Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for april 2014

Koning van de Koningsmarkt

with one comment

Cor Steyn

Afgelopen zaterdag stond ik op de vrijmarkt. Het was Koningsdag en daar hoort, net als bij Koninginnedag een rommelmarkt bij. Ben ik het meestal die rommel koopt, dit jaar was ik het die had bedacht eens wat oude zooi te verkopen. Mijn boekenkasten zijn een stuk leger en ook de inhoud van talloze verhuisdozen die al jaren op zolder staat te verstoffen had ik meegenomen. Vol goede moed stalde ik mijn koopwaar rond half negen uit op de door mij gehuurde marktkraam. Het was nog leeg en stil op de markt. Zelfs de kramen links en rechts van mij waren nog onbemand. Mooi, dacht ik, zodra de eerste klanten komen, zijn ze voor mij.

De wens is de vader van de gedachte en daar bleef het bij. Om vijf over half tien verkocht ik mijn eerste single-cd’tje. Aan mijn buurman nota bene, die inmiddels zijn kraam had opgetuigd met een paar bakken vinyl. Het was tegen zijn principes, zo’n digitale geluidsdrager, maar aan Cannonball van The Breeders bewaarde hij goede herinneringen. Voor twintig cent kocht hij bij mij een geheugensteuntje.

Terwijl het bij mijn buurman storm liep, vinyl is hip, videobanden en boeken zijn uit, zat ik te rekenen. Ik had de kraam voor twintig euro gehuurd en had zojuist na een uur 1% van de huur terugverdient. Gelukkig scheen de zon weldadig en werd het naarmate het warmer werd ook steeds drukker. Ik besloot om hoe dan ook een succes te maken van mijn dag en ging actiever en vooral assertiever met mijn weinige klanten om. ‘Zoekt u een bepaald boek?’, vroeg ik aan een heer op leeftijd. ‘Ik ben geïnteresseerd in geschiedenis’, antwoordde hij, terwijl hij zich hoofdschuddend naar de volgende stand begaf. ‘Wacht even’, riep ik, terwijl ik onder mijn stalletje een graai in mijn tas deed. ‘Misschien is dit iets voor u.’ Ik toonde hem Terug in de tijd van Koos Postema, een aardig boekje, dat ik niet had meegenomen om te verkopen, maar om zelf te lezen. Hij kocht het voor twee euro. Nu had ik helemaal niets meer te doen.

Toch beschouwde ik het voorval als een goed teken. Ondertussen verkocht mijn buurman weer een stapel platen en keek mij lachend aan. ‘Wacht maar’, zei ik, ‘mijn geluk begint te keren.’ En inderdaad, zo nu en dan verkocht ik een boek of een cd’tje en zes uur later speelde ik zo waar quitte. Mijn buurman was inmiddels aan het opruimen en ik moest nog gaan verdienen.

‘Gekke vraag misschien, maar hoeveel vraagt u voor al die boeken?’ Ik kon mijn oren niet geloven. ‘Ziet u, ik heb een praktijk en in mijn wachtkamer staat een lege boekenkast.’  Ik kon de man wel zoenen, maar bleef zakelijk. ‘Vijftig euro’, zei ik zelfverzekerd. De man stak zijn hand uit en zei: ‘Verkocht.’ Uit mijn ooghoek zag ik de onderkin van mijn buurman op zijn borst vallen.

‘Koningsmarkt verdient een koning’, zei ik even later tegen hem. ‘Ik ben de beste verkoper, dus ik ben Koning van de Koningsmarkt.’ Hij keek op van zijn platen. ‘Hier, deze stapel is onverkoopbaar’, zei hij. Ik pakte de bovenste van de stapel en bekeek de hoes aandachtig. The best of Cor Steyn and his magic organ. ‘Zal ik deze dan effe voor je verkopen?’ Buurman begon hard te lachen. ‘Haha! Doe maar. Je mag er maximaal een euro voor vangen. Meer is diefstal.’ We hebben er, terwijl we verder opruimden veel plezier om gehad. Iedereen bleek de legendarische Cor Steyn te kennen, maar niemand wilde de lp mee naar huis nemen. Toen mijn buurman al zijn platenbakken had ingeladen gaf hij mij een hand en nam afscheid.

