Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for februari 2012

Aangifte doen

leave a comment »

Ik ben godvergeten kwaad. Klinkt erg? Ja, dat is het ook. Als je denkt dat je er niet tegen kan, dan moet je maar niet verder lezen. Voor wie wil weten waar dit over gaat, mijn fiets is gejat. Zo, dat is er uit. Mag ik daarom boos zijn? Niet dan? Behalve boos, ben ik verontwaardigd en teleurgesteld. Wat is tenslotte erger dan boos? Teleurstelling, desillusie, domper, kater, koude douche. Kan niemand zich voorstellen dat ik met een steen in mijn maag zit?

Een steen?  Over een fiets?

Over een fiets, ja!

Wat doet het er toe wat de oorzaak van mijn gevoel is? Als we zo gaan beginnen, dan kan ik wel ophouden met ventileren hier. Als je er niet tegen kan, dan heb ik je gewaarschuwd en had je na de eerste drie zinnen al kunnen stoppen met lezen. Zeg niet dat het niet waar is.

Het ligt ook niet aan jou, het ligt aan mij. Luister je nu weer? Ga je nu weer verder met lezen? Ik zal het even voor je samenvatten. Mijn. Fiets. Is. Gestolen. In Rotterdam, op het Schouwburgplein.

In het holst van de nacht? Als de boeven op pad gaan?, wil je nu weten? Nee, niet eens. Het was tussen zes en half tien ’s avonds. Ik ging even naar de bioscoop, met mijn meissie. Doen we wel vaker, niets bijzonders, maar vanavond dus wel.

“Gekocht op 23 januari, gestolen op 29 februari. Trouwe metgezel van woning naar station. Een goed begin is het halve werk.” Mooi grafschrift, ware het niet, dat mijn stalen ros uit mijn leven is gerukt, maar ik geen afscheid kon nemen op deze manier. Het waren zes mooie weken.

Nog dezelfde avond belde ik de politie. Een veel te joviale stem, die me doet vermoeden dat het Politie Promotie Team naar me toe komt deze zomer, vraagt me ’In welke plaats wilt u met de politie spreken? Spreekt u de plaatsnaam duidelijk in.’  Een kort gesprek volgt. Ik ben ‘live’ verbonden met een politieagente, die ik vertel dat ik aangifte wil doen van een gestolen fiets. Zij vraagt mij om via een website aangifte te doen. Ben je van de pot gepleurd? Ik denk het, maar zeg diplomatiek dat ik dat niet wil. Ik ga toch zeker je administratie niet voor je doen? ‘Nee, ik wil nu aangifte doen, telefonisch’, antwoord ik. Overmorgen heb ik een telefonische afspraak.

Advertenties

Written by thehotstepper

februari 29, 2012 at 10:47 pm

This strange effect

with one comment

Eist mijn experiment 99 dagen zonder Like zijn tol? Ik krijg het liedje This strange effect van Dave Berry maar niet uit mijn kop. Vooral het refrein, waarin hij toegeeft dat hij dat eigenlijk wel leuk vindt, is een vast terugkerend zinnetje, dat ik eerlijk gezegd ook wel leuk vind. Ik vind het zelfs zo leuk, dat ik me afvroeg hoe het zou staan in Delfts Blauw. Dit moest natuurlijk leiden tot een nieuw tegeltje. Ik ben er erg blij mee!

Written by thehotstepper

februari 28, 2012 at 7:10 pm

De zonnebril

leave a comment »

Mijn sportschool  heeft huisregels. Zelf zeggen ze daarover op hun site: Het is ons streven om alle Basic-Fit leden op een optimale wijze gebruik te kunnen laten maken van de beschikbare faciliteiten. Daarom heeft Basic-Fit, grotendeels op herhaaldelijk verzoek van de clubleden, een aantal huisregels opgesteld. Het zijn er 23, ik heb ze geteld. Sommige zijn heel duidelijk, zoals regel 1: Bij het betreden van de club ga je akkoord met de huisregels van Basic-Fit. Andere, zoals regel 13 zijn minder eenduidig: Het is verplicht schone en gepaste (geen slippers of sandalen) sportschoenen en gepaste sportkledij te dragen. Wat wordt daar eigenlijk onder verstaan, ‘gepaste sportkledij’?

