Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Posts Tagged ‘kleindochter

Jan

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Liefdevol hield Jan het ukkie vast. Hij was onverwacht komen aanwaaien, wilde zijn pasgeboren kleindochter zo vaak mogelijk zien. Kon opa meteen een statusupdate geven over de zoektocht naar de perfecte teddybeer. Hij zou binnenkort een nieuwe poging wagen.
‘Lief, klein lentekind,’ mompelde hij, terwijl hij haar teruggaf aan zijn zoon, de vader. Kijkend naar de frisgroene boomkruinen verklaarde hij dat hij moest gaan: de tuin klaarmaken voor het komende seizoen. ‘Druk, maar leuk druk.’
Oma was naar het museum. Daar had hij niet zo veel mee. Toen ze thuiskwam zat hij in de bank, halfvol glas bier onder handbereik, zijn benen over elkaar geslagen, boek op schoot, zijn ogen gesloten. Hoe vaak had ze hem niet zo aangetroffen? Stilletjes hing ze haar jas op.
Op de dag van de begrafenis werd zijn e-bike bezorgd. Er was niemand thuis.

Advertenties

Written by thehotstepper

mei 9, 2019 at 9:46 am

Verrassing

with one comment

Het had natuurlijk veel gemakkelijker gekund. Ik had gewoon een verjaardagskaart kunnen sturen. Had hem al geschreven zelfs. Met potlood, zodat ik de tekst nog kon bijschaven. Ik vind, als je iets doet, dan moet je het goed doen. Dat wil ik mijn kleindochter meegeven. Zo’n kaart wordt dan een waardevol souvenir aan haar arme oude opa.

Ik had geschreven dat het leven een feestje is, maar dat je wel zelfs de slingers moet ophangen. Dat het een kleurplaat is, die je netjes mag inkleuren, maar dat het ook niet erg is om soms buiten de lijntjes te kleuren. Felle kleuren kunnen vloeken, maar ook aanspreken. Ik had er een cassettebandje bij willen doen met mijn favoriete muziek. Een mixtape noemen ze dat tegenwoordig. Ik heb dagen zitten pielen, excusez le mot, met mijn cassetterecorder.

Maar haar verjaardag, daar komt nu natuurlijk niets meer van… Oh, was ik maar gewoon thuisgebleven! Ik had haar nog zo graag eens gezien. Maar ik besloot buiten de lijntjes te kleuren en verliet zonder begeleiding het verpleeghuis. Op de stoep, net buiten de poort, klopte ik op mijn zakken. Ik ben wel oud, maar niet vergeetachtig. Toch liep ik alles na. Strippenkaart in mijn broekzak, de verjaardagskaart en de cassette in mijn binnenzak.

De zon stond al laag. Ik moest mij haasten om de bus nog te halen. Voor de zekerheid keek ik op mijn zakhorloge. Ja hoor, ik had inderdaad nog weinig tijd. Ik drukte mijn hoed stevig op mijn hoofd en zette er flink de pas in. Als die stoeptegel gewoon recht had gelegen zat ik nu aan de taart. Wat een gedoe… Ik hoop dat ze haar pas morgen vertellen dat ik dood ben. Ik wilde haar verrassen en daarin ben ik vast geslaagd, al is een sterfgeval voor haar zesde verjaardag misschien een beetje cru.

Written by thehotstepper

december 21, 2017 at 11:12 am