Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Posts Tagged ‘Experiment

Experiment

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

‘Papa, moet je kijken…’
Ik draai me om naar mijn kleutertje. Voor hem op de keukentafel liggen een ballon en een roltoeter. Blijkbaar hebben we wat te vieren.
‘Kijk papa, dit is een ekspiment,’ zegt hij plechtig. Geamuseerd kijk ik toe. Hij pakt de ballon en blaast hem geconcentreerd op. Zijn wangen bollen als Dizzy en hij kijkt scheel. Enigszins buiten adem manoeuvreert hij de toeter naar de tuut.
Met een zacht geluid schiet de papieren rol omhoog. Hij schatert en kijkt mij glunderend aan. Vandaag begint inderdaad als een feestje.

Advertenties

Written by thehotstepper

januari 12, 2018 at 8:30 am

Wordt Vervolgd! (21)

with one comment

Bam! Silvijn is binnen. Hij wordt neergezet als ijdel, egocentrisch mannetje, dat kleding belangrijker vindt dan weersomstandigheden. Wie gaat er immers in een sneeuwstorm op pad, gekleed in een strakke broek en bordeelsluipers? ‘Hij droeg een mooi blauwe schippersjas, met een enorme beige kasjmier sjaal om zijn hals. Broek met strakke pijpen. Leren handschoenen. Bordeelsluipers.’

Een schippersjas? Zeker uitgekozen omdat hij naar een eiland gaat? Theatraal. Enorme kasjmier sjaal? Doe maar duur. Een broek met strakke pijpen? Niet zo warm, dus… De opsomming is mooi gegeven. We kunnen ons Silvijn, ‘de lange man die de keuken was binnengestapt,’ gemakkelijk voorstellen. De schrijver neemt ons hoofd als het ware in zijn handen en dwingt ons te kijken. Van boven (jas en sjaal) naar beneden (broek met strakke pijpen, handschoenen – zijn handen hangen langs zijn lichaam in een open houding, alsof hij niets te verbergen heeft – en schoenen). Bordeelsluipers? Comfortabel, ongetwijfeld, maar niet praktisch als het flink sneeuwt.

In de vorige aflevering werd duidelijk dat Silvijn op het eiland was, maar kwam hij vooral beschrijvend aan bod. In Aflevering 21, Incidentbestrijdingsprocedure, krijgt hij verder vorm. Hij mag zelfs wat zeggen deze keer. Drie keer. Zo vertelt hij bijvoorbeeld hoe Kick en hij elkaar kennen.

‘Van het uitgaansleven.’
Om te vervolgen met een mededeling die bij Bibi nog meer vragen oproept dan de vragen die we kennen van het einde van de vorige aflevering. (‘… hoe het kon dat Silvijn al op het eiland was. Wat Kick wist van haar affaire. Hoe Kick en Silvijn elkaar kenden. Wat Silvijn bezielde haar hier op te zoeken. Wat voor spel hij speelde. Wat hij van haar wilde. En de vraag wat zij van hem wilde.’
‘En we zijn elkaar ook nog wel eens toevallig in Barcelona tegengekomen.’
(‘Waren ze elkaar wel eens tegengekomen in de kroeg (…)? Hoorde Silvijn bij de vriendenclub die bandjes bezocht? (…) Had Silvijn al die tijd geweten dat Kick haar man was?’)
‘We gaan een enorm feest bouwen, toch?’
Nadat is duidelijk geworden dat Silvijn O&N in het zelfde hotel viert als De Vijf en hun familie. Silvijn, de berekenende Silvijn, heeft niet alleen stiekem zijn minnares opgezocht door naar Vlieland te komen, maar hij zit uitgerekend in hetzelfde hotel. Een hotel dat overboekt was! Wat zijn de kansen? Het zou mij niets verbazen als hij een hand heeft gehad in die overboeking. Dat kan bijna geen toeval zijn.

