Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Posts Tagged ‘Meneertje

Hoofdrekenen

with one comment

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Meneertje is vijf. Op school leert hij cijfers en hij leert ook tellen. Dat vindt hij nu erg interessant. Hij leert ook rekenen. Da’s best moeilijk. Vanmorgen legde hij uit dat drie meer is dan twee.
‘Hoeveel meer dan?’ vroeg ik. Dat had ik niet moeten vragen. Hij raakte in de war. Geamuseerd stak ik mijn vuist in de lucht. Ik strekte mijn duim (één), wijsvinger (twee), middelvinger (drie).
‘Let op, nu haal ik er één weg…’ Ik vouwde mijn middelvinger weer in mijn hand. ‘Drie min één is…’ Zijn ogen lichtten op en triomfantelijk riep hij: ‘Een pistool!’

Advertenties

Written by thehotstepper

december 29, 2017 at 1:40 pm

Wereldplaatjes

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Het was spannend, maar we hebben het gehaald. Meneertje heeft zijn verzamelalbum Ontdek de wonderlijke wereld met Freek Vonk vol. Zonder de hulp van vrienden, kennissen en collega’s was dit waarschijnlijk niet gelukt.
Gisteren moest hij nog twee plaatjes. Gelukkig kregen wij van een vriendin weer een stapel. Omdat meneertje al lag te slapen begonnen we de mapjes open te scheuren. Wat een mazzel! Al gauw troffen we de twee ontbrekende exemplaren aan.
Meneertje was vanmorgen dolgelukkig, plakte de stickers in en begon met onverminderd enthousiasme de overgebleven mapjes te openen: ‘Oh, weer een dubbele! Ja, dubbel. Dubbele, dubbele…’

Written by thehotstepper

oktober 27, 2017 at 9:30 am

Laat (vroeg)

leave a comment »

Er was een tijd dat ik halfnegen best vroeg vond. Dat gold zowel de ochtenden als de avonden. Tegenwoordig denk ik daar anders over. Goed, het gaat mij dan vooral om de ochtenden, terwijl ik halfnegen ’s avonds voor meneertje best laat vind.
In het weekend zet ik de wekker – tegen beter weten in – om 08.30, maar je wil niet weten wat ik tegen die tijd al heb gedaan. Tijd zou iets objectiefs moeten zijn, voor iedereen gelijk, maar ik geloof dat mijn kleutertje en ik categorisch verschillen als het gaat om vroeg en laat…

Written by thehotstepper

september 23, 2017 at 8:12 am

Smoothies

leave a comment »

Mijn zoon van vier is in to smoothies. Makkelijk en gezond, dus ik vind dat best. En dus maakte ik vanmorgen een groene smoothie. ‘Want’, aldus meneertje, ‘daar word je sterk van en ze zijn heel gezond!’

‘Tadaa!’, presenteerde ik het glas. Maar hij maakte een afwerend gebaar. Na enige overpeinzing zei hij: ‘Maar soms drink ik rode smoothies…’
‘Rode smoothies? Hoe maak je die dan?’
‘Oh, met een beetje aardbeien… Een beetje frambozen… Kersen…’ Hier keek hij mij vragend aan. Ik knikte. ‘Kersen… En van die met die zwarte bolletjes’.

‘Bramen?’
‘Ja, Bramen… Bra-men!’ Het was of hij de vrucht op zijn tong proefde in plaats van de letters en hij keek mij hoopvol aan. Ik realiseerde mij dat ik slechts een van de vier ingrediënten in huis had. ‘Zal ik de groene smoothie dan maar opdrinken?’ Hij knikte.

Written by thehotstepper

augustus 17, 2017 at 6:28 am

Eskimokusjes

leave a comment »

Vanmorgen danste ik met meneertje in de woonkamer. Hij is bijna anderhalf en dansen is voor hem gewoon rondjes draaien, terwijl hij met zijn wijsvinger boven zijn hoofd zwaait. Het gevolg is dat ik hem na het eerste refrein moet opvangen als hij te duizelig wordt. ‘Zo, ben je zo wibbly wobbly?’, vroeg ik hem toen we hijgend tegenover elkaar op de houten vloer zaten. Lachend keek hij mij aan en drukte zijn kleine dopneusje tegen het puntje van mijn neus. We gaven elkaar eskimokusjes en ik voelde hoe een traan over mijn wang biggelde.
Wibbly wobbly, was een uitspraak van Irene. Als we uitgingen en ze een drankje op had en een dansje gewaagd, dan kwam ze wel eens bij me staan en zei dan hoe wibbly wobbly ze was. Om het te demonstreren tilde ze soms een been op, waarop ze steevast naar de andere kant omviel, tegen iemand op botste of zelf net op tijd haar evenwicht hervond. Op 3 december 2012, vlak voordat meneertje werd geboren, is ze overleden. Vorig jaar ging er geen dag voorbij dat ik niet aan haar dacht. Inmiddels is dat minder, maar een alledaagse gebeurtenis is soms een sleutel van een van de laatjes in mijn geheugen, waarin herinneringen aan haar zijn opgeborgen.
Behalve dat ze haar evenwicht soms verloor, hield ze van eskimokusjes. Dat laatste was ik vergeten. Als meneertje kon praten, had hij mij vast gevraagd waar ik aan dacht terwijl we daar samen zaten. In plaats daarvan stond hij op en omhelsde mij. Ik gaf hem een kus op zijn wang en stond ook op, terwijl ik mijn tranen droogde. Meneertje wees met zijn vinger naar boven, tilde zijn ene been op en viel pardoes om naar de andere kant. Ik plofte naast hem op de grond en samen schaterden we het uit.

