Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Posts Tagged ‘Willemsbrug

Muppets

with one comment

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

In het zeil om het stalen steigerframe dat was gebruikt om de Willemsbrug te verven zat een scheur. Twee werklieden hadden hun hoofd erdoorheen gestoken en waren al leunend op een steigerpijp in gesprek.
Zonder erbij na te denken zwaaide ik naar hen en riep: ‘Ladies and gentlemen, this is the Muppetshow!’ En vervolgens, tweestemmig: ‘This show is awful. Terrible! Disgusting! See you next week? Of course…’
De mannen keken mij verstoord aan riepen iets terug. Door de wind kon ik ze niet verstaan. Ze maakten armgebaren. Ja hoor, sprekend Statler en Waldorf.

Advertenties

Written by thehotstepper

december 14, 2017 at 8:30 am

Wildplassen

leave a comment »

Taal leeft. Zo komen er jaarlijks prachtige woorden bij. Wildplassen bijvoorbeeld, is zo’n woord dat vroeger niet bestond. Ik kan het me althans niet herinneren als één van de woorden die door mijn ouders en onderwijzers als onderdeel van mijn basiswoordenschat is bijgebracht. De term was er ineens en ik begreep, waarschijnlijk door de context, meteen wat het betekende.

Toch kan ik me niet vinden in dit nieuwe woord. Van de week zat ik op de fiets en ik moest enorm pissen. De druk was zo groot dat ik met samengeperste lippen en een diepe frons in mijn voorhoofd steeds harder op de pedalen trapte. Ik sluit niet uit dat ik uiteindelijk met X-benen, een verwilderde blik en ongecontroleerd slingerend over het fietspad voortijlde. Het moet er enorm raar uitgezien hebben, hoe ik als een bezetene de Willemsbrug beklom. Eraan terugdenkend kan ik mij alleen een rood waas herinneren.

Het water onder de brug moet de doorslag hebben gegeven en in plaats van dat ik, geholpen door de zwaartekracht, aan de andere kant naar beneden roetsjte, stopte ik halverwege de afdaling bij een trap. Onderaan wist ik beschutting van nieuwsgierige ogen. Er stonden zelfs een paar struikjes, die ondanks de regen mogelijk wel blij zouden zijn met mijn plasje.

Zorgvuldig daalde ik met de fiets aan mijn hand de trap af. Het idee dat ik mij weldra zou kunnen ontlasten, zorgde voor een weldadig ontspannen gevoel. Ik voelde de vermoeidheid uit de spieren rond mijn blaas wegebben. Het was alsof diep in mij een orgastisch feestje werd gevierd. Toen ik bijna beneden was moest ik me daarom heel erg concentreren om niet in mijn broek te zeiken. Aandachtig nam ik de laatste drie treden en nauwgezet stalde ik mijn fiets tegen een pijler die de brug stut.

Ik opende mijn rits en voor ik het door had, stond ik met een vrolijk boogje in de bosjes te urineren. Ik beluisterde het geklater met een glimlach en stelde vast dat de straal met pies een prachtige parabolische baan beschreef. In feite stond ik hier gewoon de normaalcurve van Gauss te pissen. Niets wilds aan. Ik durf te wedden dat ik, toen ik eerder verkrampt door de stad fietste, er woester uitgezien moest hebben. Kortom wildplassen is een woord dat de lading niet dekt. Ik werd er juist rustig en relaxed van en even later vervolgde ik bedaard mijn weg.

Written by thehotstepper

juli 20, 2012 at 12:20 pm

99 dagen z.L. – dag 95

with 2 comments

Het experiment 99 dagen zonder Facebook was zo leuk, dat ik naadloos doorging met 99 dagen zonder Like. Het idee is om, eenmaal terug op Facebook, meer bewust om te gaan met wat ik er lees en hoe ik daar op reageer. Nog 5 dagen.

Misschien moet ik een merk maken van 99 dagen zonder en het ergens laten registreren. Het is wat mij betreft een ijzersterk concept wat je op diverse onderwerpen kunt toepassen. 99 dagen is best lang. Net iets langer dan een kwartaal. Je kunt er drie en een half per jaar doen. De lengte maakt het ook interessant. Het onderwerp ook. 99 dagen zonder Like, was achteraf niet echt een uitdaging. Al heeft het me in het begin wel moeite gekost om erop te letten niet te pas en te onpas op die knop te klikken. Sommige status updates roepen zo’n reactie dan ook gewoon op.

