Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Posts Tagged ‘Camping

Kampeerleed

leave a comment »

Aan zijn manier van lopen zag ik dat hij moest poepen. Met korte, afgemeten pasjes en samengeknepen billen kwam hij me tegemoet. Zijn gezichtsuitdrukking was een mix van uiterste concentratie en gespeelde nonchalance. In gedachten noemde ik hem meneer Van der Valk. Zo duidelijk was hij aan ‘kaketoe’.
Zijn linkerarm bewoog mee in het ritme van zijn benen. Zijn rechter had hij strak tegen zijn lijf. Zijn onderarm stak in een hoek van negentig graden recht vooruit. Onder zijn shirt zat een bult ter grootte van een toiletrol.
Geamuseerd keek ik hem na. De man was op leeftijd, had mijn vader kunnen zijn. Geen ervaren kampeerder, zoveel was me duidelijk. Beetje te chique ook. Wat dat betreft hadden ze gelijk bij Popla. Koning, keizer, admiraal: kakken moeten ze allemaal.

Advertenties

Written by thehotstepper

juli 30, 2018 at 8:12 am

Geplaatst in 140, Anekdote

Tagged with , , , , , ,

Frans

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Op de camping was het brood zelden vers. Bij toerbeurt haalden we in het dorpje. Frans uit Koog aan de Zaan, vroeg of hij mij mocht vergezellen. Zijn naam desondanks, was hij de taal nauwelijks machtig. We gingen met zijn Volvootje.

De bakkersvrouw schoof de stapel broden naar hem. ‘Attention, monsier! Ç’est un peu chaud.’ In paniek begon hij te sputteren. Zijn ademhaling werd zwaar. ‘Rustig maar’, zei ik. ‘Gewoon goed luisteren.’

De bakkersvrouw herhaalde haar waarschuwing. Langzamer, met minder woorden: ‘Peu chaud. At-ten-tion – peu – chaud.’ Ze wees naar Frans, die naar buiten wees en zei: ‘Non, non! Volvo!’

Written by thehotstepper

juni 26, 2017 at 8:51 am

Ouwe lul

with 2 comments

Het is acht uur en ik vertrek in mijn oude auto. Bestemming Werchter. Ik ga naar het festival, Rock Werchter: veertig jaar oud, net als ik. Hoewel het festival is jonger, want die verjaart naar 40 dit jaar en ik heb dat vorig jaar reeds gedaan.
Al om half elf parkeer ik op Parking A8, aan de achterkant van Camping A1. Of ik een snelheidsrecord heb geboekt weet ik niet, maar ik ben er blij mee. Ik kom hier al bijna 15 jaar aan een stuk en herinneringen vloeien door elkaar als ecolineverf. Mooi is het, maar praktisch niet, want het resultaat is nooit wat ik ervan verwacht.

Lees meer op Muzine.nl

Written by thehotstepper

juli 9, 2014 at 7:08 am

Aangekomen

leave a comment »

En dan ben je weer thuis. Het was wel even een eind rijden om afstand te nemen, zowel heen als terug. Als de vakantie nog nadert, dan ben je enthousiast om huis en haard te verlaten. Vooral de dagelijkse beslommeringen en al die ongelooflijk belangrijke dingen op je werk, die kan je dan missen als kiespijn. Eenmaal thuis kan ik al die gewichtige arbeidsgerelateerde zaken nog steeds geen warm hart toedragen. De alledaagse  huislijke besognes zijn me dan liever. De post mag worden doorgenomen, de planten op het balkon moeten water, (dat geldt dan degene die het warmtefront van de afgelopen weken hebben overleefd) en zelfs boodschappen doen is even leuk, tot je er achter komt dat ze in de supermarkt weer alle producten op andere, dus onvindbare plaatsen in de rekken hebben gelegd.

