Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Posts Tagged ‘Eenzaamheid

Uitgezaaid

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

In de vensterbank stond een beneveld borreltje. Zware regendruppels sloegen onregelmatig tegen de ruit. Zijn wangen waren nat, alsof er geen glas in de sponning zat.
Hij liet zowel zijn gedachten als zijn tranen de vrije loop. Als zij hem toch zo kon zien… Hij had beloofd goed voor zichzelf te zorgen als zij er niet meer was. Het voelde alsof hij enorm had gefaald.
Uitgezaaid, had de chirurg gezegd. Hij haalde zijn schouders op. Opgegeven, hopeloos, nutteloos. Hij schokschouderde onbedwingbaar. Zelfbeklag, hij had er een hekel aan. Met dat besef braken de wolken en een bleke regenboog verscheen.

Advertenties

Written by thehotstepper

december 31, 2017 at 10:35 am

Nieuws

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Kattenbrokken liggen op krantenkoppen. Het is gemakkelijker zo. De katten klagen er niet over. Ze kunnen toch niet lezen. Geen nieuws, goed nieuws. Vooral als de krant en het voer zijn vervangen.

Maar het is komkommertijd. Het tikken van de klok bepaalt het ritme van dagen en nachten in het stilgevallen huishouden. De malse brokjes in saus zijn ingedroogd en gekrompen. Op de krenten staat een zacht wit donsje.

Het zonlicht strijkt door een kier van de vitrage zachtjes over zijn gezicht. Met half geloken ogen aanschouwt hij hoe de katten zich aarzelend te goed doen aan iets nieuws.

Written by thehotstepper

juni 19, 2017 at 7:00 am

Bijna lente

with 2 comments

Ik zit op een bankje op Centraal Station. Nog geen zin om naar huis te gaan. Ik zit met Lavinia Meijer. Niet echt natuurlijk, maar ik luister naar haar muziek op de koptelefoon van mijn iPod. Ze had er natuurlijk ook zelf kunnen zijn. Zondagavond zat ik nog te zuipen met schrijvers en muzikanten in een kroeg op de Witte de Withstraat. Het begon allemaal heel onschuldig met wat voordrachten in de middag. Toen ik na middernacht mijn fiets opzocht, bedacht ik dat ontsnappen niet erg is zolang je niet op de vlucht slaat.

Vanmiddag ben ik weer op weg naar huis. Maar ik heb geen zin om het station te verlaten. Het is er zo lekker druk. De zon schijnt lange oranje stralen op de gezichten van de voorbijgangers die mij passeren. Ze zien er mooi uit. Maar geen van allen lijkt mijn kant op te gaan. Is er iemand die mij ziet zitten? Terwijl harpklanken mijn trommelvliezen en mijn gemoed strelen, stromen mijn tranen als trage slakkensporen over mijn wangen. Eenzaamheid is niet erg zolang je maar weet te genieten van het alleen zijn.

Zoiets was het toch, wat ik onlangs las? Was het Hanna Bervoets of Alex Boogers die het, al dan niet in andere bewoording schreef? Ik lees ze graag. Beiden zijn bazen! Ik lees veel de laatste tijd. Een gelukkige bijkomstigheid van alleen zijn. Je moet er voor open staan, want het is soms lastiger om geluk te aanvaarden dan leed – met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, Boogers…

Is de lente nu dan toch echt in aantocht? Mijn iPod shuffelt naar Primavera door Einaudi. Het zal wel waar zijn dus. Het stemt mij melancholisch, want ik weet niet of ik zoveel belofte aan kan. Maar denken aan wat je niet hebt wanneer je weet dat je het nooit zult krijgen is zelfgekozen leed – op zeker Bervoets – en als ik ergens voor kies, dan is het niet om te lijden, maar om te genieten. Van verhalen, van muziek, van ontmoetingen, van mensen. Ik droog mijn tranen en laat mij meevoeren door de dikke stroom forenzen en passanten.