Wat we verder leren in deze aflevering is dat Bibi en Silvijn nog niet zo heel lang met elkaar omgaan. ‘Toen ze Silvijn twee maanden geleden – was het toeval of voorbestemming – weer tegenkwam (…)’. Maar we leren ook, en dat lijkt veel belangrijker, dat het waarschijnlijk is dat Kick en Silvijn elkaar dus al langer kennen.

‘‘We kennen elkaar al jaren’, zei Kick.’

‘Kick kende Silvijn dus langer dan zij. Toen deze wetenschap tot haar doordrong, ging haar innerlijke crisiscentrum over tot wat in ambtelijk jargon een gecoördineerde incidentbestrijdingsprocedure wordt genoemd. Moest de plotselinge aanwezigheid van de man die met wie ze vreemging worden opgeschaald van ‘calamiteit’ naar ‘catastrofe’?’ Bibi blijft de lezer het antwoord schuldig, maar het is een mooie vooruitblik naar de cliffhanger.

Bam! Silvijn is binnen. De denkbeeldige klap die volgt op de bliksemflits uit Aflevering 20 klinkt luid en blijkt een echo te hebben. Niet alleen kennen Kick en Silvijn elkaar (Beng), ze kennen elkaar al jaren. (eng, eng… eng.. eng.) Donder en bliksem worden in films vaak gebruik om een dramatisch effect te verkrijgen. Hoewel Giphart in deze aflevering niets doet met het geluid van onweer, mist de dramatische uitwerking van de komst van Silvijn  zijn effect niet. De denkbeeldige donder wordt gevolgd door een oorverdovende stilte in het hoofd van Bibi. ‘Terwijl ze (…) nadacht ging het gesprek tussen de vier vrouwen en de mannen langs haar heen. Tot Frederique haar aandacht trok en riep: ‘Hoor je dat Bibi? Deze knappe man viert vanavond Oud & Nieuw in het hotel waar wij ook zitten.’

Een groot deel van Aflevering 21 gaat over Silvijn, over hoe Bibi hem heeft leren kennen, over zijn jong gestorven vrouw, Nathalie, en over het feit dat hij sinds haar dood met meerdere vrouwen het bed deelt. Bibi was niet de enige, maar het verhaal vertelt niet of zij inmiddels de enige is. Het zou kunnen. Silvijn reist haar vast niet voor niets achterna. Of zou daar meer achter zitten? En gaat het niet zozeer om Bibi, als ook om Kick? Welk geheim is de oorzaak dat hij haar (hen?) achterna is gereisd?

Tijdens het schrijven doet Giphart op zijn Facebookpagina een beroep op zijn lezers: ‘Bij wijze van experiment wil ik de meefeuilletonisten vragen mee te denken over een metafoor (een vraagstuk dat me al een paar minuten bezighoud). Ik wil van twee geliefden zeggen dat hun levens in elkaar pasten als… tja… een vlecht. Of zo. Maar dan mooier. Of beter. Hoe passen levens in elkaar? Iemand een idee?’ Een paar uur later heeft hij ongeveer 100 reacties. Geen slechte oogst. Daar moet de schrijver toch iets mee kunnen. Niet dus. Hij loopt tegen een van de schrijfwetten aan: less is more. En dus moet hij schrappen. En wel de passage waarin hij de metafoor had willen gebruiken.

Haha! De ironie. Door sommige collega’s wordt Giphart verguisd omdat hij de hulp inroept van lezers en als het ware in opdracht schrijft, maar hij toont hiermee toch maar mooi aan dat hij kapitein is op eigen schip. Hij bepaalt wat er in zijn verhaal komt en wat niet. De suggesties waren talrijk. Ze waren mooi, grappig, actueel en soms gezocht, maar de schrijver legde ze allen naast zich neer.