Vandaag zag ik een opmerkelijke verschijning  tussen de sporters. Een man met terugwijkende haargrens en een klein staartje.  Het was echter niet zijn haardracht waardoor hij mij opviel. Het was zijn zonnebril. Wie gaat er nou fitnessen met een zonnebril en is dat gepast?  Ik moet er wel bij vermelden, dat het oranje montuur van zijn bril goed kleurde bij zijn oranje sportshirt en zijn oranje sokken. In die zin was de bril afgestemd op zijn sportkleding of vice versa en was er dus mogelijk sprake van gepaste sportkleding.

Zelf sta ik voordat ik van huis vertrek ook altijd even in mijn sporttas te turen en te mijmeren: schoenen, sokken, onderbroek, broek, shirt, handdoek (regel 12). Of mijn kloffie gepast is wordt voor mij bepaald door het antwoord op de vragen of de ingepakte gympies binnen- of buitenschoenen zijn. (je kan vind ik niet met een paar modderschuiten in een fitnesszaal aankomen) En of mijn shirt en broek comfortabel zijn.  En of ze niet te strak, te kort of te bloot in de zin van sexy zijn. Ik denk er dan vervolgens weer niet over na of al die kledingstukken bij elkaar passen.

Deze meneer doet dat dus wel. Alleen die zonnebril!? Ik begrijp het gewoon niet en ga daar dan de hele tijd over lopen nadenken. Zou hij het een trendy accessoire vinden? Zou het hip en trendy zijn? Heb ik iets gemist? Hij is wel de enige, goddank. Ik moet er niet aan denken om te fitnessen met een zonnebril op mijn hoofd. Zou Edgar Davids met een zonnebril op fitnessen? Mijn gedachten gaan alle kanten op. Ook de slechte kant. Die vent staat natuurlijk nog stijf van de pillen van gisterenavond. Heeft gewoon last van verwijde pupillen. Het is tenslotte weekend. Opgelucht haal ik mijn schouders op. Dat zal het wel zijn. En zolang hij zijn drugs niet meeneemt naar de sportschool (regel 4), wie ben ik dan om daarover te oordelen?

Written by thehotstepper

februari 26, 2012 at 3:56 pm

99 dagen z.L. – dag 57

leave a comment »

Het experiment 99 dagen zonder Facebook was zo leuk, dat ik naadloos doorging met 99 dagen zonder Like. Het idee is om, eenmaal terug op Facebook, meer bewust om te gaan met wat ik er lees en hoe ik daar op reageer.  Nog 43 dagen.

Daar ben ik weer met een blogje over 99 dagen zonder Like. Even een status update. Niemand vraagt er naar, maar ik ga er gewoon van uit dat jullie toch willen weten hoe het gaat. Vinden jullie leuk toch? Nou, bij dezen dus. 99 dagen zonder Like is een eitje vergeleken bij 99 dagen zonder Facebook. Geen last gehad van afkickverschijnselen en zeker geen last van een onbedwingbare drang om op het ‘duimpje’ te klikken. In het begin had ik nog wel eens de neiging, dat wel, maar dat is zeker geen niet te bedwingen, compulsieve drang. Neiging is het zwakke broertje van drang, het niet zo slimme neefje dat gemakkelijk om de tuin te leiden is.

Toch zit ik sinds een tijdje met een dilemma. Ik loop er best al even mee en ik weet niet zo goed wat ik er mee moet. Wat is er namelijk aan de hand? Van mijn blogs worden automatisch links op Twitter en Facebook geplaatst. Waarschijnlijk komen op deze manier veel lezers er achter dat er weer iets nieuws te lezen is en dat ik natuurlijk eigenlijk ook gewoon de bedoeling. Op Twitter wordt mijn tweet met link soms ge-re-tweet, (lastig die engelse woorden vervoegen in het Nederlands) en op Facebook worden die links in veel gevallen beloond met een aantal likes en dat vind ik dan weer leuk. (Het is maar dat jullie het weten, en gelukkig kan je geen likes liken, want in dat geval zou ik mogelijk meer dan een neiging voelen om dat te laten merken.)

Is dat nu je dilemma?, zul je je misschien afvragen. Ik geef je groot gelijk. Bedankt dat je me erop wijst dat ik afdwaal.  Nee, dat is het niet. Mijn tweestrijd bestaat uit het volgende: Je kunt tegenwoordig ook op WordPress je waardering laten blijken voor een blog. Onderaan elke blog (dus niet onderaan de homepage) vind je een like knop. Geen knop met een duimpje (=b) maar een knop met een sterretje (*).  Ik sta echt in dubio, of ik dit met jullie moet delen, want ik weet niet of het in het kader van mijn experiment wel de door de beugel kan. Wat vinden jullie? Laat het me weten en mocht je vinden dat ik niet moet zeuren, dan kan je natuurlijk ook gewoon op de Like- knop onder deze blog klikken.