Ik vind het elke keer weer indrukwekkend om thuis te komen in mijn eigen huis. Het is er zo groot en stil vergeleken bij de tent op de camping. De plafonds zijn zo hoog in vergelijking met het dak van je tent en je hebt ineens zoveel privacy. Het toilet is je eigen hokje. De bril voelt vertrouwd, de geur en sfeer zijn eigen. In de slaapkamer staat een echt bed met een heerlijk zachte matras. Ik wandel er omheen en ga er even op zitten, laat me achterover vallen en voel de pijnlijke spieren in mijn rug ontspannen. Hoe rustgevend het ook kan zijn om op vakantie te gaan, de terugreis is altijd weer een aanslag op mijn rugspieren. Of ik nu met de trein, het vliegtuig of de auto reis, het maakt geen verschil. Zelden wens ik na de heenreis mijn eigen bed en matras, maar eenmaal thuis kan ik me niet voorstellen hoe ik het al die tijd zonder heb gedaan. En dat geldt niet alleen na een kampeervakantie, maar ook zeker na een stedentrip of strandvakantie in een hotel te hebben doorgebracht. Home sweet home, oost-west-thuis-best, zoals het klokje thuis tikt.

Als laatste bezoek ik altijd even de badkamer. Het is niet omdat ik niet blij wordt van mijn eigen sanitair, maar omdat daar de weegschaal staat. Het kreng doet het negen van de tien keer als ik hem wil gebruiken niet. Dan moet ik eerst de batterijen eruit halen en dan weer terug stoppen. Een schier zinloze bezigheid, maar meestal wel tot het resultaat leidend dat ik kan aflezen hoe veel ik weeg. Op de een of andere manier hoeft dat dus niet als ik terug kom van vakantie. Dan doet dat kreng het gewoon direct, zonder mankeren, zonder gebruiksaanwijzing. Zo leerde ik dat ik deze vakantie in 15 dagen vier kilo ben aangekomen. Vierduizend gram! Lekker is dat, dacht ik toen ik even later mijn tas uitpakte. Hoe heb ik dat nu weer voor elkaar gekregen? Ondertussen plaatste ik de boeken die ik de afgelopen dagen als tijdverdrijf had gelezen terug in de boekenkasten. Zware literatuur eigenlijk. Ineens ging mij een licht op en ik nam het stapeltje leesvoer wat ik de afgelopen weken tot mij had genomen mee naar de weegschaal. Daar had je het al. 3,2 kilogram en die is nog lang niet verteerd natuurlijk! Opgelucht nam ik de boeken onder mijn arm mee terug naar de studeerkamer. Kennelijk ben ik door eten en drinken de afgelopen twee weken maar 800 gram aangekomen,  dat train ik er gemakkelijk weer af. Zie ik daar geen omnibus met luchtige literatuur? Jawel, het is een verzameling columns van Martin Bril. Dat zal een goed tegenwicht vormen voor o.a. Brouwers, Rosenboom, Mulisch en Van der Heijden.

Written by thehotstepper

juni 1, 2012 at 6:35 pm

Alleen

leave a comment »

We zijn gisteren een heel eind naar het Noorden gereden. 800 kilometer op de kop af. We waren klaar met Italië en de camping die soms leek op een klein Duits dorp. Dus pakten we ons boeltje en vertrokken. Naar een camping aan de Moezel. Duitsers zijn kennelijk een reislustig volk, want hier in Kues, dat naast Bernkastel ligt, staan vooral Engelsen, Nederlanders en zelfs een enkele Zweed. Enigszins verbaasd stel ik vast, dat ik me op deze camping aan de oevers van de Moezel, die ongetwijfeld als ouwe-lullen-camping kan worden gekwalificeerd, prima op mijn gemak voel. De zon schijnt, de vogeltjes kwetteren en af en toe klinkt de zware brom van een dieselmotor, verstopt in het binnenste van een mini cruiseschip dat grijsbehaarde heren en met blauwe spoeling gekapte dames een genoeglijke tijd op het water verschaft. Zie, ik ga er zelfs ouderwets van schrijven.