Zelf verwees ik naar het gedicht Pluk de dag van Cees Buddingh. Het kostte me behoorlijk wat hersengymnastiek om erop te komen en ik wist niet eens over wie het ging. Stelde Giphart de vraag om de liefde van Bibi en Kick te beschrijven? Die van Bibi en Silvijn? Het bleek dus te gaan om de liefde tussen Silvijn en zijn vrouw Nathalie. Zat ik er mooi naast met mijn suggestie: ‘Hun levens pasten in elkaar als de dekseltjes uit Pluk de dag van Cees Buddingh, toevallig maar naadloos.’ Want ik gokte op de liefde tussen Bibi en Silvijn.

Van liefde tussen die laatste twee lijkt echter nauwelijks nog sprake. Althans, als het aan Bibi ligt. De laatste alinea luidt immers: ‘En hoe verbazingwekkend was het dat al haar gevoel voor deze man, haar minnaar, stante pede leek verdwenen? In nog geen seconde was dat gebeurd. Wat ze de afgelopen weken voor Silvijn had gekoesterd: in een vingerknip was het voorbij. Direct vond ze hem afstotelijk, hoe knap hij ook mocht zijn.’ Heerlijke cliffhanger. Giphart is op dreef. Het viel me op aan Aflevering 20 en het valt me bij het lezen van 21 ook op: het verhaal loopt op rolletjes.

Direct nadat hij het verhaal had ingeleverd bij de redactie schreef de schrijver op Facebook: ‘Omdat ik volgende week in Zweden ben voor een boek over Stockholm (met fotograaf Jan Bartelsman) begin ik vannacht al aan Aflevering 22, waarover later kond.’ Goed zo! Schrijf maar direct door. Je hebt een lekkere flow te pakken. Ik kan bijna niet wachten tot volgende week. Het feuilleton bruist!

99 dagen z.L. – dag 95

with 2 comments

Het experiment 99 dagen zonder Facebook was zo leuk, dat ik naadloos doorging met 99 dagen zonder Like. Het idee is om, eenmaal terug op Facebook, meer bewust om te gaan met wat ik er lees en hoe ik daar op reageer. Nog 5 dagen.

Misschien moet ik een merk maken van 99 dagen zonder en het ergens laten registreren. Het is wat mij betreft een ijzersterk concept wat je op diverse onderwerpen kunt toepassen. 99 dagen is best lang. Net iets langer dan een kwartaal. Je kunt er drie en een half per jaar doen. De lengte maakt het ook interessant. Het onderwerp ook. 99 dagen zonder Like, was achteraf niet echt een uitdaging. Al heeft het me in het begin wel moeite gekost om erop te letten niet te pas en te onpas op die knop te klikken. Sommige status updates roepen zo’n reactie dan ook gewoon op.

Inmiddels heb ik nog vijf dagen te gaan. Vijf dagen om me in te houden. Vijf dagen, voordat ik zoals eerder beloofd de pagina van Yoga Kim ga liken, vijf dagen voor ik de pagina van singer songwriter Linda Kreuzen ga liken en vijf dagen voordat ik een nieuwe uitdaging aan wil gaan. Maar dat laatste valt nog niet mee…

Ik heb wel een aantal ideeën de revue laten passeren, maar ik ben nog niet overtuigd. Misschien dat jullie, mijn trouwe lezers, mij daarbij kunnen helpen. Een aantal van jullie heeft ook al helpen meedenken op feesten en partijen. Ik weet alleen niet of ik nu zo blij moet worden van jullie ideeën… Zo was daar 99 dagen zonder Bier. (…) Ik heb het serieus overwogen, maar ontdekte al gauw één onpraktische kant:  dit zou dan moeten plaatsvinden van  9 april t/m 16 juli en in die periode valt precies mijn bezoek aan de muziekvierdaagse in Werchter. Bij voorbaat kansloos dus.

