Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Posts Tagged ‘Hoop

Henk

with one comment

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Deze pagina had ook leeg kunnen zijn. Want wat was ik leeg toen ik het hoorde. Ik was leger dan leeg: een vacuüm is er niets bij. Henk is dood. Hoe reageer je op wat niet kan en toch is?
Onlangs was je jarig. Ik appte of je nog wensen had. Jij antwoordde kort en bondig: ‘Ja.’ Fijn, dacht ik. Een mens moet wensen hebben.
Hoop, verlangen, zin. Jij had het allemaal. Wie niet op zijn drieënzestigste? Wat rest zijn jouw laatste wensen en een conclusie: veel te jong, veel te vroeg. Deze pagina had verdomme leeg moeten zijn!

Advertenties

Written by thehotstepper

september 26, 2018 at 8:05 pm

Uitgezaaid

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

In de vensterbank stond een beneveld borreltje. Zware regendruppels sloegen onregelmatig tegen de ruit. Zijn wangen waren nat, alsof er geen glas in de sponning zat.
Hij liet zowel zijn gedachten als zijn tranen de vrije loop. Als zij hem toch zo kon zien… Hij had beloofd goed voor zichzelf te zorgen als zij er niet meer was. Het voelde alsof hij enorm had gefaald.
Uitgezaaid, had de chirurg gezegd. Hij haalde zijn schouders op. Opgegeven, hopeloos, nutteloos. Hij schokschouderde onbedwingbaar. Zelfbeklag, hij had er een hekel aan. Met dat besef braken de wolken en een bleke regenboog verscheen.

Written by thehotstepper

december 31, 2017 at 10:35 am

Ratten

leave a comment »

In het lage struikgewas langs de sloot scharrelde een eend met drie pluizenbollen kroost. De bolletjes waren vers, misschien net een dag uit het ei. ‘Aaaaaaaaah’, zuchtte mijn vriendin verrukt en hoog. Over het pad dat naar het bruggetje voerde kwamen net twee bejaarde stellen aan lopen. De dames versnelden hun pas en gingen in hun bebloemde jurken naast ons aan de reling staan.

Nog een kuikentje toverde zichzelf achter een groot blad vandaan en stommelde op veel te grote pootjes naar zijn moeder. ‘Het zijn er drie’, zei de ene bejaarde dame. ‘Nee, vier’, zei de andere. Haar vriendin knikte, maar wou blijkbaar het laatste woord. ‘Ze zijn geel, behalve die ene. Die is allochtoon.’ Ik keek opzij. Naar mens, dacht ik.

Haar vriendin zei: ‘Ach, ze worden toch allemaal door de ratten opgevroten.’ Een van de mannen knikte. ‘Ja, ratten, je ziet ze niet, maar ze zijn overal in de stad.’ Toen haakten ze hun armen in elkaar. Het andere stel volgde hun voorbeeld en twee aan twee schuifelden ze langs de helling het bruggetje af, waar ze een slingerpaadje namen en tussen het groen verdwenen.

Wij keken elkaar aan maar zeiden niets. De zon brak door de wolken en het was op slag een paar graden warmer. Elkaar omarmend keken we toe hoe de kuikentjes speelden en toen een voor een achter hun moeder aan in de sloot sprongen. In een sliert zwommen ze achter elkaar aan van ons vandaan. Er gebeurde niets. Er is nog hoop.

Written by thehotstepper

april 16, 2017 at 9:58 am

Geplaatst in column, maatschappij, nederland

Tagged with , , , , ,