Niet veel later verscheen er een vrouw van een jaar of zestig aan mijn stalletje, waar Cor, tegen een stapel dozen geleund, haar met zijn grote blauwe ogen aankeek. ‘Kent u Cor Steyn?’, vroeg ik. Ze knikte. ‘Ja, van vroeger.’ ‘Waarom neemt u hem niet mee naar huis dan?’ Ze schudde haar hoofd, maar ik zag dat ze twijfelde. ‘Geinig voor weinig. Omdat u het bent mag u hem hebben voor één euro.’ Ze pakte een euromunt uit haar portemonnee en overhandigde die aan mij. Ze  drukte de plaat stevig tegen haar borst terwijl ze wegliep. ‘Veel plezier ermee, mevrouw!’, riep ik haar na. ‘De Koning wenst u een fijne Koningsdag,’ mompelde ik.

Advertenties

Written by thehotstepper

april 28, 2014 at 10:03 am

Wij-gevoel

leave a comment »

De haiku is een vingerhoed vol emotie, waarin weinig ruimte is voor ontledingen en benaderende omschrijvingen. De Warmloper scant dagelijks de krant*)op zoek naar haiku-achtige koppen of quotes. Hij laat zich leiden door de woorden en tracht alleen de haiku te zien. Foto’s worden wazig, teksten gaan op grijs, tot daar die twaalf- tot zeventienlettergrepige tekst overblijft, die ontdaan van alle ballast zich openbaart tot ogenblikervaring.

Ze kwamen te laat
in vorm en daardoor 

verspeelden we de titel

Lees, bewonder en laat u inspireren. Verwonder en laat vooral uw gedachten de vrije loop. Mocht u een mooie interpretatie willen delen, dan staat mijn inbox van harte voor u open.

*)  bron: Metro

Written by thehotstepper

april 28, 2014 at 8:34 am

Geplaatst in kophaiku, sport

Tagged with , ,

Rommelmarkt

with 3 comments

Het is Koninginnedag, herstel Koningsdag. Een historische dag, want voor het eerst. Het is nog even wennen. Voor mij geldt dat sowieso, want ik doe iets wat ik normaal gesproken niet doe. Een eerste keer. En laatste, laat ik dat er meteen bij vermelden. Misschien is er over de invulling van Koningsdag in de toekomst nog onduidelijkheid, maar ik ben er uit: volgend jaar ga ik weer een dagje, of zelfs een weekend naar het buitenland.

Ik sta dit jaar dus eenmalig achter een kraampje op de vrijmarkt. Eerder had ik mijn boekenkasten uitgeplozen met een stofkam en ook had ik een paar verhuisdozen geopend, die de afgelopen zes jaar – sinds mijn laatste verhuizing – stonden stof te vergaren. Het resultaat is dat ik vol goede moed achter een stand met schier onverkoopbare koopwaar sta. Boeken, cd-singles en videobanden.

Mijn buurmannen hadden het wat dat betreft beter voor elkaar. Zij staan met bakken vol langspeelplaten. Vinyl: het nieuwe zwarte goud. Lp’s zijn hip. Mocht ik dat nog niet weten, dan weet ik dat nu. Het wordt mij hoe dan ook pijnlijk duidelijk gemaakt. Want, ik zit min of meer voor  jan met de korte achternaam achter mijn desalniettemin goed gevulde stalletje en bij mijn buren loopt het storm. Het is gewoon dringen.

Continu staan er zes à zeven man in de bakken te graaien. Ik mag blij zijn met dat aantal geïnteresseerden per uur. Ik vind het niet eerlijk. Uiteraard is mijn mening sterk beïnvloed door giftige kift, maar ik vind het dus niet kunnen, hè. Oneerlijke concurrentie, dat is het. Een vrijmarkt is niet hip. Het is goddomme niet voor niets een rommelmarkt!