Eén van mijn vrienden vond dat ik niet moest zeuren. Juist een mooie uitdaging! En met Cypress Hill op de affiche een prima uitgangspunt om andere middelen tot mij te nemen om de feestvreugde te vergroten. Eens, maar laat ik daar nu gemakkelijk 99 dagen zonder kunnen, dus dat vind ik een vergelijking van appels en peren. Daar waag ik mij sowieso liever niet aan. Een andere maakte het nog bonter door te stellen, dat 99 dagen zonder Bier te gemakkelijk is. ‘Ga voor 99 dagen zonder alcohol’, zei ze. Op zich durf ik die uitdaging best aan, maar dan wil ik wel van te voren van mijn wijnproefabonnement af en die loopt nog zeker een half jaar. 99 dagen zonder moet vooral zonder extra onkosten wat mij betreft.

Dus ging ik zelf op zoek naar alternatieven. 99 dagen zonder Fiets heb ik volgens mij al gedaan toen ik op de Willems na een concert van Selah Sue in Rotown met mijn stalen ros viel en mijn pols brak… Been there done that. 99 dagen zonder Koffie dan. Ik neem het nog steeds in overweging, maar aangezien ik net in Spanje een espressopotje heb gekocht, vind ik dat eigenlijk ergens ook zonde. Bovendien komt Rock Werchter er weer aan en zou 99 dagen zonder Koffie dan mogelijk op de valreep niet haalbaar zijn… De ochtenden zijn an sich al onmenselijk zwaar mét koffie, hoe kom ik die door zonder? Bovendien ga ik in mei naar Italië op vakantie. Land van ijs, espresso en Bunga Bunga, dan wil je niet 99 dagen zonder Koffie. De eerste en de derde kan ik zonder, da’s geen punt, ga ik dus niet doen, want saai! Maar de smart, het verlangen naar een kopje koffie in een land van koffiezetters, moet onbeschrijflijk zijn. (of maakt dit het experiment des te interessant ? Deze houd ik achter de hand)

Ondertussen zijn meer ideeën de revue gepasseerd. De meest flauwe is 99 dagen zonder 99 dagen zonder. Ik geef toe, ik heb het overwogen, maar ik verwijs graag naar de eerste alinea van dit artikel: 99 dagen zonder is bijzonder. Ik geloof erin, dus ik moet er mee door. 99 dagen zonder Lange broek dan. Dit leek een goed plan toen het vorige week zo lekker weer was. Inmiddels ben ik in korte broek heen en weer gefietst naar de sportschool en ineens lijken 99 dagen heel lang. Geen goed idee dus. Maar wat dan? 99 dagen zonder moet liefst wel een uitdaging zijn. 99 dagen zonder Gisa? Ik heb het geopperd, maar ze bezwoer me dat ze het me gemakkelijk zou maken door tenminste drie maanden zonder mij naar een warm land op vakantie te gaan. Dat wordt hem dus ook niet.

Terwijl de tijd begint te dringen, krijg ik een hint uit onverwachte hoek. Vodafone gaat dagen plat vanwege een brandje. 99 dagen zonder GSM? 99 dagen zonder SMS? Ik wil het idee even laten bezinken, maar ik zie er wel wat in. De afgelopen dagen heb ik in Utrecht, waar ik werk volop kunnen bellen en sms’en, maar niet alles kwam aan bij ontvangers in de regio Rotterdam. Eenmaal thuis merkte ik hoe het is om mijn mobieltje slechts als horloge te kunnen gebruiken.  Gisteren stond er Geen signaal in mijn beeldscherm tot negen uur ’s avonds. Toen ik later die avond ging slapen had ik één streepje bereik, wat de volgende ochtend weer was verdwenen. Vanmiddag had ik toen ik op Rotterdam Centraal aankwam volop bereik, maar kon ik niemand bellen. Netwerk bezet of Ongeldige verbinding waren de standaard meldingen. Op de Willems richting Zuid had ik weer Geen signaal.

