Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Posts Tagged ‘Mozarella

Risotto de gésiers de canard confit

with 2 comments

Mevrouw Stepper is weer uit eten. In Voorburg deze keer, maar net als de vorige keer (Breda) doet dat er niet toe. Waar het om gaat is, dat ik lekkere dingen kan maken in de keuken, waar zij niet van houdt. Vorig jaar maakte ik een fantastische Salade de gésiers en aangezien ik op onze laatste vakantie in Frankrijk weer tegen een mooi flesje Saint Amour uit de Beaujolais aanliep, heb ik toen meteen een nieuw blikje gésiers de canard confits gekocht. Met het oog op avonden zoals vanavond.

Het recept voor Salade de gésiers ga ik niet opnieuw uitleggen. Daarvoor verwijs ik naar mijn vorige blog over dit onderwerp. Omdat ik echter eendenmaagjes overhield – Zonde! – bedacht ik wat ik er nog meer mee zou kunnen maken. Had ik dat maar eerder gedaan, dan had ik daar met boodschappen doen rekening mee kunnen houden. Mijn eerste idee was een pasta, maar die bleek dus niet voorradig. Ik moest het doen met wat ik wel in de voorraad- en koelkast had. Achterin de grote voorraadla vond ik nog een paar honderd gram risottorijst. Mooi. Ook goed. In de koelkast lag nog een bol mozarella en een aangebroken potje slagroom met nog tenminste 80 ml erin en in de aardewerken potten in de vensterbank vond ik rode ui en sjalotten. Van mijn salade had ik nog spekjes over, dus ik besloot om die met de ui en de sjalot te bakken.

Ik woog 200 gram risotto af en bakte die, terwijl de spekjes en de uien stonden te stoven, met vijf eetlepels eendenvet en een flinke klont boter. Ondertussen maakte ik een halve liter bouillon van paddenstoelen van een bouillonblokje en dronk van mijn Saint Amour. Na een paar minuten kiepte ik het spek-en-uienmengsel bij de rijst en roerde dit goed door elkaar. Zo eerste scheut paddenstoelenaftreksel erbij. Laat maar pruttelen. Ondertussen zong voor mij Nick Cave het wonderschone Breathless van het album Abattoir Blues, en ik raad u aan om die plaat ook op te zetten, want het is daarmee heerlijk koken en roeren in pannen .

Tijd voor een tweede scheut bouillon. De halve liter is op. We draaien het vuur van middelhoog naar hoog. Even roeren, beetje peper erbij en aan de kook brengen. Pruttel maar, dan snijden we ondertussen de mozzarella. Misschien is het niet de meest geëigende kaas voor dit gerecht, maar nadat het kookvocht is verdampt en de kaas is toegevoegd samen met de slagroom, blijkt dat de risotto wel goed bindt tot een smeuïge massa. Gauw warm ik de gésiers op in hun eigen vet. Ze zijn met een paar flinke draaien aan de pepermolen de finishing touch. Een kind kan de was doen.

Helaas had ik vandaag geen goede camera paraat, anders had ik een foto van het eindresultaat bij dit blog kunnen publiceren. Ik kan echter verklappen, dat het gerecht prima smaakte. Het is bovendien multi inzetbaar, want kan zowel als tussen- of hoofdgerecht dienen. Een eventuele volgende keer zal ik de spekjes waarschijnlijk achterwege laten en vervangen door paddenstoelen. Kastanjechampignons of portobello’s, dat lijkt me wel wat. Het gerecht wordt er vermoedelijk zachter van. De rode wijn, kan dan wat mij betreft dan ook gemakkelijk worden vervangen voor een volle witte, evenals de bouillon waarschijnlijk.
Wordt vervolgd.

