Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Posts Tagged ‘Sterfgeval

Verrassing

with one comment

Het had natuurlijk veel gemakkelijker gekund. Ik had gewoon een verjaardagskaart kunnen sturen. Had hem al geschreven zelfs. Met potlood, zodat ik de tekst nog kon bijschaven. Ik vind, als je iets doet, dan moet je het goed doen. Dat wil ik mijn kleindochter meegeven. Zo’n kaart wordt dan een waardevol souvenir aan haar arme oude opa.

Ik had geschreven dat het leven een feestje is, maar dat je wel zelfs de slingers moet ophangen. Dat het een kleurplaat is, die je netjes mag inkleuren, maar dat het ook niet erg is om soms buiten de lijntjes te kleuren. Felle kleuren kunnen vloeken, maar ook aanspreken. Ik had er een cassettebandje bij willen doen met mijn favoriete muziek. Een mixtape noemen ze dat tegenwoordig. Ik heb dagen zitten pielen, excusez le mot, met mijn cassetterecorder.

Maar haar verjaardag, daar komt nu natuurlijk niets meer van… Oh, was ik maar gewoon thuisgebleven! Ik had haar nog zo graag eens gezien. Maar ik besloot buiten de lijntjes te kleuren en verliet zonder begeleiding het verpleeghuis. Op de stoep, net buiten de poort, klopte ik op mijn zakken. Ik ben wel oud, maar niet vergeetachtig. Toch liep ik alles na. Strippenkaart in mijn broekzak, de verjaardagskaart en de cassette in mijn binnenzak.

De zon stond al laag. Ik moest mij haasten om de bus nog te halen. Voor de zekerheid keek ik op mijn zakhorloge. Ja hoor, ik had inderdaad nog weinig tijd. Ik drukte mijn hoed stevig op mijn hoofd en zette er flink de pas in. Als die stoeptegel gewoon recht had gelegen zat ik nu aan de taart. Wat een gedoe… Ik hoop dat ze haar pas morgen vertellen dat ik dood ben. Ik wilde haar verrassen en daarin ben ik vast geslaagd, al is een sterfgeval voor haar zesde verjaardag misschien een beetje cru.

Advertenties

Written by thehotstepper

december 21, 2017 at 11:12 am

Diane-35

leave a comment »

De haiku is een vingerhoed vol emotie, waarin weinig ruimte is voor ontledingen en benaderende omschrijvingen. De Warmloper scant dagelijks de krant*)op zoek naar haiku-achtige koppen of quotes. Hij laat zich leiden door de woorden en tracht alleen de haiku te zien. Foto’s worden wazig, teksten gaan op grijs, tot daar die twaalf- tot zeventienlettergrepige tekst overblijft, die ontdaan van alle ballast zich openbaart tot ogenblikervaring.

Lana (16) heeft
liever pukkeltjes
dan bloedpropjes

Lees, bewonder en laat u inspireren. Verwonder en laat vooral uw gedachten de vrije loop. Mocht u een mooie interpretatie willen delen, dan staat mijn inbox van harte voor u open.

*) de Volkskrant, tenzij een andere bron is vermeld

Written by thehotstepper

maart 6, 2013 at 10:20 am

Slapen

leave a comment »

Denkend aan haar loop ik door Utrecht. De winkels zijn gesloten. Het is maandagmorgen en stil op de gracht. Ik denk in korte zinnen. Loop lukraak. Doelloos. Gedachten dwarrelen als de vlokjes sneeuw die uit een loodgrijze hemel dalen. Herinneringen flikkeren op en doven uit. Handen in mijn zakken. Ik stel het uit om terug te keren naar mijn werk. Mijn tas staat daar. Ik wil niet hoeven uitleggen dat ik vandaag vrij neem. Dat het niet zo voelt. Vrij. Dat zij nog enkele uren heeft voordat ze gaat slapen. En niet meer wakker wordt.

Een uur later ben ik toch weer op kantoor. Denk dat het wel weer gaat. Maar dat valt tegen. Het wordt een bliksemactie. Erin. Eruit. Met mijn tas in mijn handen, blijf ik kort van stof. ‘Moet gaan. Sterfgeval.’ Mijn tranen verbijtend stort ik mij van de trap. Nog voor ik bij de trein ben heb ik een eerste sms. Sterkte. Bedankt, stuur ik terug. Weinig voelt goed. Weinig woorden ook. Het sneeuwt nog steeds. Poederrrr!, denk ik. Het is een herinnering aan haar. Die straks gaat slapen. En niet meer wakker wordt.

De treinreis is als een droom die zichzelf herhaalt. Besneeuwde weilanden glijden onder grauwe luchten voorbij. Waar is de kleur vandaag? Voor ik het weet bereiken we Rotterdam. Het regent. Handig. Niemand kan mijn tranen zien. Ik peddel zoals ik huil. Zonder kracht. Vanzelf. Als ik bij het huis met vrienden kom, zijn mijn wangen nat maar mijn ogen droog. Rustig loop ik naar binnen. Omhelzen. Omarmen. Omklemmen. We praten wat. Het gaat over haar. Die straks gaat slapen. En niet meer wakker wordt.

Naar huis. Fietsend denk ik aan de dood. Het leven vliet gelijk het vlood. Bloem. De regen werkt bevrijdend. Ik denk nu aan mijn vrienden. Sommigen zoeken elkaar op. Daar kom ik net vandaan. Anderen zitten verspreid door de stad. We zijn niet alleen. Verbonden door gedachten. Aan dezelfde persoon. Aan haar, die straks gaat slapen. En niet meer wakker wordt.

Ben je zo moe? Welterusten. Slaap maar zacht. Weet dat de dood veel stiller dan slapen is / en elk ontwaken een herrijzenis / maar als je lichaam kan niet meer / rust dan in vrede en voor immermeer.*)

*) Vrij naar In Memoriam van J.C. Bloem (1965)

Written by thehotstepper

december 3, 2012 at 2:32 pm

Geplaatst in column

Tagged with , , , ,