Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Posts Tagged ‘regen

Uitgezaaid

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

In de vensterbank stond een beneveld borreltje. Zware regendruppels sloegen onregelmatig tegen de ruit. Zijn wangen waren nat, alsof er geen glas in de sponning zat.
Hij liet zowel zijn gedachten als zijn tranen de vrije loop. Als zij hem toch zo kon zien… Hij had beloofd goed voor zichzelf te zorgen als zij er niet meer was. Het voelde alsof hij enorm had gefaald.
Uitgezaaid, had de chirurg gezegd. Hij haalde zijn schouders op. Opgegeven, hopeloos, nutteloos. Hij schokschouderde onbedwingbaar. Zelfbeklag, hij had er een hekel aan. Met dat besef braken de wolken en een bleke regenboog verscheen.

Advertenties

Written by thehotstepper

december 31, 2017 at 10:35 am

Prachtig weer

leave a comment »

Ik zat zojuist in de regen op de fiets. Het zou zo maar kunnen dat het al de gehele dag regent. Ik zou het niet weten, want ik was bijna de hele dag binnen. Enfin, eenmaal buiten druilde het en juist nu moest ik fietsen! Bijna beklaagde ik mijzelf, maar toen bedacht ik onderstaande haiku. Doe er uw voordeel mee als u ook eens in de regen op de fiets zit:

ik stel mij voor dat
regendruppels kusjes zijn:
het is prachtig weer

Written by thehotstepper

mei 23, 2016 at 4:57 pm

Vast

leave a comment »

7/3 – Vandaag is een vreemde dag. Voor het eerst is het weer niet waarvoor je naar het zuiden van Spanje reist. Het heeft even geregend en ik loop voor het eerst sinds ik hier ben in een lange spijkerbroek. Heb zelfs de jas gedragen die ik thuis in Nederland ook draag. Weliswaar zonder het extra jackie eronder – ik bezit geen winterjas – maar toch…
Voor het eerst mis ik de mensen die ik thuis heb achtergelaten. Bob, Gisella, Larissa, Isabelle, Mieke, Andrea… Op mijn zoontje na allemaal dames. Sorry gasten. Sorry Ed, Chris, Dennis, Ronald… Het waren de eerste namen die in mij opkwamen. Voor het eerst sinds ik hier ben heb ik het gevoel dat ik vastzit. Vast in mijn ontwikkeling als schrijver, vast in mijn leven, vast in mijn vakantiehuisje, vast in de roman Alleen met de goden van Alex Boogers.
Ik las vandaag dat hij (naast P.F. Thomése, Joke van Leeuwen, Thomas Verbogt, Inge Schilperoord en Connie Palmen) bij de laatste zes genomineerden voor de Libris Literatuurprijs 2016 zit. En terecht. Ik krijg het boek niet weggelegd. Moest mezelf het bed uit schoppen vanmiddag voor lunch, maar lag er al gauw weer in. En wederom Alleen met de goden.
Zojuist tranen met tuiten bij bepaalde scènes. Heb zelfs de auteur opgezocht op Facebook en hem een bericht gestuurd en hem bedankt voor het mooie verhaal. Pathetisch. Maar het voelde dat het moest. Daarna heb ik mezelf weer een schop onder mijn reet gegeven, omdat ik had gehoord dat er vanavond Flamenco is in een restaurant hier om de hoek. Ik heb geen honger en gezien mijn gemoedstoestand is het misschien geen handige zet, maar het is soms beter om het beest te bevechten dan er voor weg te lopen.
Uiteindelijk blijk ik geen keuze te hebben; er is vanavond geen Flamencoshow. De wandeling en de frisse buitenlucht hebben me echter goed gedaan en ik besluit om toch wat te eten. De zaak is zo goed als uitgestorven, maar dat ligt niet aan de tajine met lamsvlees of de wijnen die ze hier schenken.
Omdat ik een tafel voor vier kreeg toegewezen, heb ik voldoende ruimte om wat te schrijven. Ineens zit ik aan een glas Cava en krijg ik een folder van het restaurant – vanaf 21 maart weer Flamenco – gepresenteerd. Denkt de ober soms dat ik recensent ben? Hij zit er niet eens ver naast, maar dat was in een ander leven. Mijn Spaans is te slecht om het uit te leggen, dus ik geniet er maar van…

Zomerbuitje

with one comment

Na het warme zomerweer is het nu tijd voor de zomerbuien. Het warme jaargetijde kan verkeren en verdeelt ons als geen enkel ander seizoen. Het is dan ook nooit goed in ons koude kikkerlandje. De vergelijking is sterk gekozen.

De kikker is sterk aan water gebonden en neemt graag een zonnebad op de oever. Zo is het ook met Nederlanders. Veel van het land had niet bestaan, als het niet was gewonnen door drooglegging. Veel Nederlanders wonen dan ook in de buurt van water en ze recreëren er graag. ’s Winters kunnen ze niet wachten tot het water bevriest om er op te schaatsen en ’s zomers zoeken ze er verkoeling.

