Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Posts Tagged ‘Liefde

Spervuur

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Mij werd wel eens verweten dat ik veel praat. Volgens mij valt dat tegenwoordig wel mee. Zou ik het stokje hebben doorgegeven? Appels vallen doorgaans niet ver van de boom.
Mijn zoontje is als een mitrailleur van woorden. Het magazijn is goed gevuld en de repeteerknop staat aan. Ik vraag me af hoeveel vragen en opmerkingen per minuut ik aankan.
U-hu, oh en een welgemikt ja of nee volstaat meestal. Het is net of we jaren zijn getrouwd. Gelukkig weet ik mij ook goed beschermd tegen het spervuur. Mijn kogelvrije vest is een pantser gemaakt van pure liefde.

Advertenties

Written by thehotstepper

augustus 26, 2018 at 10:38 am

Lief

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Moeizaam stond ze op. En liep naar de keuken. Haar ene hand steunde op haar onderrug. Haar andere bewoog heen en weer alsof ze een hond aaide. Hij lachte en keek haar met een verliefde blik na. Dat zag ze niet, dus stopte ze en draaide zich langzaam om. Geërgerd keek ze hem aan.
Voor ze wat kon zeggen zei hij: ‘Ik wilde samen met je oud worden. Volgens mij is dat gelukt voor we 40 zijn.’ Haar blik ontdooide en haar ogen straalden toen ze hem met een van pijn vertrokken gezicht antwoordde: ‘Niet leuk. Wel lief.’

Written by thehotstepper

augustus 16, 2018 at 11:17 am

Geplaatst in 140, ultrakort

Tagged with , , , , ,

Ma

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Ik kreeg een kaart met een paar letters erop. Daar had je vast enorm op zitten zwoegen. Omdat ik jarig was, begreep ik dat je me feliciteerde. Dat je van me houdt, weet ik al ruim vijftig jaar.
Het mooiste cadeau was niet de kaart, maar dat je hem was wezen halen. Op je scootmobiel naar de sigarenboer en terug. Voor jou een hele onderneming.
Ma, bedankt. Fijn dat je er nog bent om mijn verjaardag met me te vieren. Ook al moet ik er zelf voor langskomen. Ik hou ook van jou.

Written by thehotstepper

juni 28, 2018 at 8:59 am

Frietje

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Haar glimlach verraadde hoe zielsgelukkig zij zich voelde toen ze een frietje uit de rood wit geblokte puntzak prikte en in haar mond stak. De pretlichtjes in haar ogen gingen schuil achter de spiegelglazen van haar Ray-Ban.

De wolken weken uiteen en een zonnestraal lichtte haar uit tegen de grijze massa op het foodfestival. De mooiste vrouw van Rotterdam spleet de mensenzee alsof ze een dochter van Mozes zelf was. Ik, de uitverkorene, ontving haar met open armen en prikte graag een frietje mee.

Written by thehotstepper

mei 31, 2018 at 11:33 am

Uitgezaaid

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

In de vensterbank stond een beneveld borreltje. Zware regendruppels sloegen onregelmatig tegen de ruit. Zijn wangen waren nat, alsof er geen glas in de sponning zat.
Hij liet zowel zijn gedachten als zijn tranen de vrije loop. Als zij hem toch zo kon zien… Hij had beloofd goed voor zichzelf te zorgen als zij er niet meer was. Het voelde alsof hij enorm had gefaald.
Uitgezaaid, had de chirurg gezegd. Hij haalde zijn schouders op. Opgegeven, hopeloos, nutteloos. Hij schokschouderde onbedwingbaar. Zelfbeklag, hij had er een hekel aan. Met dat besef braken de wolken en een bleke regenboog verscheen.

Written by thehotstepper

december 31, 2017 at 10:35 am

Verrassing

with one comment

Het had natuurlijk veel gemakkelijker gekund. Ik had gewoon een verjaardagskaart kunnen sturen. Had hem al geschreven zelfs. Met potlood, zodat ik de tekst nog kon bijschaven. Ik vind, als je iets doet, dan moet je het goed doen. Dat wil ik mijn kleindochter meegeven. Zo’n kaart wordt dan een waardevol souvenir aan haar arme oude opa.

Ik had geschreven dat het leven een feestje is, maar dat je wel zelfs de slingers moet ophangen. Dat het een kleurplaat is, die je netjes mag inkleuren, maar dat het ook niet erg is om soms buiten de lijntjes te kleuren. Felle kleuren kunnen vloeken, maar ook aanspreken. Ik had er een cassettebandje bij willen doen met mijn favoriete muziek. Een mixtape noemen ze dat tegenwoordig. Ik heb dagen zitten pielen, excusez le mot, met mijn cassetterecorder.

Maar haar verjaardag, daar komt nu natuurlijk niets meer van… Oh, was ik maar gewoon thuisgebleven! Ik had haar nog zo graag eens gezien. Maar ik besloot buiten de lijntjes te kleuren en verliet zonder begeleiding het verpleeghuis. Op de stoep, net buiten de poort, klopte ik op mijn zakken. Ik ben wel oud, maar niet vergeetachtig. Toch liep ik alles na. Strippenkaart in mijn broekzak, de verjaardagskaart en de cassette in mijn binnenzak.

De zon stond al laag. Ik moest mij haasten om de bus nog te halen. Voor de zekerheid keek ik op mijn zakhorloge. Ja hoor, ik had inderdaad nog weinig tijd. Ik drukte mijn hoed stevig op mijn hoofd en zette er flink de pas in. Als die stoeptegel gewoon recht had gelegen zat ik nu aan de taart. Wat een gedoe… Ik hoop dat ze haar pas morgen vertellen dat ik dood ben. Ik wilde haar verrassen en daarin ben ik vast geslaagd, al is een sterfgeval voor haar zesde verjaardag misschien een beetje cru.

