Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Posts Tagged ‘Voetbal

Iets met een bal en een klepel

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Na het avondeten gaan we voetballen op de brede stoep voor ons huis. Dat duurt zolang het leuk is. Hoelang dat precies is, verschilt per keer.
Ik moet in elk geval niet te vaak scoren of overdreven juichen. Ook moet ik zeker geen ‘Panna!’ roepen, wanneer ik hem door de benen speel.
‘Laten we iets anders doen, papa.’ Mijn zoontje raapt de bal op. Ik maak een uitnodigend gebaar. Zonder woorden moedig ik hem aan. Hij kijkt mij uitdagend aan en zegt dan opgewekt: ‘We gaan haasje over gooien.’

Advertenties

Written by thehotstepper

mei 3, 2018 at 6:03 am

Vier

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Het is de laatste schooldag van het jaar. Op school is het slotfeest. In plaats van opgetogen is hij stil en introvert. Maar goed, hij is pas vier.
Eenmaal thuis trapt hij op zijn fietsje langs twee buurjongens van zeven. Nu krijgt hij praatjes. Ze gaan spelen. Hoewel hij er voor spek en bonen bij loopt, zie ik hem groeien.
Drie jongens in T-shirts, skinny jeans en sneakers. Ze voetballen, ze roepen, ze lachen. Het gaat over Feyenoord en Ajax en over ‘die club waar Ronaldo speelt.’ Hij haalt zijn schouders op, maar hij geniet. Hij is al vier.

Written by thehotstepper

juli 1, 2017 at 7:30 am

Feyenoord till I die

leave a comment »

Bij mij om de hoek is een supermarkt, waar je een gratis kopje koffie kunt drinken. Afgelopen week bestudeerde ik in de buurt van het bankje bij het koffieapparaat mijn boodschappenlijstje toen ik werd afgeleid door een gesprek. Het ging tussen een paar jonge gasten en een bejaarde vrouw die op een scootmobiel zat. De mannen waren achter in de twintig. Een van hen had een Feyenoordpetje op en de andere had de naam van de voetbalclub in zwierige krulletters op zijn onderarm getatoeëerd. Ze liepen allebei op blauwe badslippers met witte strepen en droegen witte sokken. De oude vrouw droeg steunkousen in rode sandalen.

‘Als ze goed hadden gespeeld, dan hadden ze wel gewonnen’, zei de vrouw beslist. De mannen schudden lachend hun hoofd en een van hen maakte een wegwerpgebaar, waarna hij het sixpack bier van zijn maat overnam, opstond en naar de kassa begon te sloffen. ‘U was er niet bij. Staande ovatie kregen ze. Ik krijg weer kippenvel als ik eraan denk’, zei het petje, waarna ook hij overeind kwam en zich ook naar de kassa begaf. De oude vrouw keek mij hoofdschuddend aan.

‘Hadden jullie het over Feyenoord-Ajax?’, vroeg ik haar. Ze knikte. ‘Die jonkies snappen het niet. Drie keer de lat, één keer de paal. Die bal moet toch echt in het goal hoor. Zeker tegen Ajax moet je drie punten pakken, anders kan je het wel vergeten om kampioen te worden. De jeugd van tegenwoordig is te gemakzuchtig. Goed spel noemen ze dat!’ Afhoudend bracht ik mijn handen met de handpalmen naar haar toe tot op schouder hoogte en leunde lichtjes achterover. ‘Ik heb er geen verstand van. Bent u fan?’ Ze tilde haar jas, die over het stuur van haar scootmobiel hing op en toonde de sticker die daar was geplakt: Een doodshoofd met twee gekruiste kromzwaarden keek mij aan. FRFC  1908 I’M FEYENOORD TILL I DIE!

‘Uw geboortedatum?’, vroeg ik schertsend. Ze lachte hard en rauw, waarop ze in de hoest schoot. ‘Ik mag jou wel’, zei ze toen ze op adem was gekomen. ‘Maar zonder dollen, die gasten liepen lekker te spelen van de week, maar ze motten wel scoren. Pas als je scoort ken je winnen, en als je wint heb je goed gespeeld. Ik ben nu 86 en ik volg die club al zeker tachtig jaar. Feyenoord in hart en nieren, maar in het stadion kom ik niet meer. Mijn benen, hè?’ Ik knikte. ‘Feyenoord till i die. Maar dat zal nog wel even duren. Eerst wil ik ze nog een keer kampioen zien worden. Eigenlijk ben ik daar wel klaar voor, maar ik denk dat ik heel oud ga worden!’ Lachend om haar eigen grapje reed ze zwaaiend weg.