Written by thehotstepper

februari 26, 2012 at 12:10 pm

Feuilleton Costa Blanca (5b)

leave a comment »

We zijn net terug van een tripje naar de Costa Blanca, waar wij hebben genoten van het weer, de sfeer, de mensen, het eten en drinken en wat niet meer? Inmiddels is het gestopt met sneeuwen. Vandaag doet het weer me zelfs herinneren aan Spanje. Blauwe lucht, witte wolkjes en een zacht zonnetje. Tijd voor het laatste deel van het feuilleton, tijd om me weer volledig op Nederland te richten met een fijne vakantie in mijn achterhoofd als herinnering.

17-02-2012 De laatste volle dag in Spanje besteedden we dicht bij huis. Met de auto reden we naar de parkeerplaats bij de ingang van het natuurpark Serra Gelada, dat eigenlijk op een steenworp afstand van de hotel/motel Noguera ligt. Het was dan ook een ritje van ongeveer vijf minuten, maar we zouden nog een flinke wandeling gaan maken, dus in dit geval waren we liever lui dan moe. Bovendien voelt een babyblauw Panda zich in een natuurpark vast beter thuis dan op een parkeerplaats langs een drukke N-weg.

We liepen omhoog naar de in 2011 gerestaureerde vuurtoren, die op de punt van de baai van Albir en Altea ligt. Het was een mooie dag met veel zon, blauwe lucht en schattige witte wolkjes. Er waaide een licht briesje en al gauw liepen we met onze jassen om ons middel geknoopt naar de top van de klif. Onderweg genoten we van de uitzichten. Bij de vuurtoren namen we een pauze en aten mandarijnen. Ik nam me voor om eenmaal terug in Rotterdam een maand geen citrusvruchten meer te eten. Toch smaakten die oranje appeltjes me in Spanje prima.

Na de afdaling te voet naar de parkeerplaats aan de voet van het park, reden we nog verder omlaag tot aan de boulevard. ‘Dat lijkt Marcel wel’, zei Gis, toen we geparkeerd hadden en aan de wandel waren langs de boulevard. ‘Sterker nog’, zei ik, ‘het is hem!’ Wat een prettige verrassing. Sinds hij is verhuisd naar Spanje, kom ik hem in Rotterdam natuurlijk niet meer spontaan tegen. We keuvelden wat totdat Des aangaf wel weer verder te willen. Logisch, die knul heeft veel te veel energie om in een buggy een beetje naar de vloedlijn te staren. Wij moeten ook verder. Ergens in Altea wacht onze lunch.

Het bleek bij Que Rico te zijn. Op het zonnige terras dronken we mooie wijnen en deden ons tegoed aan een heerlijk driegangenmenu del día, dat ons eerst in het Spaans en toen in het Engels werd aangeboden door de Nederlandse eigenaar van het restaurant. Toen hij na het voorgerecht vroeg ‘Did you like it?’, maakte ik een eind aan de poppenkast. ‘Het was lekker.’ Lachen was dat.

Bij het afrekenen raakten we aan de praat en ik vertelde hem dat we uit Rotterdam kwamen. Hij ook! Had op de hoek van de Lombardkade en de Binnenrotte ooit Dutch Art & Design (DAD).  Ja, die kennen we nog wel. Ging later het Kookpunt in, maar die is ook al weer weg  geloof ik… Wat leven we eigenlijk toch in een klein wereldje. Walt Disney had gelijk: It’s a small world! Hoewel we niet echt heel kieskeurig zijn waar we ons geld uitgeven, voelt het (een beetje chauvinisme is ons niet vreemd) goed om het aan de Costa Blanca op een Rotterdams terras uit te geven. Vooral als er op de bediening, de sfeer en de gerechten niets valt aan te merken, vervult het ons zelfs  met een soort van trots. Ga zo door gasten; het is dat we hier weinig mensen kennen, maar we raden jullie aan iedereen aan!

De Costa Blanca ligt in Spanje, maar er zijn veel buitenlandse invloeden te onderkennen. Van oudsher zijn er Arabische invloeden te herkennen in de bebouwing. Eeuwenlang hebben piraten de kust onveilig gemaakt en tegenwoordig zijn er de toeristen overal uit Europa die de Costa overspoelen. We kwamen Hollanders, Britten, Belgen, Duitsers, Noren en Zweden tegen. Op de markt om de hoek van het appartement van Daan en Marcel hoorde ik twee marktkooplui Frans met elkaar praten en leek onder de bezoekers Nederlands en Engels de boventoon te voeren.

