Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Posts Tagged ‘Into The Great Wide Open

Waddenweemoed

leave a comment »

intothegreatwideopen

‘Je bent zo stil. Zeg eens wat…’
(…)
‘Wad…’

Advertenties

Written by thehotstepper

september 5, 2017 at 11:03 am

Waddenweemoed

leave a comment »

Mijn vrienden hadden me van te voren gewaarschuwd dat Into The Great Wide Open (ITGWO) meer is dan een muziekfestival. Ja, ja, dacht ik. Maar nieuwsgierig vroeg ik: ‘Wat dan?’ VLIELAND, was het antwoord. Stuk voor stuk, met wie ik er het ook over had, spraken ze de naam van het eiland stellig en met ontzag uit. Vandaar dat ik het met hoofdletters schrijf.

Vervolgens lichtten ze toe: De bootreis, de wind, het wad, het bos, het strand, de rust, de gemoedelijkheid, het hotel, de mensen, het dorp, de straatjes en ga zo maar door. Ik kreeg de indruk dat het een magische plek is en bijna kreeg ik spijt dat ik dat ik had toegestemd om mee te gaan. Het klonk te mooi om waar te zijn.

Het kon eigenlijk alleen maar tegenvallen. Ik zou van een koude kermis thuiskomen. Ik probeerde mijn verwachtingen te temperen, maar dat lukte niet. Daarop besloot ik om er dan maar vol voor te gaan. Zin!, schreef ik op een blanco A4. Ik staarde naar het kleine woord dat zwart op wit, zo veel verwachtingen opriep, dat ik besloot om me erbij neer te leggen.

Ik keerde het papier om. Tabula rasa. Mijn eerste keer ITGWO, mijn eerste keer Vlieland. Ontmaagden is spannend, maar ik besloot om er van te genieten. Loslaten is een kunst. Net als ITGWO, net als Vlieland. Uit de kunst. Pico bello. Prima. Mijn vrienden hadden niets te veel gezegd. Zelfs de kater na de eerste avond slempen was mooi.

Nee, dan de ontnuchtering van het afscheid. Doeksen deed gewoon zijn werk, maar terwijl ik het kleine eiland langzaam uit het oog zag verdwijnen, voelde ik me treurig worden en ik zuchtte diep. Een van mijn vrienden legde een hand op mijn schouder en knikte. ‘Voel je het ook? Dat heet Waddenweemoed.’

Written by thehotstepper

september 18, 2014 at 8:10 am

Waar komp wat nou weer? – PopUp 010

leave a comment »

Om de hoek van de pop-up store waar de tweede editie van PopUp 010 wordt gehouden hangt een billboard van de Alliantie West-Kruiskade. In grote witte letters staat op een zwarte achtergrond in goed Rotterdams ‘Wat komp hier nou weer?’ te lezen. Het is alsof ze het hebben opgehangen ter ere van PopUp 010, een kleine organisatie die al dan niet leegstaande panden in Rotterdam als poppodium gebruikt. Elke twee maanden verzorgt de uit vier enthousiaste mannen bestaande organisatie kleinschalige (semi-)akoestische optredens van talentvolle acts uit binnen- en buitenland. Het is alsof tinyMusic nooit is weggeweest.

Waar komp wat nou weer? zou je ook kunnen vragen. Op de site van PopUp 010 kun je nu al je kaartjes bestellen voor de derde editie. Wat er komt is nog niet bekend, of willen de heren niet zeggen. Ook de locatie houden ze nog even geheim. Het is een soort trade mark en het past in de traditie van de grotere festivals als Into The Great Wide Open en Lowlands om uit te verkopen nog voor de line-up bekend is. Best irritant eigenlijk, maar PopUp 010 komt er wat mij betreft mee weg. Het evenement is geen hype die automatisch uitverkoopt en je kunt de kaartjes ervoor niet twee minuten na de uitverkoop op Marktplaats voor het twee- of drievoudige van het oorspronkelijke bedrag kopen.