Written by thehotstepper

september 28, 2014 at 1:13 pm

Geplaatst in column, rotterdam

Tagged with , , , , , ,

Wij-gevoel

leave a comment »

De haiku is een vingerhoed vol emotie, waarin weinig ruimte is voor ontledingen en benaderende omschrijvingen. De Warmloper scant dagelijks de krant*)op zoek naar haiku-achtige koppen of quotes. Hij laat zich leiden door de woorden en tracht alleen de haiku te zien. Foto’s worden wazig, teksten gaan op grijs, tot daar die twaalf- tot zeventienlettergrepige tekst overblijft, die ontdaan van alle ballast zich openbaart tot ogenblikervaring.

Ze kwamen te laat
in vorm en daardoor 

verspeelden we de titel

Lees, bewonder en laat u inspireren. Verwonder en laat vooral uw gedachten de vrije loop. Mocht u een mooie interpretatie willen delen, dan staat mijn inbox van harte voor u open.

*)  bron: Metro

Written by thehotstepper

april 28, 2014 at 8:34 am

Geplaatst in kophaiku, sport

Tagged with , ,

Leeg

leave a comment »

Ik ben geen voetbalkenner, laat ik dat voorop stellen. Noch ben ik fan van het spelletje, maar dat neemt niet weg dat ik een mooie pot wel kan waarderen. Toch kijk ik geloof ik op een andere manier voetbal dan de doorsnee Nederlander. Die is immers fanatiek, ter zake kundig en emotioneel betrokken bij zijn of haar club. Ook heeft hij oranje bloed door de aderen stromen als de nationale ploeg speelt. Het zijn eigenschappen die mij ontberen. Voetbal maakt mij normaliter de pis niet lauw.

Anders is het als ik live in het stadion aanwezig ben. Uiteraard is dat niet iets wat mij wekelijks overkomt, maar het gebeurt, dat ik wordt meegevraagd en als het even kan zeg ik geen nee. Voetbal kijken in een stadion heeft iets magisch. Ik heb het dan niet over het spelletje an sich, maar over de sfeer en de energie die er bij komt kijken. Het is volgens mij ook de reden dat de meeste stadions komvormig zijn. Dat heeft niets te maken met goed zicht op het veld, maar alles met het vasthouden van de energie die wordt opgewekt door de supporters.

Niet voor niets worden zij ook wel aangeduid als de twaalfde man. Als het publiek goed van zich laat horen, dan barst een stadion bijna uit zijn voegen. De atmosfeer lijkt zich te verdikken en je moet wel heel sterk in je schoenen staan, wil je je niet laten meeslepen. Stilzitten is niet mogelijk en oerkreten ontsnappen je en worden toegevoegd aan de energiesoep, die niet anders dan aanstekelijk kan zijn voor de spelers op het veld.

Afgelopen zondag zat ik in de Kuip en zag daar Feyenoord winnen van een veel zwakkere tegenstander. Eindstand 5-2. Het had veel meer kunnen zijn. Moeten zijn. En die twee doelpunten tegen waren ook niet nodig. Je zou verwachten dat ik uitgeput het stadion verliet. Dat de magie van de spreekkoren en gezangen mijn lichaamskracht zou hebben afgemat tot ver in haar reserves, maar niets was minder waar. Halverwege de tweede helft was niet alleen de wedstrijd, maar ook de aansporing doodgebloed. Om mij heen hoorde ik meer en meer negatieve opmerkingen. Dit was niet goed, dat was niet goed.

Enigszins geërgerd betrapte ik mezelf erop dat ik niet langer de wedstrijd maar de toeschouwers volgde. Uit mijn ooghoeken zag ik hoe een spits voor de zoveelste keer een kans niet afmaakte door te slap in te schieten. Het gemopper om mij heen nam even toe in heftigheid maar zakte al gauw weer in. Feyenoord ging opnieuw in de aanval. Schuin beneden mij, bij de harde kern in vak S, was het stil. Een vlag hing futloos aan een stok, terwijl de supporter die hem vasthield aan het bellen was. Dit publiek krijgt wat het verdient, dacht ik.

Ruim voor het laatste fluitsignaal verlieten de eerste kameraden het stadion. Ze stroomden langs de trappen richting de uitgang. Haastten zich voor de eerste trein of om later niet in de file te hoeven staan. Ik keek ze hoofdschuddend na. De naam het Legioen is tenminste voor de helft goed gekozen, peinsde ik, terwijl ik toekeek hoe de Kuip leger en leger werd.