Toch is er ook water waar ze niet van houden. Regen. Zelfs na dagen aanhoudende warmte, die het kwik tot schrikbarende hoogten stuwde, kan het hemelwater niet op een warme begroeting rekenen. Ik snap dat niet. Ik kan mij geen regenbui bedenken, die lekkerder, zachter en meer welkom is dan een zomerbuitje. Het onweer neem ik voor lief. Gratis vuurwerk. Pro Deo, het zou de gemiddelde Nederlander moeten aanspreken, maar die begint meteen te zeiken.

Bij het verlaten van de supermarkt, moest ik mij tussen chagrijnige in korte broeken en slippers gestoken medelanders door wringen. Ze blokkeerden met z’n allen de uitgang, alsof ze bang waren dat ze zouden smelten als ze naar buiten stapten. ‘Mafkezen’, mompelde ik, terwijl ik de regendruppels als een geschenk uit de hemel op mijn huid liet kapot spatten. Het voelde bevrijdend.

Enigszins verbaasd en licht wrevelig stelde ik vast dat ik de enige was op het plein voor het  winkelcentrum. Bij het zebrapad zag ik een meisje van een jaar of vijf. Ze huppelde in een lichtblauwe poncho van plas naar plas waar ze met haar gele laarsjes enthousiast in sprong. We passeerden elkaar en ik hield haar mijn hand voor. High five! Het donderwolkje in mijn hoofd loste op. Ik was op slag in een goede bui.

Written by thehotstepper

juli 27, 2013 at 12:53 pm

Geplaatst in column, ergernis, nederland

Tagged with , , ,

Regen

leave a comment »

Het regent inmiddels 24 uur achtereen. Niets zo triest als een camping in de regen. Zelfs de meest vrolijk gekleurde tentjes zien er na een dag regen  flets en verfomfaaid uit. Lusteloos kijken wij door de plastic ramen van onze tent naar buiten. Op de lege plaatsjes om ons heen vormen zich steeds groter wordende plassen.

De regen tikt onophoudelijk op het tentdoek. Af en toe wordt het iets minder. Laatst liep ik toen het bijna droog was naar het toiletgebouwtje dat gelukkig niet ver weg is. We staan op een kleine camping, dus niets is echt ver, maar de afstanden lijken in de regen toch verder. De dag duurt ook langer.

Jammer is dat. Niets te doen en een lange, regenachtige dag voor de boeg. De bewolking hangt laag, is dik en er lijkt geen einde aan te komen. Ze onttrekt de machtige bergen, waarvan sommige getooid met sneeuw, aan het oog. Minimaliseert ze alsof ze er eenvoudigweg niet zijn.

Mevrouw Stepper heeft via het gratis WIFI internetverbinding met haar telefoon tot stand gebracht. ‘ In Rotterdam is het 20 graden. Lekker.’

‘Zal je altijd zien’, zeg ik, terwijl ik een olijf met een slok Pastis wegspoel. Het blijft even stil op het staccato van de neerslag na. Net als ik een bladzijde in mijn boek omsla, zegt ze:

‘Morgen schijnt de zon hier ook. Dan krijgt het weer een 7.’  Helaas duurt een dag in de regen langer dan anders en lijkt morgen, zelfs op deze kleine camping verder weg dan ooit.

Written by thehotstepper

mei 22, 2012 at 5:12 pm

Bockbierblues

with one comment

Kijk, wie wat bewaard, die heeft wat. Zo gaat dat nu eenmaal. Toevallig heb ik van afgelopen najaar een paar flesjes bockbier van Hertog Jan bewaard. Dat dat bewaren niet al te bewust is blijven hangen, maakte de vreugde des te groter, toen ik ze zojuist in het halfduister onder mijn trap ontdekte.

Op het etiket aan de achterzijde van het flesje staat te lezen Ten minste houdbaar tot einde MEI11. Haha, het zal wat! Kwaliteit gaat langer mee en wordt alleen maar beter op de duur. Als het er buiten niet zo herfstachtig uitzag, zou ik er niet eens over piekeren er nu al één open te trekken. Maar  zachtjes tikt de regen tegen het raam en ik kan de verleiding niet weerstaan.

Terwijl ik oude overleden soul knakkers laat herleven op mijn mp3 speler (met dank aan Amy, die gisteren overleed aan een OD)  geniet ik dus,  terwijl ik dit zit te schrijven, van de geur en smaak van de herfst. Zwaar, zoet en  een beetje bitter.  Proost Otis, Solomon, Sam en al die anderen, die naarmate de jaren verstrijken alleen maar fijner lijken te  klinken en mij blijvend laten warmlopen voor hun mooie muziek, die nooit over de houdbaarheidsdatum heen zal gaan.

Written by thehotstepper

juli 24, 2011 at 4:08 pm

Kloten regen

leave a comment »

 

Written by thehotstepper

juli 17, 2011 at 9:32 am

Geplaatst in gedicht, rotterdam

Tagged with , , , , ,