Written by thehotstepper

april 27, 2014 at 7:43 am

Stadswandeling met eten

leave a comment »

Buiten was het fris in winderig. Grijze wolken hingen laag en drukten zwaar op de legen straten. Het was vroeg nog en we hadden trek. Zowel ’t Stad als wij moesten nog op gang komen. We vonden onze startkabels bij Zwazo, een zeer aanbevelenswaardig restaurantje aan de rand van het Blauwtorenplein, waar op zondag de Vogeltjesmarkt is. Binnen was het knus en warm. Ze zetten er een goede bak koffie en we hebben er uitgebreid en op ons gemak ontbeten. Met frisse tegenzin vervolgden we onze weg na een krappe anderhalf uur.

We wandelden langs de betonnen kolos die  Schouwburg heet, via de Wapper naar de Meir, waar we rechtsaf sloegen richting het Centraal Station. Van winkelen kwam weinig, want we hadden een missie. We waren onderweg naar Park Spoor Noord, om met eigen ogen te zien dat het mogelijk is om een verwaarloosd rangeerterrein om te toveren in een hippe ontmoetingsplek. Ondertussen was het nog steeds koud en guur en van de wandeling liepen we ook niet warm.

Evenwijdig aan de drukke, lawaaiige Italiëlei, liepen we door de troosteloze Osystraat. Aan de gevel van een schoolgebouw hing een wit bord met in grote rode letters Geen plas tegen onze klas. Zo’n straat. Langs de stoeprand stonden geknotte bomen, wat me een triest gevoel gaf. Het was of er in deze straat iets heel ergs was gebeurd en de dat de naakte bomen met hun kale stammen en misvormde aftakkingen ons daaraan moesten herinneren.

Via de Rotterdamstraat, het Sint-Jansplein en de Lange Dijkstraat bereikten we het park. Toen we onze bestemming bereikten brak de zon door en ging de wind liggen. We laafden ons aan de groene ruimte. Het contrast met de eentonige straten die ons naar het park leidden had niet groter kunnen zijn. Na een aangename wandeling bereikten we een speeltuin, waar we het gezegde dat ouders gelukkig zijn als hun kind dat is testten. Verrek, het bleek te kloppen. Het kleine kinderdrama dat zich voltrok toen we schommel, glijbaan en zandbak verlieten, namen we voor lief.

We verlieten het park westwaards in de richting van de havens en een wijk die Het Eilandje heet. Om er te komen moesten we onder viaduct door. Terwijl hoog boven ons verkeer zich haastte van hot naar haar, wandelden wij tussen de met graffiti versierde palen en bogen die de luchtstaat stutten. Via het Asiadok en en het Kempisch dok bereikten we Antwerpens jachthaven, het Willemsdok. Hier ontdekten we aan de Godefriduskaai een filiaal van Balls & Glory. Toeval bestaat niet, maar laat het nu net lunchtijd zijn, dus betraden wij het gehaktballenwalhalla voor een voedzame maaltijd.

De inrichting van het restaurant in het Felixpakhuis is eenvoudig. Klinkers als vloerbedekking en lange pastelkleurige tafels tussen witgelakte houten staanders en houten krukjes. De verre muur lijkt gemaakt van gestapelde pallets en de keuken is een wit betegeld kookeiland, dat vrij zicht biedt op de verrichtingen van de kok. Mevrouw Stepper en ik zijn fan. Meneertje ook. Dit restaurant is echt een aanrader voor wie van ongedwongen houdt en ook iedereen die van platvloerse humor houdt kan hier goed terecht. Het is onduidelijk of de man het bewust doet – en we hebben het niet bij hem nagevraagd – maar de ober/kok die het concept van Ball & Glory uitlegt aan nieuwe gasten, vertelt keer op keer dat hij altijd twee ballen warm heeft klaarliggen.

Written by thehotstepper

april 20, 2014 at 11:11 am

You Run, We Banana

leave a comment »

Rotterdam  – 13 april 2014 Overal in de stad worden pannenkoeken gebakken en ontbijt men spaghetti. Ook schijnen bananen lastig verkrijgbaar. ‘ Probeer het ’s bij de toko,’ zei de bedrijfsleider van de Jumbo. ‘ Maandag komt een nieuwe lading,’ zei de groenteboer. ‘ Zelden zo’n run op de Bonus,’, aldus Appie van Albert Heijn.