Inmiddels heb ik nog vijf dagen te gaan. Vijf dagen om me in te houden. Vijf dagen, voordat ik zoals eerder beloofd de pagina van Yoga Kim ga liken, vijf dagen voor ik de pagina van singer songwriter Linda Kreuzen ga liken en vijf dagen voordat ik een nieuwe uitdaging aan wil gaan. Maar dat laatste valt nog niet mee…

Ik heb wel een aantal ideeën de revue laten passeren, maar ik ben nog niet overtuigd. Misschien dat jullie, mijn trouwe lezers, mij daarbij kunnen helpen. Een aantal van jullie heeft ook al helpen meedenken op feesten en partijen. Ik weet alleen niet of ik nu zo blij moet worden van jullie ideeën… Zo was daar 99 dagen zonder Bier. (…) Ik heb het serieus overwogen, maar ontdekte al gauw één onpraktische kant:  dit zou dan moeten plaatsvinden van  9 april t/m 16 juli en in die periode valt precies mijn bezoek aan de muziekvierdaagse in Werchter. Bij voorbaat kansloos dus.

Eén van mijn vrienden vond dat ik niet moest zeuren. Juist een mooie uitdaging! En met Cypress Hill op de affiche een prima uitgangspunt om andere middelen tot mij te nemen om de feestvreugde te vergroten. Eens, maar laat ik daar nu gemakkelijk 99 dagen zonder kunnen, dus dat vind ik een vergelijking van appels en peren. Daar waag ik mij sowieso liever niet aan. Een andere maakte het nog bonter door te stellen, dat 99 dagen zonder Bier te gemakkelijk is. ‘Ga voor 99 dagen zonder alcohol’, zei ze. Op zich durf ik die uitdaging best aan, maar dan wil ik wel van te voren van mijn wijnproefabonnement af en die loopt nog zeker een half jaar. 99 dagen zonder moet vooral zonder extra onkosten wat mij betreft.

Dus ging ik zelf op zoek naar alternatieven. 99 dagen zonder Fiets heb ik volgens mij al gedaan toen ik op de Willems na een concert van Selah Sue in Rotown met mijn stalen ros viel en mijn pols brak… Been there done that. 99 dagen zonder Koffie dan. Ik neem het nog steeds in overweging, maar aangezien ik net in Spanje een espressopotje heb gekocht, vind ik dat eigenlijk ergens ook zonde. Bovendien komt Rock Werchter er weer aan en zou 99 dagen zonder Koffie dan mogelijk op de valreep niet haalbaar zijn… De ochtenden zijn an sich al onmenselijk zwaar mét koffie, hoe kom ik die door zonder? Bovendien ga ik in mei naar Italië op vakantie. Land van ijs, espresso en Bunga Bunga, dan wil je niet 99 dagen zonder Koffie. De eerste en de derde kan ik zonder, da’s geen punt, ga ik dus niet doen, want saai! Maar de smart, het verlangen naar een kopje koffie in een land van koffiezetters, moet onbeschrijflijk zijn. (of maakt dit het experiment des te interessant ? Deze houd ik achter de hand)

Ondertussen zijn meer ideeën de revue gepasseerd. De meest flauwe is 99 dagen zonder 99 dagen zonder. Ik geef toe, ik heb het overwogen, maar ik verwijs graag naar de eerste alinea van dit artikel: 99 dagen zonder is bijzonder. Ik geloof erin, dus ik moet er mee door. 99 dagen zonder Lange broek dan. Dit leek een goed plan toen het vorige week zo lekker weer was. Inmiddels ben ik in korte broek heen en weer gefietst naar de sportschool en ineens lijken 99 dagen heel lang. Geen goed idee dus. Maar wat dan? 99 dagen zonder moet liefst wel een uitdaging zijn. 99 dagen zonder Gisa? Ik heb het geopperd, maar ze bezwoer me dat ze het me gemakkelijk zou maken door tenminste drie maanden zonder mij naar een warm land op vakantie te gaan. Dat wordt hem dus ook niet.

Terwijl de tijd begint te dringen, krijg ik een hint uit onverwachte hoek. Vodafone gaat dagen plat vanwege een brandje. 99 dagen zonder GSM? 99 dagen zonder SMS? Ik wil het idee even laten bezinken, maar ik zie er wel wat in. De afgelopen dagen heb ik in Utrecht, waar ik werk volop kunnen bellen en sms’en, maar niet alles kwam aan bij ontvangers in de regio Rotterdam. Eenmaal thuis merkte ik hoe het is om mijn mobieltje slechts als horloge te kunnen gebruiken.  Gisteren stond er Geen signaal in mijn beeldscherm tot negen uur ’s avonds. Toen ik later die avond ging slapen had ik één streepje bereik, wat de volgende ochtend weer was verdwenen. Vanmiddag had ik toen ik op Rotterdam Centraal aankwam volop bereik, maar kon ik niemand bellen. Netwerk bezet of Ongeldige verbinding waren de standaard meldingen. Op de Willems richting Zuid had ik weer Geen signaal.

