Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for the ‘nederland’ Category

Thuisonderwijs

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Het afgelopen half uur stond in het teken van rekenen. Ik kijk de sommen van mijn zoontje na. Bij één som is hij vergeten om het antwoord op te schrijven. Ik wijs hem erop.
‘Hier ontbreekt het antwoord. Kan je mij vertellen hoeveel veertien min drie is?’ Hij staart naar het puntje van mijn vinger dat naar de lege plek achter het is-gelijk-teken wijst.
‘Uhm…’ Van mijn wijsvinger glijdt zijn blik naar het plafond. ’Zeventien!’
‘Nee. Als er stond veertien plús drie, dan was het antwoord goed, maar nu is het …’
Hoopvol kijk ik hem aan.
‘Fout!’

Written by thehotstepper

maart 20, 2020 at 12:15 pm

Wandeling

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Nederland is in de ban van Corona. Het is stil op straat, zelfs voor een zondag. Twee jongens voetballen op een pleintje. Hun jassen vormen een doel.
Hoe verder ik van de bewoonbare wereld ben, hoe drukker het lijkt te worden. Toch mag ik niet klagen, want soms ben ik zo alleen dat het lijkt of de wereld is vergaan en ik ben vergeten.
Dat klinkt somber, maar ik geniet met volle teugen van mijn wandeling. In een weiland rent een haas. Vogels tsjilpen en hier en daar vliegt er een met een takje om een nest te bouwen.

Written by thehotstepper

maart 16, 2020 at 10:46 am

Gezond verstand

with one comment

Afgelopen donderdag zat ik in de trein van Rotterdam naar Utrecht. Ik was op weg naar mijn werk. Terwijl het Groene Hart er grauw bijlag, staarde ik uit het raam. Gek eigenlijk, dacht ik, dat ik mijn huis verlaat om door weer en wind op de fiets naar het station te fietsen en daar eenmaal aangekomen mij te begeven tussen honderden potentiële Coronapatiënten. Iedereen denkt natuurlijk dat alleen een ander Corona kan hebben, maar zelfs dan, juist dan: waarom verlaten we bij ons volle verstand ons huis als we niets mankeren?

’s Middags zat ik in een bijeenkomst met meer dan 50 collega’s. Al die mensen zijn ook gezond van huis vertrokken vanmorgen. Althans, daar ga je vanuit. En al die mensen gaan vanmiddag weer langs dezelfde weg terug. Dit is hoe besmetting werkt. Als het virus een vijand is, dan zijn wij collaborateurs. Wij heulen met de vijand, maar we kunnen niet zeggen: ‘Wir haben es nicht gewuβt.’

Ik onderzocht mijn eigen beweegredenen. Ik doe werk dat ik prima ook thuis kan doen. De techniek staat voor niets. Ik sprak hierover met mijn manager en hij gaf me gelijk. Toch zei hij niet: ‘Prima, werk vanaf maandag maar thuis.’ Dat vond ik wel jammer, maar ik wilde niet drammerig overkomen, dus hield ik verder mijn mond. Op te terugweg in de trein peinsde ik verder. Waarom kan ik zelf niet besluiten om thuis te werken? Waarom zoek ik legitimering van een hiërarchische meerdere? Ik merkte dat ik worstelde met mijn gezonde verstand en mijn plichtsbesef.

Gelukkig ontving ik die avond een e-mail van onze hoogste baas. “Vanmiddag hebben RIVM en de minister-president nieuwe maatregelen afgekondigd (…) en voor ons betekent het dat we al onze medewerkers voor wie het werk dat toelaat vragen om in overleg met de leidinggevende thuis te werken.” Recalcitrant als ik ben, dacht ik: dat overleg heb ik al gevoerd. Toch waagde ik er nog een appje aan en jawel, ik mag. Blijkbaar heeft ook een leidinggevende legitimering nodig.

Ondertussen wordt er flink gedebatteerd in de Kamer en op sociale media wat de volgende stap zou moeten zijn. Moeten scholen bijvoorbeeld openblijven? En welke maatregelen moeten daar dan worden genomen? Ik bracht vrijdag mijn kind gewoon naar school, maar voorspelde toen al dat hij maandag thuis moet blijven. Een kwestie van gezond verstand. Zover is het echter nog niet – het is nu zondag – maar de nieuwsapp van NOS kopt “Kabinet stevent af op sluiting scholen.”

Op de radio hoorde ik dat in Spanje de noodtoestand is afgekondigd. Dit houdt onder andere in dat men alleen in specifieke gevallen naar buiten mag. Maar wie controleert dat? Stel je voor dat we hier ook die kant op gaan? Mijn gezonde verstand zegt dat het goed is om buiten te zijn. Frisse lucht, zonlicht, vitamine d. Dit bedacht hebbende, heb ik besloten om zo een flinke wandeling te maken.