Behalve toeristen zijn hebben zich er ondernemers uit alle delen van Europa gevestigd. Zo zagen we schoorsteenvegersbedrijf Willem van der Linde in Altea en kwamen zelfs reclames tegen in het cyrillisch. Volgens de site Your Business In Spain wonen er 13500 buitenlanders in Alfaz del Pi en Albir, die populair zijn onder Hollanders, Noren, en Britten en zijn er meerdere winkels in Albir gevestigd die producten en diensten verkopen uit die landen. Eigenlijk geldt dit voor de gehele Costa Blanca. Het is een smeltkroes van allerlei nationaliteiten. Wij hebben ons er prima vermaakt, maar kunnen ons het massatoerisme ook levendig voorstellen. Toch zijn we blij dat we de omgeving en horeca in relatieve rust hebben mogen meemaken. We kijken terug op een heerlijke week, waarin we ons steentje hebben bijgedragen aan de Spaanse economie. Toch zullen we niet snel in het hoogseizoen terugkeren. ’s Zomers moet deze smeltkroes overkoken. Goed voor de toeristische sector, maar niet ons ding. Wij hebben juist genoten van de rust en ruimte in het landschap, op de wegen (de wielerpelotons buiten beschouwing gelaten) en op de terrasjes.


Feuilleton Costa Blanca (5a)

leave a comment »

We zijn net terug van een tripje naar de Costa Blanca, waar wij hebben genoten van het weer, de sfeer, de mensen, het eten en drinken en wat niet meer? Inmiddels is het gestopt met sneeuwen. Sterker nog, het weer is gewoon zacht!  Hierbij volgt deel 1 van deel 5 van het feuilleton. Het tweede deel schrijf ik vandaag of morgen, dus ik zit weer op schema. 

17-02-2012 Vrijdag. Inmiddels zijn we bijna twee dagen verder sinds ik voor de laatste keer mijn pen ter hand nam om aantekeningen te maken. Ik zal mijn best doen om de voorbije dagen zo kort mogelijk te beschrijven. Niet dat ze saai waren, dat absoluut niet. We hebben genoten, maar ze waren wel zeer relaxed en niemand zit te wachten op een ‘en toen’ verhaal.

Beide ochtenden begonnen gewoontegetrouw met het inmiddels vertrouwde ontbijt. We namen plaats aan ‘ons’ tafeltje bij het grote raam. De eigenaar, door ons José met een G genoemd, kwam aanlopen met een tafelkleed. ‘Buenos días’, groette hij ons, om vervolgens met een wijds gebaar het tafellinnen over de tafel te laten dwarrelen. (slaapdronken ziet dat er heel mooi uit) Het enige verschil met gisteren was dat ik vandaag weer gebakken spek in plaats van gebakken ham bij mijn eieren kreeg. Wat dat betreft was gisteren wel bijzonder, maar om daar nu een hele alinea aan te wijden… Het was wel lekkere ham, dat wel.

Na het ontbijt vertrokken we naar Elx (Elche), waar een oeroude palmenplantage is te bewonderen. Volgens een folder staan er 200.000 palmen. We hebben ze niet nageteld. Wel bezochten we het palmenmuseum en de Hort del Cura, een botanische tuin met meer dan 1000 palmen, waaronder de ‘Keizerlijke Palm’, die zich vertakt in ‘een achtarmige kandelaar’ en die zijn naam dankt aan een bezoek van de Oostenrijkse keizerin Sissi in 1894.

Ook aten we er een broodje Ibérico ham, dronken er een glas rode wijn en rondden onze lunch af met een café solo. En dat voor vijf euro per persoon. Voor het geld hoef je Spanje niet te laten. Voor het weer trouwens ook niet. Ik zit dit te schrijven op een terras aan de boulevard van Altea, pal in de zon. Het is zeker 20 graden. Maar da’s vandaag, terug naar gisteren.

Na onze kleine lunch (we gaan vanavond uit eten met Daan en Marcel) vertrokken we richting Santa Pola. Lucy, de stem in onze TomTom met beeldbuis,  stuurde ons weer alle kanten behalve de goede op, maar we hebben het gehaald. Het leek wel een spookstadje. Rij na rij stonden er huizen met de luiken omlaag in lege straten. Er reden geen auto’s en er liepen nauwelijks mensen. Toch hebben we heerlijk langs de boulevard gewandeld. De wind was net niet sterk genoeg om het fris te noemen en de zon scheen uitbundig. Laat het vakantiebruin er hier maar aanwaaien, dachten we.