Het begint inmiddels te jeuken hoor! Kan je je voorstellen wat het met je doet als je volop bereik hebt, maar je hebt met jezelf afgesproken dat je niet mag sms’en of bellen!? Ik vind dit wel een giga uitdaging, hoewel ik een uitzondering zal moeten maken voor zakelijke gesprekken of berichten… Wat vinden jullie? Ik heb een aantal suggesties gedaan. Gevoelsmatig is er zelfs een top drie of een top vijf ontstaan, maar mogelijk zijn er nog meer suggesties die jullie met mij willen delen? Gebruik vooral de mogelijkheid om mij een bericht te sturen via WordPress, Facebook en/of Twitter. Ik stel jullie mening en creativiteit op prijs. Laat me weten wat je als nieuwe uitdaging voor mij voor ogen hebt. Hartelijk dank hiervoor. Over de uitslag kan niet worden gecorrespondeerd, maar ik neem jullie ideeën en input zeker mee in mijn beslissing.

Pijn

with one comment

Kutput!, dacht ik net nadat mijn voorwiel weg glipte over het gladde oppervlak van het deksel van zojuist genoemde  afvoer. Het kan ook mijn gedachte zijn geweest nadat de vlammende pijn, die werd veroorzaakt door de klap van mijn knie op het asfalt, tot mij doordrong. Daar wil ik vanaf zijn. Het ging allemaal zo snel. Terwijl ik overeind krabbelde dacht ik in ieder geval, wat een pakkende samenvatting…

Eén blik achterom leerde mij dat het putdeksel, dat glimmend afstak tegen het rode asfalt, de oorzaak moest zijn van mijn valpartij. Ineens was mijn voorwiel, waarop ik zojuist nog vol overgave leunde tijdens mijn afdaling van de Willemsbrug, onder mij verdwenen. Het maakte een scherpere bocht naar links dan mijn bedoeling was en nam mij aldus ongewild mee, waarna een pijnlijke confrontatie met het asfalt onvermijdelijk was. Om kort te gaan: ik ging op mijn muil.

Gelukkig is die laatste uitspraak ongenuanceerd en in letterlijke zin niet waar. Ik stootte wel hard mijn knie. Inmiddels is de discussie met mijn eega, of de bloeduitstorting en daarmee gepaard gaande zwelling lijkt op een duiven- of kwartelei geëindigd in een patstelling (kwartel, volgens haar, duif volgens mij). Het doet er ook niet toe, maar ik vraag me wel af wat ik heb misdaan om zo gestraft te worden door het Universum, God, Allah, Hij-die-niet-genoemd-mag-worden of Welke-God-Zich-Hier-Hoe-dan-ook-Aangesproken-Mag-Voelen?

Ik vertrok nota bene vanmorgen op de fiets richting het station bij mij om de hoek. Ik was helemaal niet van plan om naar de andere kant, naar Centraal Station te fietsen. Kortom, ik had nooit over de brug gehoeven… Toch was er iets wat mij die kant op lokte, ik wilde het zelf, geloof ik.

Ik kwam net bij de kraker vandaan, die mijn nek en schouders die zijn beschadigd bij een eerdere valpartij onderhanden had genomen. Hij bevestigde dat ik er goed aan deed hem weer te bezoeken. Zijn vingers vonden feilloos de weg naar mijn zwakke plekken en hoewel ik met aan migraine grenzende hoofdpijn bij hem wegreed na zijn genezende behandeling, voelde ik me beter dan ooit. De zon op mijn gezicht. WTF?, dacht ik en ik besloot naar Centraal te fietsen. Wat kon mij vandaag gebeuren? Na dagen van klotenweer, was het eindelijk weer eens droog. Een flard van zomer geurde in de smog.

Dat het regende toen ik weer in Rotterdam aankwam had ik als een slecht teken kunnen opvatten, maar ik stapte desalniettemin niet op mijn fiets om er onder aan de Willems af te lazeren. Er zijn verschillende soorten van pijn, maar de pijn nadat je je belazerd voelt is het ergste. Dit had ik niet verwacht.

Written by thehotstepper

juli 21, 2011 at 10:48 pm

Geplaatst in column, rotterdam

Tagged with , ,

Kloten regen

leave a comment »

 

Written by thehotstepper

juli 17, 2011 at 9:32 am

Geplaatst in gedicht, rotterdam

Tagged with , , , , ,