Of ik voetstappen ga hamsteren, vraagt mijn vriendin. We hebben allebei een app die bijhoudt hoeveel stappen we dagelijks zetten. Ze plaagt me, maar het beeld van een hamster in een looprad benauwt me. Bij gebrek aan richtlijnen en hiërarchie trek ik zo mijn wandelschoenen aan, voordat ik me bedenk.

Written by thehotstepper

maart 15, 2020 at 10:12 am

Zeerijp

with one comment

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Een kleuter uit Zeerijp keek graag hoe zijn moeder het gasfornuis liet tikken, liet vonken en een ring van vuur ontstak. Elke morgen waarschuwde ze hem. Vuur is gevaarlijk, gas misschien nog gevaarlijker. Hij mocht onder geen beding aan het fornuis komen.
Op een dag was de jongen alleen in de keuken. Behoedzaam reikte hij naar een knop. Het rondje paste precies in de holte van zijn handje.
De aarde brulde, het krukje onder zijn beentjes wankelde. Geschrokken trok hij zijn handje terug en viel achterover op de grond. Mama had gelijk, dacht hij, voordat hij zijn bewustzijn verloor.

Written by thehotstepper

oktober 3, 2019 at 7:58 am

Clint

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Een man parkeert een glimmende SUV, stapt uit met een spuitfles en poetst zijn ruiten met een doekje. De achterruit als laatste, hij bergt de fles op in de kofferruimte, gooit het doekje op de grond en steekt een peuk op.
Ik staar. Kijk hem recht aan. Hij bevriest, staart terug. De sigaret bungelt in zijn mondhoek. In mijn hoofd klinkt ijle muziek van een mondharmonica.
Ik voel me Good en denk: not in my town. We staren tot Bad & Ugly wegkijkt en het doekje opraapt. Onzeker loopt hij weg, achtervolgd door mijn priemende ogen in zijn rug.

Written by thehotstepper

september 22, 2019 at 12:21 pm

Camping Vestrock

leave a comment »

Werken op een festival is nooit erg maar werken op Vestrock is een feestje! Goed, je maakt het anders mee, kunt niet alles zien, maar dat laatste geldt ook voor de gewone bezoeker: je kunt onmogelijk alles zien van een rijk gevulde line-up.

Afgelopen weekend was ik dus op Vestrock in Huls. Behalve de bands die ik heb gerecenseerd voor CHAOS Music Magazine, heb ik nog veel moois meegekregen. Foto’s hiervan kun je zien op mijn Instagramaccount. Ik wil het echter hebben over andere werkers op het festival, de campingbeheerders van de festivalcamping. Dat de mannen en vrouwen van Scouting ‘t Jagertje nog niet de award voor beste festivalcamping hebben is onvoorstelbaar. Elk jaar voelt het als thuiskomen bij aankomst en gedwongen verhuizing bij vertrek.

De receptie en de keuken zijn 24 uur per dag geopend. Schoon sanitair, warme douches, als ik niet beter wist zou ik het heel normaal vinden. Welnu, op de Vestrockcamping is dat ook vanzelfsprekend. Koffie om drie uur ‘s nachts? Dat kan, evenals een hamburger voor het slapen gaan of een driegangenontbijt tot ver in de middag.

Een collega was zijn tent vergeten. Of ze hem konden helpen? Het kon. In plaats van uit te leggen waar een kampeerwinkel is, haalden ze een exemplaar tevoorschijn. Je had zijn grijns moeten zien toen hij het me vertelde. Overigens, je had mijn grijns moeten zien toen ik daar verbleef. Heb ik al vermeld dat er tegenwoordig ook een zwembad is? Waarschijnlijk heeft iemand daar vorig jaar om gevraagd – voor de grap, wie zal het zeggen?

Ik heb in elk geval alvast een plekje gereserveerd voor volgend jaar. Dat kan ik iedereen aanraden. Wel je eigen tent meenemen,  hoor … en vergeet je zwembroek niet!

Written by thehotstepper

juni 4, 2019 at 7:44 am

Forum

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

De meeuwen scheten op het forum. Met hun gekrijs vulden ze het lege plein. De grote leider kon zichzelf nauwelijks horen denken. Hij hief zijn hand, zoals keizers en leiders vroeger deden. Het was – hoe toepasselijk – zijn rechterhand.
Van links kwam een zwerm kraaien dichterbij. Het plein veranderde in een schaakbord. Gekrijs zwol aan, maar de grote denker luisterde niet. In gedachten speelde hij piano in een torenkamertje. Eenmaal zover gekomen, zou hij wat aan die vogels doen.

Written by thehotstepper

maart 31, 2019 at 7:53 am