Hoewel de muziek voor veel bezoekers op de eerste plaats komt, denk ik dat een deel van de bezoekers ook voor het concept komt. Je komp nog ’s ergens waar je anders nie zo gauw zou komen. Daarbij ontmoet je nog ’s mensen die je anders niet zo gauw zou ontmoeten. Zo stond ik gisteren met een Tweede Kamerlid te praten, kwam ik Lutek weer ’s tegen en bleek ik de eigenaar van de pop-up shop gewoon al jaren te kennen. Verwarring al om, want zij kent mij bij mijn eigen naam, maar gelukkig luister ik naar beide. Leuke winkel trouwens, echte aanrader, maar pop-up, dus wel binnenkort even checken, want voor je het weet is ze weer weg…

Goed, muziek dus. Die was er ook. Hidde van Schie trapte af. Keurig op tijd, waardoor ik me met een halfvol bierflesje naar binnen haastte en het concert grotendeels zonder Hertog doorbracht. Jammer, maar daar kon Hidde niets aan doen. Hidde, de in Brussel woonachtige Rotterdammert, die sinds drie weken papa is. Hidde de tokkelaar, die mij net niet wilde grijpen. Misschien wilde hij het trouwens wel, maar dan lukte het hem niet. Mooie muziek, maar op den duur meer van hetzelfde, wat het publiek er niet van weerhield muisstil en aandachtig te luisteren. Hidde was ervan onder de indruk en ik eigenlijk ook. Binnenkort gaat hij de studio in voor een nieuwe plaat. Daarop komt ook een nummer over de crisis en daar had Hidde mij toch even, want hij zong ‘You are what you want and you want what you are not’. Kijk, daar kan ik wat mee. Of niet, want ik kom er niet helemaal uit, maar het voelt goed. Mooi samengevat, die crisis.

Na een pauze met meer praatjes en biertjes was het de beurt aan Christopher Paul Stelling, een 31-jarige singer-songwriter uit Brooklyn, New York. Dat was andere koek. CPS wist mij direct te grijpen. Wat een drive, wat een gevoel voor urgentie! Het was alsof hij dacht, ik sta hier nu toch met mijn gitaar en ik heb een verhaal, laat ik dat dan ook maar vertellen. Wat zeg ik, een verhaal, het waren er vele en hij perste ze allemaal over ons uit alsof het een onoverkomelijke noodzakelijkheid was. De man zong vanuit zijn tenen en met zijn ogen veelvuldig gesloten, leek hij in zichzelf gekeerd, maar bleef hij toch verbonden met zijn publiek. Knap.

Net als Hidde is Chris een tokkelaar, maar zijn muziek is rauwer. Met nagels als plectrums ranselt hij zijn oude gitaar af. Je kan aan het instrument zien, dat het is gebruikt. Er waren krassen, deuken, een gat wat er niet hoorde en gaffer tape. Ter compensatie had de zanger het muziekinstrument gepersonaliseerd met een soort van tatoeages. Er was een doodshoofd in het brede deel van de klankkast gekerfd en aan de andere kant, net boven de hals waar de snaren naar de nek gaan, prijkten zijn initialen. Onder de hals was het instrument versierd met een soort indiaanse mandala. De gitaar was duidelijk een verlengstuk van de zanger en hoewel ik nog niet eerder van de man had gehoord, was ik onder de indruk.

CPS is een rasverteller. Niet alleen in zijn liedjes, maar ook tussen de nummers door vertelt hij graag en boeiend. Een ander zou ‘Spelen!’ om zijn oren krijgen, maar niet Stelling. Zo vertelde hij over de Zeeuwse band Crappydog, waarvan twee leden zijn vermist, nadat zij met een oude loodsboot van Schotland naar Nova Scotia wilden varen om het Noorderlicht te zien. Hij vertelde dat hij moest spelen in de kroeg in Middelburg, waar Crappydog een soort van huisband was en dat hij nadat hij het verhaal had gehoord niet anders kon dan een lied zingen, dat misschien toepasselijk, maar mogelijk niet gepast was. Hij deed het toch, een bizarre uitsmijter. De verhalenverteller kon niet anders en na een lange introductie trakteerde hij ons ook op het lied The Ocean Stole My Love Away. Kippenvel.

Als PopUp 010 het niveau van de eerste en tweede editie weet vast te houden, kan het niet anders dan dat we nog lang kunnen genieten van bijzondere muziek door bijzondere artiesten op bijzondere plekken in Rotterdam. Ik heb voor de zekerheid maar vast weer een kaartje voor het volgende event op 28 maart besteld. Ik kan iedereen die van muziek en gezelligheid houdt aanraden hetzelfde te doen.

Written by thehotstepper

februari 1, 2014 at 11:17 am