Het begint inmiddels te jeuken hoor! Kan je je voorstellen wat het met je doet als je volop bereik hebt, maar je hebt met jezelf afgesproken dat je niet mag sms’en of bellen!? Ik vind dit wel een giga uitdaging, hoewel ik een uitzondering zal moeten maken voor zakelijke gesprekken of berichten… Wat vinden jullie? Ik heb een aantal suggesties gedaan. Gevoelsmatig is er zelfs een top drie of een top vijf ontstaan, maar mogelijk zijn er nog meer suggesties die jullie met mij willen delen? Gebruik vooral de mogelijkheid om mij een bericht te sturen via WordPress, Facebook en/of Twitter. Ik stel jullie mening en creativiteit op prijs. Laat me weten wat je als nieuwe uitdaging voor mij voor ogen hebt. Hartelijk dank hiervoor. Over de uitslag kan niet worden gecorrespondeerd, maar ik neem jullie ideeën en input zeker mee in mijn beslissing.

99 dagen z.L. – dag 90

leave a comment »

Het experiment 99 dagen zonder Facebook was zo leuk, dat ik naadloos doorging met 99 dagen zonder Like. Het idee is om, eenmaal terug op Facebook, meer bewust om te gaan met wat ik er lees en hoe ik daar op reageer. Nog 10 dagen.

Zojuist heb ik hartelijk moeten lachen om een post van de Holland Evenementen Groep. Omdat ik de boel niet vertrouwde heb ik eerst het commentaar doorgelezen. “Slimmeriken”, schrijft ene Judith Ploegman. Gelijk heeft ze. Net als HEG, want die gasten hebben in no-time toch maar mooi ruim 1300 volgers van hun pagina. Voor iedereen die dit leuk vindt, zoek de post en druk op L.

Even verderop is ook een grappige anekdote opgetekend. Of het toeval is, weet ik niet, maar ik vond hem prachtig. Ene Marinus de Beer vraagt “Ronald op een Mac?” Waarop ene Tristan post “iLike”. Toeval? Ik zeg ROFL. Grappig dit.

 

 

 

Written by thehotstepper

maart 30, 2012 at 5:44 pm

This strange effect

with one comment

Eist mijn experiment 99 dagen zonder Like zijn tol? Ik krijg het liedje This strange effect van Dave Berry maar niet uit mijn kop. Vooral het refrein, waarin hij toegeeft dat hij dat eigenlijk wel leuk vindt, is een vast terugkerend zinnetje, dat ik eerlijk gezegd ook wel leuk vind. Ik vind het zelfs zo leuk, dat ik me afvroeg hoe het zou staan in Delfts Blauw. Dit moest natuurlijk leiden tot een nieuw tegeltje. Ik ben er erg blij mee!

Written by thehotstepper

februari 28, 2012 at 7:10 pm

99 dagen z.L. – dag 57

leave a comment »

Het experiment 99 dagen zonder Facebook was zo leuk, dat ik naadloos doorging met 99 dagen zonder Like. Het idee is om, eenmaal terug op Facebook, meer bewust om te gaan met wat ik er lees en hoe ik daar op reageer.  Nog 43 dagen.

Daar ben ik weer met een blogje over 99 dagen zonder Like. Even een status update. Niemand vraagt er naar, maar ik ga er gewoon van uit dat jullie toch willen weten hoe het gaat. Vinden jullie leuk toch? Nou, bij dezen dus. 99 dagen zonder Like is een eitje vergeleken bij 99 dagen zonder Facebook. Geen last gehad van afkickverschijnselen en zeker geen last van een onbedwingbare drang om op het ‘duimpje’ te klikken. In het begin had ik nog wel eens de neiging, dat wel, maar dat is zeker geen niet te bedwingen, compulsieve drang. Neiging is het zwakke broertje van drang, het niet zo slimme neefje dat gemakkelijk om de tuin te leiden is.

Toch zit ik sinds een tijdje met een dilemma. Ik loop er best al even mee en ik weet niet zo goed wat ik er mee moet. Wat is er namelijk aan de hand? Van mijn blogs worden automatisch links op Twitter en Facebook geplaatst. Waarschijnlijk komen op deze manier veel lezers er achter dat er weer iets nieuws te lezen is en dat ik natuurlijk eigenlijk ook gewoon de bedoeling. Op Twitter wordt mijn tweet met link soms ge-re-tweet, (lastig die engelse woorden vervoegen in het Nederlands) en op Facebook worden die links in veel gevallen beloond met een aantal likes en dat vind ik dan weer leuk. (Het is maar dat jullie het weten, en gelukkig kan je geen likes liken, want in dat geval zou ik mogelijk meer dan een neiging voelen om dat te laten merken.)