Voor de zekerheid zochten we een terrasje in de haven in de zon. Nooit geweten dat een halve liter bier zo lekker kon smaken. Ok, ik lieg en overdrijf, maar de schuimkraag was fantastisch. Bij elk biertje kregen we tapa’s: Tortilla, gehaktballetjes, slaatje. Wat een fijn land. Zelfs de huzarensalade smaakt hier levendig.

Op de terugweg naar Albir begon het hele gedonder met Lucy weer van voren af aan. Als de halve liter bier zich niet met geweld via mijn plasbuis een uitweg probeerde te banen uit mijn blaas, zou ik er misschien de humor van hebben ingezien. Gelukkig passeerden we op goed geluk een benzinestation, die we tegen de normale rijrichting in, dat wel, wisten te bereiken. Blauwe Panda wat sap erbij, ik wat lozen. Iedereen blij. Dat lampje op het dashboard naast de benzinemeter ging me toch de keel uithangen. We kwamen weliswaar later dan gepland terug in de hotel/motel Noguera, maar hadden nog tijd om ons op te frissen voordat Daan en Marcel ons oppikten. Eigenlijk was het perfecte timing.

We reden naar Altea la Vella, het oude gedeelte van Altea, dat tegen de steile wanden van de heuvels is gebouwd. De oude witte huisjes maken het eenvoudig om het dorpje als pittoresk te typeren. Half februari is dat het zeker. Of het die typering in het hoogseizoen ook zo gemakkelijk kan waarmaken durf ik te betwijfelen, maar wij hadden weer eens niets te klagen. We vonden een tafeltje voor vier personen in een tapas bar met voortreffelijke wijn en heerlijke tapas. Het gezegde luidt ‘gezelligheid kent geen tijd’, maar het was toch veel te snel tijd om weer terug te gaan. Het was de eerste keer dat de broer van Daniëlle een hele avond op Des paste, dus dat moet voor beide best spannend geweest zijn en wij wilden hen niet onnodig in spanning laten zitten.

Met  een korte wandeling door de smalle straatjes, vonden we onze weg naar de auto en niet veel later waren we terug bij het hotel/motel. We spraken af elkaar de volgende dag nog even te zien, maar het afscheid voelde al iets minder luchtig dan de voorbije dagen. Ons definitieve vertrek was in de schaduwen al aanwezig. Lag daar als het ware onvermijdelijk op de loer, zoals het de afgelopen week had gedaan, maar leek nu wel erg dichtbij. Morgen nog een dag, hield ik mijzelf voor. Zelden leek een weekje vakantie zo snel voorbij. Gauw slapen, des te eerder is er weer een mooie, warme dag om van te genieten. De wijn maakte mij zeker melancholisch: Een schitterend eind is tenslotte zo slecht nog niet en morgen zou een mooie (laatste) dag worden.


Written by thehotstepper

februari 24, 2012 at 9:54 am

Feuilleton Costa Blanca (4)

leave a comment »

We zijn net terug van een tripje naar de Costa Blanca, waar wij hebben genoten van het weer, de sfeer, de mensen, het eten en drinken en wat niet meer? Inmiddels is het gestopt met sneeuwen, maar wie A zegt moet B zeggen. Hierbij volgt deel 4 van het feuilleton.  Ik moet nog steeds beginnen met deel 5 en 6. De tijd gaat nu echt dringen… Was het maar weer vakantie! 

15-02-2012 Woensdag breekt altijd zo lekker de week, dus toen de wekker om acht uur ging, was ik meteen klaarwakker. Het ontbijt was vandaag weer ongeveer gelijk aan gisteren, alleen had ik nu geen eieren en was de ham vervangen door chorizo en salami. We klagen nog steeds niet. Zelfs de zure jus d’orange went en zodra José met een G uit zichzelf mij een tweede kopje koffie brengt, breekt mij  gezicht open in een grote glimlach.

Tegen twaalven parkeerden we de auto downtown Valencia. We zijn binnendoor, langs de kust gereden. Niet de snelste, maar wel de meest panoramische route. Langs de weg stonden veel meisjes. Bijna had ik er één een lift gegeven. Ze had zo’n kort rokje aan dat je haar in panty’s gestoken billen eronder uit zag bollen. Wat moet ze het koud gehad hebben! Maar Gis had haar niet gezien, vond het haar eigen schuld en maande me om door te rijden.