Advertenties

Written by thehotstepper

juni 29, 2013 at 9:59 pm

Haggis pizza

leave a comment »

Mevrouw Stepper is eten met een vriendin in de stad, meneertje ligt lekker te slapen, dus ik heb even het rijk alleen. Tijd om weer eens te experimenteren in de keuken. In Edinburgh heb ik ooit een pizza met Haggis gegeten en hoewel ik toen mogelijk niet geheel nuchter was, meen ik mij te herinneren dat die best lekker was. Laat ik nou nog een blikje Haggis in de kast hebben staan… De houdbaarheidsdatum is vier maanden geleden verstreken, maar een kniesoor die daar op let bij geconserveerd voedsel. Ik ga er gewoon voor. Het blik staat al zo lang in de kast en aangezien ik het toch alleen moet opeten, kan ik dat net zo goed vanavond doen.

Om te beginnen zet ik Ben Howard op. Die komt volgens mij niet uit Schotland, maar wel van het eiland en zijn muziek is lekker ontspannend. Om The Proclaimers op te zetten voor een potje koken met Schotse ruit gaat me nou weer net te ver. Om het gerecht te begeleiden staat er een mooie wijn uit de Bordeaux te ademen. Het eerste glas is al ingeschonken. Ik heb gekozen voor een vrij jonge Puisseguin Saint-Emilion uit 2011.  De wijn van Merlot en Cabernet Franc zou het goed moeten doen met het orgaanvlees. Het blijkt te kloppen, alhoewel ik blij ben met mijn keuze voor een jong exemplaar, want de Haggis uit blik is minder heftig dan men mij heeft doen geloven.

Voor de basis gebruik ik een pizzabodem van Jumbo. Ik bestrijk ze met wat tomatenpuree (ongeveer een half blikje) en strooi er plukjes olijventapenade overheen. Verwarm ondertussen de oven voor op 200 graden Celsius. Daarover verdeel ik uienringen van een halve ui en plakjes van een halve bol Mozarella. Tijd om me te verdiepen in de Haggis. Het blik blijkt aan twee kanten te moeten worden opengemaakt, waarna men de op paté lijkende substantie er met een lepel voorzichtig uit kan drukken. Ik snijd dunne plakken en brokkel die over de pizza. (ik gebruikte ongeveer 125 gram, maar dit mag achteraf beschouwt best wat meer zijn) Tenslotte bestooi ik het geheel met geraspte Emmentaler.

Terwijl de pizza in de voorverwarmde oven gaar wordt – ik ga uit van twintig minuten –  lees ik de krant en check zo nu en dan het beeldscherm, waarop ik meneertje in zijn wiegje kan zien slapen. Ziet er prinsheerlijk uit. Tijd voor nog een glaasje wijn. Wachten maakt tenslotte dorstig, hoe je het ook wendt of keert. Daar klinkt het belletje van de oven al. Mooi.

De pizza ziet er zo eigenlijk heel gewoon uit. Ik kijk ernaar terwijl ze een weinig afkoelt. Ik snuffel. Ruikt lekker. Tijd voor de lakmoesproef. Ik snij een punt af en begin te eten. De smaak is heerlijk subtiel. Toegegeven, de eerste hap was wat aarzelend. Heb dat vaker met orgaanvlees. In dit geval lamslong en ‘lamb suet’ – white fat that surrounds kidneys – maar het smaakt dus verrassend zacht. Misschien ben ik te zuinig geweest met het vlees en had er meer op gemogen, maar het harmoniseert goed met de uien en de witte kaas. Volgende keer iets meer vlees en misschien een beetje spinazie toevoegen. Het gerecht combineert ook goed met de wijn, hoewel een Pinot Noir bij nader inzien ook goed mogelijk lijkt. Dit experiment krijgt zeker een vervolg.

Daar zit ik dan. Ik heb nog een pizzabodem en behoorlijk wat Haggis over. Gelukkig weet ik nu hoe ik het kan klaarmaken. Het resultaat mag er wezen. Dus mocht er net als ik een dappere ziel zijn die ook wel eens van een Haggis pizza wil snoepen, dan is hij of zij van harte welkom. Met liefde wil ik delen. Er zit zelfs nog een staartje Saint-Emilion in de fles.

Written by thehotstepper

april 19, 2013 at 8:29 pm