het sluiten van de brug, zodat zij hun weg kunnen vervolgen.

We lopen er niet achteraan, want wij zijn inmiddels aan de goede kant. Aangekomen bij de brug gaan we daarom rechtsaf naar beneden. In de verte zien we voorbij de meerpalen een molen met frisse witte zeilen.

Niet veel verder staan we opnieuw aan de waterkant. Hier slaan we linksaf richting een brug die even verderop al is te zien.

Hier steken we over en gaan opnieuw linksaf. We lopen over het gras, op een honden uitlaatplaats.

Zodra we weer op het verharde pad komen, slaan we rechtsaf, opnieuw een brug over en komen zo via de Nachtegaalstraat,  waar we linksaf slaan, op het Oranjeplein.

Langs de Ecostroomcentrale gaan we de straat in die met de  bocht mee naar rechts gaat richting het Groene Hart ziekenhuis.

We lopen nu in de Reigerstraat, die overgaat in de Lazaruskade. Ik glimlach, want Lazarus is een oude bekende, die ik vooral in het weekend tegenkom.

Vanaf hier kan een kind de was doen, want hoewel de straatnamen veranderen, blijft de route hetzelfde. Immer gerade aus! Dat wil zeggen, totdat de Kattensingel de Crabethstraat kruist. Hier slaan we linksaf richting het station. Jammer, want zo laten we het gezellige centrum van Gouda onbenut.

Ik besluit echter dat ik geen zin heb om nog een blokje om te lopen en neem genoegen met wat Gouda mij tot nu toe had te bieden: Zo kwam ik langs dit oude huisje met het prachtige houtsnijwerk en is  het lopen langs de singel met haar woonboten ook niet onaangenaam.

Aangekomen op het station maak ik nog even fotootjes van de beelden (hieronder zie je een voorbeeld) die er de ingang sieren. Ik heb er nog precies genoeg tijd voor, voordat de trein naar Rotterdam vertrekt.

Zie ook Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Aanleiding

En Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Etappe 1

En Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Etappe 3

En Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Etappe 4

Oma over Jezus

leave a comment »

De dominee sprak op de begrafenis van mijn oma en vertelde wat ze hem verklapte op haar sterfbed. Ze had een glimp van de hemel gezien.‘Het is er zo mooi’, zei ze. ‘Ik zag goud en zilver. En Hem, je weet wel met die lange haren en die baard.’ Ik schudde mijn hoofd, maar kon niet voorkomen dat diverse familieleden zich naar mij omdraaiden…

Written by thehotstepper

december 25, 2011 at 5:14 pm

Geplaatst in Anekdote

Tagged with , , , ,

99 dagen z.f.- dag 93

leave a comment »

99 z.f. Een nieuw tijdperk, een experiment. Facebook is zo doorgedrongen tot ons dagelijks leven en onze dagelijkse omgangsvormen en contacten, dat ik me afvraag wat me overkomt als ik een tijdje zonder doe. Nog 7 dagen.

Wat ooit begon als aftel experiment van 99 dagen is nu geslonken tot een week. Nog zeven dagen precies, mensen. Nog zeven dagen zonder Facebook en nog zeven dagen 2011.

In het kader van Serious Request heb ik heel even overwogen om mijn experiment te staken. Gesponsord uiteraard: Theo staakt Actie voor Mama of zo iets. En als er dan bijvoorbeeld tenminste 500 euro zou zijn toegezegd, dan had ik op Facebook het totaalbedrag kunnen bekendmaken. En dan had ik mijn experiment niet afgemaakt, maar dat had iedereen mij dan vast vergeven.

Het blijft echter bij een overweging en ik blijf sterk. Nog een week volhouden, hoewel het niet meevalt als Gmail zulke hartekreten op mijn wall aan mij openbaart.

Written by thehotstepper

december 25, 2011 at 3:41 pm