Zo gezegd zo gedaan. Valt nog niet mee met die wielrennende Spanjolen om door te rijden. Twee pelotons hebben ons zeker een kwartier later in Valencia doen arriveren, omdat we er met goed fatsoen, dat is zonder ze omver te rijden, niet langs konden. Gelukkig klagen wij niet en zo gingen we rond het middaguur op zoek naar bezienswaardigheden, winkels en restaurants. Al gauw had Valencia geen geheimen meer voor ons, behalve dat wij bepaalde straten niet konden vinden. Toch vermaakten wij ons prima en zou ik diverse fotorolletjes hebben volgeschoten als ik geen digitale camera had gehad.

Pas tegen drieën vonden we een restaurantje naar ons zin. Aan het plafond hingen honderden hammen, aan de bar glommen diversen tapinstallaties en nagenoeg alle eenvoudige, houten tafeltjes waren bezet door luidruchtige Spanjaarden. Achterin was nog net een tafeltje voor twee beschikbaar. Omdat we niet konden kiezen, kozen we het menu degustación, oftewel het fijnproeversmenu. We bestelden er bier bij. Eens een keer wat anders dan wijn. Gis had een Alhambra Especial van de tap en ik een Alhambra Reserva 1925 uit een mooi flesje zonder etiket. Het biertje was iets donkerder, iets hoppiger en met 6,4% iets zwaarder dan een pilsje.

Toen kon het proeven beginnen.  Entree! Gazpacho van tomaat, romig met voldoende knoflook om net geen dorst van te krijgen, gedroogde ham en gekookt ei. Brood, knapperig en vers, tomaten met knoflook, olijfolie en peterselie, Manchego D.O. kaas, diverse vleeswaren (twee soorten ham, chorizo, pepersalami en spek)  en kroketten met Serrano ham. Wat verdient hier geen speciale vermelding? Het spek, de tomaten, de ham en de kroketten in ieder geval! Met het risico dat we nog voor het hoofdgerecht geen pap meer kunnen zeggen, doopten we nóg een stukje brood in de olijfolie waar de tomaat in lag.

Tijd om ‘pap’ te zeggen was er niet. Daar kwamen nieuwe schalen met gegrilde kalfskoteletten, medaillons van het Ibérico zwijntje in champignon roomsaus, frietjes, aardappel en gestoofde ratatouille. Dit was geen proeverij, die was een bacchanaal. ‘Ober, nog een bier!’

Het toetje was gelukkig geen pap, maar bestond uit drie soorten gebak: appel-, chocoladetaart en een overheerlijke kaneelachtige cakesoort. Er zat ook slagroom en bosvruchtensaus bij. Of wij nog koffie lusten? Nou… Solo en Americano, por favor. Ze staan achteraf niet eens op de rekening. Misschien horen ze bij het fijnproeversmenu. Wie het weet mag het zeggen. Wij weten het niet, maar ons hoor je wederom niet klagen. Of we er een digestiefje bij willen? Wel ja, we zijn er nu toch. Jij niet, Gis? Nou ik wel hoor, graag… Wat zegt u, mag ik kiezen? Die witte of die gele? ‘Que es el mejor?’ Het blijkt de gele te zijn. Con hierbas. Het is een heerlijke zachte, grappa-achtige drank. Vast ook heel gezond.

We rekenen af en maken nog een ommetje door Valencia, dat geen geheimen meer voor ons heeft. We komen nu ook in straatjes en op pleinen die we eerst niet konden vinden. Op Plaça de la Reina bezetten we het laatste vrije tafeltje op een zonnig terras. Terwijl we van de laatste zonnestralen van een heerlijke dag genieten, wordt het tijd om over de terugreis na te denken. We besluiten om onze TomTom, we noemen haar Lucy, naar de prettige Vlaamse stem die ons vertelt waar we heen moeten de vrije hand te geven.

En zo rijden we ruim 60 kilometer om over een aarde donkere A7 naar Alicante, langs Albir en Benidorm om eenmaal daar aangekomen rechtsomkeert te maken en via de N-332 en Benidorm naar hotel/motel Noguera te rijden. Terwijl Gis zich ontspant op de kamer, schrijf ik dit verslag onder het genot van een welverdiende brandy en een biertje.

Written by thehotstepper

februari 23, 2012 at 10:34 am