Is dat nu je dilemma?, zul je je misschien afvragen. Ik geef je groot gelijk. Bedankt dat je me erop wijst dat ik afdwaal.  Nee, dat is het niet. Mijn tweestrijd bestaat uit het volgende: Je kunt tegenwoordig ook op WordPress je waardering laten blijken voor een blog. Onderaan elke blog (dus niet onderaan de homepage) vind je een like knop. Geen knop met een duimpje (=b) maar een knop met een sterretje (*).  Ik sta echt in dubio, of ik dit met jullie moet delen, want ik weet niet of het in het kader van mijn experiment wel de door de beugel kan. Wat vinden jullie? Laat het me weten en mocht je vinden dat ik niet moet zeuren, dan kan je natuurlijk ook gewoon op de Like- knop onder deze blog klikken.

Written by thehotstepper

februari 26, 2012 at 12:10 pm

99 dagen z.L. – dag 33

leave a comment »

Het experiment 99 dagen zonder Facebook was zo leuk, dat ik naadloos doorging met 99 dagen zonder Like. Het idee is om, eenmaal terug op Facebook, meer bewust om te gaan met wat ik er lees en hoe ik daar op reageer.  Nog 66 dagen.

Daar ga je dan. Dit is zwaar kut. Mag ik dat zeggen? Ja, in dit geval mag dat. Wat is er aan de hand? Zit ik gewoon heel relaxed al 33 dagen mijn experiment 99 dagen zonder Facebook uit te voeren als ik wil reageren op een wallpost. Dus ik klik, om de cursor op de goede plek te krijgen… Je raadt het vast al, komt er een bericht binnen, de boel verspringt en ik heb geheel en al per ongeluk op ‘Like’ geklikt. Hoe zou jij dit anders samenvatten dan kut? Dus mag ik dat zeggen? Ja dat mag ik.

Ondertussen zat ik dus op dat duimpje te klikken. You like this, stond er bij geschreven. Nee, dacht ik, Dit vind ik niet leuk. Ondertussen hoopte ik dat niemand zou zien dat ik de post het duimpje had gegeven. Wederom klikken op het fallus symbooltje had duidelijk geen zin.

Dan biecht ik het maar op, dacht ik. Als ik het uitleg, zoals hierboven beschreven, dan snapt iedereen het wel. Nemen ze me vast niet kwalijk. Een bijzonder gevoel van rust komt over me heen. Opbiechten doet dat kennelijk met je. Het neemt een last van je schouders, de knoop in je maag verdwijnt en je kunt weet ademhalen. Eerlijkheid duurt toch het langst.

Terwijl ik zat te typen, toch nog even met <ALT> <TAB> terug naar Facebook. Mij was verteld dat je een bericht wat je hebt gemarkeerd met Like ook weer kunt demarkeren. Dan moet ik die optie toch ook kunnen zien? Het feit dat ik weer kan ademhalen heeft gunstige gevolgen. I can see clearly now. Boven het duimpje, waar eerst een hyperlink met Like stond, staat nu Unlike. Hoe heb ik dat over het hoofd kunnen zien?

Ondertussen bedenk ik mij dat ik deze bekentenis niet hoef te typen. Als niemand het gezien heeft, dan is het niet gebeurd? Werkt dat zo? Of krijg ik dan last van een onevenwichtig karma? Aan de andere kant… Wat in een column staat kan waar zijn, maar hoeft ook niet. Wie het weet mag het zeggen. Ik ga lekker door met mijn experiment. Nog 66 dagen. Met een glimlach word ik wakker uit wat op een lichte nachtmerrie leek.

Written by thehotstepper

februari 2, 2012 at 6:35 pm