Written by thehotstepper

december 21, 2017 at 11:12 am

Hope

leave a comment »

Hij is alleen thuis. Zijn vriendin is een avondje uit. De stad in. Normaal gesproken zouden ze erom hebben geloot, maar hij heeft oorontsteking. Hij kan dus toch nergens heen waar harde geluiden zijn. Ze beschouwde het daarom als haar voorrecht. Ze hadden geen muntje opgegooid deze keer. Hij blijft thuis. Alleen. Nou ja, met de baby.

Ze hadden het kindje Hope genoemd. Voordat ze zwanger raakte was er nauwelijks een kans dat ze bij elkaar zouden blijven. Het ging niet goed, zoals mensen dan eufemistisch zeggen. Veel ruzie, maar dus ook veel goedmaakseks en daar kwam een klein mensje van. Hope. Als iets hen verbond, dan was het Hope. Haar naam was goed gekozen.
Tove, zijn vriendin, is Noorse. Noren kunnen beter horen. Ze horen het verschil tussen iemand die zachtjes zingt en iemand die fluistert. Volgens Tove komt dat doordat het land zo uitgestrekt is dat je nergens hard hoeft te praten. Bovendien hebben de mensen, als ze elkaar tegenkomen, echt interesse in elkaar. Gebrek aan aandacht was wat ze hem regelmatig verweet. Volgens haar was hij vooral met zichzelf bezig. Had hij te weinig aandacht voor haar en Hope.
Misschien had ze gelijk, maar wat dan nog? Je kan een man niet veranderen. Al probeer je nog zo hard – juist dan – zal hij zich des te heviger verzetten. Verandering moet van binnenuit komen, niet van buitenaf worden opgelegd. Hij had het geprobeerd, maar zonder succes. Proberen voelde te veel als forceren. Hij was niet degene die zich wilde aanpassen. Hij probeerde alleen te veranderen omdat het van hem werd verwacht
Dus had hij zijn toevlucht gezocht tot trucjes. ‘Kijk, met de baby en zo, kunnen we toch moeilijk allebei uitgaan. Laten we er een muntje om gooien.’ Zij koos munt – hij liet haar als eerste kiezen – dus hij had kop. Hij liet haar echter ook altijd als eerste gooien. Gooide zij kop, dan mocht hij uit. Gooide zij munt, dan had hij altijd nog kans op kop en moesten ze overgooien. Dat hij zo meer kans had dan zij, dat had ze niet door.
Maar vanavond hoefden ze niet te tossen. Vanavond hoefde hij niet gespeeld schuldig dat hij wéér had gewonnen het huis te verlaten. Vanavond was zij uit en hij thuis. Alleen, met de baby. Tove had haar nog verschoond voor ze door een taxi werd opgehaald. In theorie hoefde hij niets te doen.

Hij dwaalde door hun appartement. Hoewel hij niets aan zijn ogen mankeerde, had hij de lichten uitgedaan. De stilte en het duister maakten hun flat kleiner dan hij werkelijk was. In de woonkamer lonkte het rode lampje van de stand-by functie van zijn stereo. Hij knipoogde terug. Het leverde hem een felle pijnscheut bij zijn slaap op. Met koud zweet op zijn voorhoofd plofte hij in de leren fauteuil bij het raam. Hij bleef even zitten met gesloten ogen.
Hoorde hij daar iets? Hij schudde langzaam zijn hoofd. Behalve een continue gons met op de achtergrond het bonzen van zijn bloed tegen zijn trommelvlies was het doodstil in huis. Hij zuchtte diep terwijl hij uitkeek over nachtelijk Rotterdam. Weer bekroop hem het gevoel dat hij iets hoorde. Hij sloop naar de kamer van Hope en luisterde aan de deur. Het was alsof hij de stilte zelf kon horen. Ze gonsde en bonsde in zijn hoofd. Voorzichtig opende hij de deur. Hij luisterde. Niets. Paniek greep hem bij de keel. In twee stappen was hij bij het wiegje. Hijgend stond hij erboven gebogen. Hij hoorde niets. Hij stak zijn hand uit en legde hem zachtjes op de borst van Hope. In het schemerduister keek hij naar zijn grote hand op haar kleine borst. Ging hij nou wel of niet op en neer? Het bonzen in zijn hoofd zwol aan naar ondraaglijke proporties.
Ze had bewogen. Toch? Ze bewoog. Hij wist het niet en dus pakte hij Hope uit haar wiegje en drukte haar dicht tegen zich aan. Haar hoofdje op een van zijn schouders. Haar kleine, compacte lichaam stevig in zijn armholte. Hij streelde haar neusje. Toen gingen haar oogjes open. En haar keel. Ze zette het op een huilen. Het voelde alsof een sirene die was geïmplanteerd in zijn zere oor op volle sterkte afging.
Even later zat hij weer in de woonkamer. Hij wachtte tot het koude zweet opdroogde. Tot zijn ademhaling weer normaal werd en tot het rood voor zijn ogen langzaam wegtrok. Hij voelde zijn telefoon trillen in zijn broekzak en vervolgens hoorde hij vaag en ver weg een ringtone. Whatsappjes trillen voor ze geluid maken. Het was van Tove. HI, HRU & OUR LITTLE GIRL? HOPE U 2 R ALR8? X

Verdwaasd staart hij naar het scherm. Hoe gaat het met Hope? Hij weet het niet en hij durft niet te gaan kijken.

Written by thehotstepper

april 27, 2016 at 5:05 pm