Wat voor sommigen een raadsel is, is voor andere nogal wiedes. Tweede zondag in april. Rotterdammers zetten hun huizen open voor hardlopers uit het hele land. Ook Rotterdammers zelf, een enkeling daargelaten, maken zich klaar voor het hardloopevenement van het jaar. Overal in de stad worden koolhydraten gestapeld. Naar verluidt zijn er zelfs runners die de ene goudgele rakker al een tijdlang mijden ten faveure van die andere, die kromme.

Op de site van Marathon Rotterdam tikt de klok nog langzaam af. Nog minder dan twintig minuten, dan telt de klok langzaam naar een nieuw record. Misschien dat niet het baanrecord wordt gebroken, maar met duizenden lopers kan het niet anders dan dat persoonlijke records worden gebroken. Hoewel ik er zelf niet aan moet denken om een dikke 40 kilometer te rennen, zal ik er wel staan om hen die het aandurven aan te moedigen. Mijn motto: You Run, We Banana!

Written by thehotstepper

april 13, 2014 at 9:22 am

Geplaatst in evenement, rotterdam

Tagged with , , , ,

Retorische vraag

with one comment

‘Schat, waar is mijn OV-kaart? Hij ligt niet op het kastje.’  Soortgelijke vragen en mededelingen klinken regelmatig in ons huis. Vroeger liet het antwoord zich niet raden, maar tegenwoordig roept een vraag waar iets is gebleven een standaardantwoord op. Goed, laatst was ik vergeten waar ik de auto had geparkeerd. Dat was andere koek, maar in het geval van een verdwenen linker kinderschoen, het flesje tabasco, een pollepel of de afstandsbediening is de vraag stellen hem beantwoorden.

Waar we eerst nog een eigen Zwartegatentheorie erop nahielden, weten we tegenwoordig onze eigen Bermudadriehoek perfect te lokaliseren. In Huize Stepper dus geen oneindig gezoek, een race tegen de klok, omdat de zwarte doos uiteindelijk stopt met het uitzenden van een noodsignaal. Nu is het verdwijnen van een pak stroopwafels, een flesje nagellak of een koffiekopje – al dan niet met inhoud – natuurlijk niet te vergelijken met de vermissing van een Boeing 767 inclusief bemanning en passagiers, maar een columnist wordt geacht de actualiteit niet te veronachtzamen.

Het is hooguit vervelend dat het cd-hoesje van mijn laatste aankoop tijdelijk misplaatst is en ik de cd niet netjes kan opbergen. Er zijn ergere dingen. Ik kan de plaat nog een keer draaien en me ondertussen afvragen of ik niet beter weer op vinyl kan overstappen. Niet alleen zijn lp’s groter, dus ik raak de hoes minder snel kwijt, het is ook nog eens hip.

Ik besloot de knoop door te hakken onder het genot van nog een bakkie pleur. ‘Schat, heb jij de koffiekopjes opgeruimd? Die van mij stond net nog op de salontafel,’ riep ik naar boven, waar mevrouw Stepper net meneertje voor een middagdutje naar bed bracht. Het antwoord laat zich inmiddels raden, maar ik ben soms wat verstrooid. Gelukkig wordt mij veel vergeven, dus opgewekt riep ze terug: ‘Kijk ’s in de kolenkit!’

Written by thehotstepper

april 11, 2014 at 9:12 am

MoMo – Gezelligheid kent geen tijd

leave a comment »