Written by thehotstepper

mei 28, 2014 at 1:57 pm

Retorische vraag

with one comment

‘Schat, waar is mijn OV-kaart? Hij ligt niet op het kastje.’  Soortgelijke vragen en mededelingen klinken regelmatig in ons huis. Vroeger liet het antwoord zich niet raden, maar tegenwoordig roept een vraag waar iets is gebleven een standaardantwoord op. Goed, laatst was ik vergeten waar ik de auto had geparkeerd. Dat was andere koek, maar in het geval van een verdwenen linker kinderschoen, het flesje tabasco, een pollepel of de afstandsbediening is de vraag stellen hem beantwoorden.

Waar we eerst nog een eigen Zwartegatentheorie erop nahielden, weten we tegenwoordig onze eigen Bermudadriehoek perfect te lokaliseren. In Huize Stepper dus geen oneindig gezoek, een race tegen de klok, omdat de zwarte doos uiteindelijk stopt met het uitzenden van een noodsignaal. Nu is het verdwijnen van een pak stroopwafels, een flesje nagellak of een koffiekopje – al dan niet met inhoud – natuurlijk niet te vergelijken met de vermissing van een Boeing 767 inclusief bemanning en passagiers, maar een columnist wordt geacht de actualiteit niet te veronachtzamen.

Het is hooguit vervelend dat het cd-hoesje van mijn laatste aankoop tijdelijk misplaatst is en ik de cd niet netjes kan opbergen. Er zijn ergere dingen. Ik kan de plaat nog een keer draaien en me ondertussen afvragen of ik niet beter weer op vinyl kan overstappen. Niet alleen zijn lp’s groter, dus ik raak de hoes minder snel kwijt, het is ook nog eens hip.

Ik besloot de knoop door te hakken onder het genot van nog een bakkie pleur. ‘Schat, heb jij de koffiekopjes opgeruimd? Die van mij stond net nog op de salontafel,’ riep ik naar boven, waar mevrouw Stepper net meneertje voor een middagdutje naar bed bracht. Het antwoord laat zich inmiddels raden, maar ik ben soms wat verstrooid. Gelukkig wordt mij veel vergeven, dus opgewekt riep ze terug: ‘Kijk ’s in de kolenkit!’

Written by thehotstepper

april 11, 2014 at 9:12 am

Engel

leave a comment »

Toen ik vanmorgen wakker werd en mijn ogen opende, keek ik in het gezicht van een slapend engeltje. Meneertje lag op zijn rug met zijn armen wijd boven zijn hoofd tussen ons in. Mevrouw Stepper en ik lagen aan weerszijden, allebei op het randje van het bed. Mijn hoofd voelde zwaar maar omwille van meneertje, lieve meneertje, weet ik het aan de fles wijn die we gisteren bij het diner hadden gedronken.

Diep van binnen wist ik wel beter. Toen we gisterenavond bij het hotel terugkwamen werd meneertje wakker toen we hem naar boven tilden in zijn buggy, liet zich slaperig uitkleden en in zijn babybedje leggen. Niets aan de hand dus, zo lijkt het, maar schijn bedriegt. Het mannetje had net opnieuw een kwartiertje slaap achter de rug, toen hij wederom daarin werd gestoord.

Waarschijnlijk kwam het door mijn gestommel, omdat ik mij in het donker uitkleedde en klaar maakte om te gaan slapen. Ik wilde het licht niet aan doen om niemand te storen… Goed bedoeld natuurlijk, maar lood om oud ijzer, want het effect dat ik wilde voorkomen bereikte ik alsnog. Meneertje schrok wakker, stond in no time huilend in zijn bedje en was, zo bleek later, nu echt klaarwakker.

Daar lagen we dan, twee vermoeide, door diner en wijn zeer rozige ouders met een levendige dreumes. Dat is geen goed recept voor een goede nachtrust, maar als je het krabben, slaan en haren trekken buiten beschouwing laat, was het eigenlijk ook wel gezellig om weer eens met ons drieën in bed te liggen en uiteindelijk vielen we toch in slaap.

Tenminste een van ons sliep als een baby. Volgens mevrouw Stepper was ik dat, want ‘ jij hoort toch nooit iets’ en ‘meneertje slaap niet áls een baby, meneertje ís een baby.’ Goed punt, dacht ik en om de lieve vrede te bewaren zei ik niets, knikte en glimlachte en gaf meneertje een knipoog.

”Het is zondag’, zei ik tegen hem. ‘Zondag, rustdag. We vinden vast nog wel een momentje om uit te rusten vandaag.’Hij leek het niet van plan, maar gaf mijn vrouw een stralende grijns en omhelsde haar  met zoveel overgave, dat ik mijn woorden bijna zelf geloofde. Engelen liegen niet.

Written by thehotstepper

maart 2, 2014 at 8:42 am

Geplaatst in column, meneertje

Tagged with , ,