Written by thehotstepper

november 14, 2012 at 11:21 am

Nederland – Duitsland

leave a comment »

Vanavond Nederland-Duitsland of is het andersom? In ieder geval spelen we weer eens tegen onze Oosterburen. De laatste keer dat we dat deden verloren we met twee punten verschil; Duitsland 3, Nederland 1. Ik hoop dat het vanavond anders gaat. Het moet ook wel, want eigenlijk spelen we na het verlies tegen Denemarken mogelijk vanavond onze finale van het EK 2012. Het is erop of eronder. Dat begrijp ik zelfs. En dat wil wat zeggen, want verstand heb ik er niet van. Dat neemt echter niet weg, dat ik niet stiekem kan genieten van het EK en (met name) de hysterie eromheen. Ik ben vandaag heus mensen tegen gekomen die nerveus waren en zich niet konden concentreren. En dat zijn dan mensen die ik de rest van het jaar serieus moet nemen!? Een adjunct-directeur bij ons had een oranje stropdas om. Het kleurde totaal niet bij de blos op zijn wangen. Nu heeft hij die van nature al, maar het werd vandaag met het uur erger. De das vloekte ieder uur meer en de manager maar drentelen… Man, neem een dag vrij, dacht ik. Dan kan je dat ook van je mensen vragen als ze zich morgen ziek melden. Want dat veel mensen dat morgen zullen doen, staat voor mij als een paal boven water. Hoe dan ook zal de alcohol rijkelijk vloeien vanavond en of we nu winnen of verliezen, morgen heeft de meerderheid van de supporters een kater!

Maar goed, terug naar de wedstrijd, want je zou bijna vergeten dat het daarom gaat. Voetbal is oorlog, is een bekende uitspraak. In dat kader hoorde ik een leuk grapje vandaag van mijn goede vriend Ronald. Hij verwacht dat de Duitsers zullen scoren tussen minuut 40-45. Ik ga daar graag in mee en ik voorspel dat het vanaf minuut 39 spannend wordt. Het wachten is op de bevrijdende treffer. In die zin gok ik dat rond minuut 89 de muur het niet houdt. Muren hebben de neiging in 89 in te storten. Iemand anders opperde dat wij ons moment zullen krijgen rond minuut 88. Ik ga daar graag in mee, maar hoe graag ik zou willen voorspellen wat de uitslag wordt, ik ben helaas geen Octopus Paul. Het zou fijn zijn als we een ronde verder komen. Het schijnt goed te zijn voor de economie. Kan Oranje ons uit de crisis halen, of bezorgt het ons een depressie? Ik vrees het ergste. Om terug te komen op de door mij voorspelde kater… wordt het oranje boven of oranjebitter? Over een paar uur weten we het.

Written by thehotstepper

juni 13, 2012 at 6:46 pm

Radio

leave a comment »

Vlak bij onze camping is een discountsupermarkt. Je kunt er naar toe lopen voor een kleine boodschap en het is een fantastische plek om mensen te kijken. Vandaag bleef ik even staan toen ik een echtpaar, kwieke vijftigers uit de buurt van Amsterdam, hoorde bekvechten over een radio, die in één van de bakken met koopjes lag.

‘Ik weet het niet hoor’, zei de vrouw, die het retrogeval uit de verpakking haalde om het beter te bekijken. Haar man stond schuin naar haar toegedraaid, leunend met een hand op de rand van de bak, het ene been over het andere geslagen, bestuurde hij de specificaties die naast de prijs stonden genoteerd. €19,95 Geen geld, hoorde ik hem denken.

‘Het is toch een geinig ding’, probeerde hij zijn vrouw te vermurwen. ‘Nou, geinig noem je dat. En ik dan zeker de hele vakantie naar dat voetbalcommentaar of een verslag van de Giro luisteren. In het Italiaans ook nog. Dat gaat toch veel te snel, jij verstaat er toch niets van.’  Ze keek haar man, die  zijn schouders ophaalde, smalend aan.

‘Nou, dan nemen we hem niet’, zei de man. ‘Ji je zin. Het leek me gewoon wel aardig…’

‘Aardig? Waarvoor dan?’, wilde zijn vrouw weten.

‘Ach, mens! Laat maar liggen dan. Dan is het gewoon stil in de caravan. De man deed alsof hij zich gewonnen gaf en maakte aanstalten om verder te lopen. Hij keek mij aan en tilde zijn handen met de palmen omhoog tot net boven zijn broeksriem. Enigszins gegeneerd legde ik het voordeelpak sudokupuzzels dat ik zogenaamd stond te bestuderen terug in het rek en vervolgde mijn weg. In mijn ooghoek zag ik de vrouw de radio nog een keer in haar handen omdraaien.

’s Avonds maakte ik een wandelingetje over de camping. Al van verre zag ik het echtpaar onder de luifel van een grote caravan zitten in het licht van een kaal peertje. Zij keek naar haar handen, hij naar een mot die om de lamp danste. Op de tafel stonden twee kopjes koffie en een ouderwetse blikken koekjestrommel. De radio was noch te zien, noch te horen.

Written by thehotstepper

mei 27, 2012 at 3:44 pm

Geplaatst in column, reizen

Tagged with , , , , , ,