Dit weekend staat Rotterdam weer in het teken van Motel Mozaïque, het veelzijdige festival dat naast muziek ook een keur aan andere kunsten en activiteiten biedt. Nu moet ik zeggen dat ik een luie bezoeker van het festival ben en dat ik eigenlijk altijd met name voor de muziek ga en de rest voor lief neem. Dit jaar ben ik zelfs zo lui dat ik niet eens een kaartje heb gekocht. Ik laat mij gewoon gratis en voor niets vermaken bij de 3Voor12 sessies.
Anders dan voorgaande jaren hoefde ik daar op vrijdag niet eens zo heel ver voor van huis, want Motel ging voor Hotel bij mij om de hoek. Vraag me niet hoe, maar ik slaagde erin om te laat te arriveren voor het eerste optreden. ‘Heb je oordoppen bij je?’, vroeg een vriendin die wel op tijd was toen ik haar begroette. Ik keek haar vragend aan, want ik vond het nogal een tamme bedoening. ‘Het was hard. Zo hard!’ Ze keek me indringend aan en schudde haar hoofd. ‘Ja, dat viel te verwachten van Eagulls, duh. Je wordt oud.’ Het leverde mij een goedmoedige oorvijg op. ‘Kijk, ’s om je heen. Beton, spiegels. De akoestiek is vreselijk hier.’ Ik haalde mijn schouders op en keek weg. ‘Hé, ze hebben een bar, mooi’, zei ik, waarop ik een bierblik uit mijn binnenzak viste, opentrok en het mijzelf gemakkelijk maakte op een van de grote witte banken.
‘Best een toffe locatie.’ Ik knikte goedkeurend terwijl ik om mij heen keek. ‘Misschien moet de geluidstechnicus er nog even inkomen.’ Het duurde even voor we er achter zouden komen, want Wild Beasts, die als volgende stond geprogrammeerd cancelde hun optreden. Zouden ze het niet aandurven? Ik werd nu toch wel nieuwsgierig naar de akoestiek en prees mij ondertussen gelukkig met het clubje vrienden en bekenden. Wachten duurt nu eenmaal minder lang in gezelschap. Het was al gauw zo gezellig, dat ik pas bij het tweede nummer van Quilt door had dat de band was begonnen. Het klonk zeker niet rot. Wat nou belabberde akoestiek? Ik haastte mij richting het podium en ontdekte dat het geluid daar in ieder geval nog beter was. Het uitzicht ook. Wat een lief zangeresje.
‘Je moet gewoon dichter bij het podium gaan staan’, zei ik tegen mijn vriendin. Dat viel even later echter niet mee, want Temples was duidelijk een van de publieksfavorieten. Ineens was de Maas geen barrière meer voor de muziekliefhebbers, maar het kan natuurlijk ook zijn dat het weekend inmiddels voor iedereen echt was begonnen. Of het aan de band lag of aan de geluidstechnicus, daar zullen we wel nooit niet achter komen, maar het is een feit dat Temples een fijne set speelde. Even voelde ik spijt dat ik geen kaartje had voor het avondprogramma. ‘Zou het al zijn uitverkocht?’, vroeg ik. Mijn vriendin haalde haar schouders op. ‘Weet niet. Ik kan toch niet, want ik moet straks naar een verjaardag.’
Wat is dat toch met verjaardagen? Men viert een feestje, maar de genodigden zijn vooraf zelden blij. In plaats van dat ze zeggen dat ze naar een verjaardagsfeest mogen, zeggen ze moeten. Bijna was ik blij dat ik geen kaartje had voor het festival. Moest ik daar tenminste niet naar toe. Nu mocht ik nog naar het laatste bandje van de middag luisteren. Wederom liep ik naar voren, maar anders dan bij Temples hoefde ik me nu niet tussen de mensenmassa door te wurmen. Arme Ásgeir dacht ik, maar ik moest die gedachte bijstellen. Op het podium stond niet de jonge IJslander maar een groepje heren uit Engeland, Gentlemen welteverstaan. Gelukkig heb ik geleerd dat je een gegeven paard niet in de bek mag kijken, dus ik dronk snel het opkomende gevoel van teleurstelling weg. Wederom stond ik voor een raadsel. Of het aan de Duvel lag, de geluidstechnicus of Gentlemen, Joost mag het weten, maar ik genoot met volle teugen.
Na afloop haastte ik mij naar het toilet. Een man is ook maar een mens en een blaas is rekbaar tot een x aantal liter. Op de muur las ik teksten van Mwah, de tekstuele verwenners, Net op tijd om te laat te zijn, las ik bijvoorbeeld. Vreemde tekst voor een toilet, dacht ik, maar voor vandaag was het een mooie afsluiter.

 

Written by thehotstepper

april 5, 2014 at 10:26 pm