Ook verbaas ik mij over mijn overbuurvrouw. Een Nederlandse vrouw met kortgeknipt kastanjebruin haar, een bril met een donker vierkant montuur en een soepjurk met roze bloemen. Een echte soepjurk is het niet, nou vooruit, een hippe soepjurk dan. Schijnbaar is ze alleen op vakantie. Moet kunnen zou je zeggen. Ze heeft er de leeftijd voor, eind vijftig, die redt zich wel. Wat mij echter verwonderd is dat zij dus klaarblijkelijk alleen met een caravan op vakantie is. Een Chateau. Noem mij ouderwets, ik zit ten slotte op een bejaardencamping, maar een vrouw alleen op vakantie, met een caravan? Dat verwacht je toch niet? Enfin, bij mij roept dat vragen op.

Eerst dacht ik dat haar man nog lag te slapen. Dat was vanmorgen. Later zag ik haar in haar uppie met de auto vertrekken. Misschien is de man naar zijn werk met een andere auto, dacht ik toen. Dat idee verwierp ik al snel. Te ver van de Nederlandse grens en wat is de kans dat ze is getrouwd met een man in Duitsland werkt? Misschien is ze weduwe, of gescheiden en heeft ze in beide gevallen eigendom over de caravan verkregen. Ze kan er geen afstand van doen en kampeert sindsdien alleen met haar Chateau. She’s the queen of her castle, no lord to serve and as free as a bird, mijmer ik, aangestoken door het Engels dat ik door de Britten om mij heen hoor worden gesproken.

Het blijft me intrigeren. Voor haar caravan, die ze aan het klaarmaken is voor vertrek, (vaak een mannentaak) staan een eenvoudige klaptafel en twee stoelen. De luifel heeft ze opgeruimd, net als het grondzeil dat er onder lag en een mandje groenten, dat vrolijk in het briesje aan de punt van de grote staander hing te bungelen. In de schaduw onder de caravan, staat naast een van de verstelbare poten een krat pils. Een vrouw die bier drinkt? Ik ken er genoeg, dus het zou kunnen. Maar voor wie is die tweede stoel dan toch? Op mij zit ze vast niet te wachten. Ik schenk mezelf nog een Pastis in en mijmer nog even verder.

Written by thehotstepper

juni 1, 2012 at 8:57 am

Oranjeboom

leave a comment »

We zitten nog steeds op de camping in Italië. Schuin achter ons zijn Duitsers met een VW California busje komen staan. Hij is een boomlange vent met een kale kop. Hij lijkt wel een beetje op Pierre Wind, maar dan rustiger. Toch doet hij me sterk aan de gesjeesde kok uit de Hofstad denken. De man is de hele dag met eten in de weer.  Terwijl de zon langzaam rood kleurt en het meer van Levico met roze en paarse tinten versiert, geniet ik van een frisse sauvignon blanc uit Venezia. Ik zit dan weliswaar in Italië, maar dat wil nog niet zeggen dat ik geen wijn van een Franse druif mag drinken. Als aperitief drink ik ook volop Ricard, de onovertroffen anijsdrank uit Marseille. Sinds 1932, dat u het weet, maar overigens slechts ter zijde hier vermeld.

Terug naar Pierre, die eigenlijk Klaus heet of Otto, dat weet ik niet meer. Terwijl ik dus aan die kraakfrisse sauvignon zit te lurken, komt hij uit zijn Volkswagenbusje gestiefeld met een halveliterblik Oranjeboom. Echt waar, ik verzin het niet. In Nederland wil niemand er nog aan, vanwege langdurige hoofdpijn en een droge strot de volgende dag, maar Pierre, of Otto of Klaus heeft het hier in Italië op de kop weten te tikken. Het bier van het zieltogende fabriekje, dat ooit van Rotterdam-Zuid naar Breda verhuisde vanwege de lagere prijs per vierkantemeter en het anders het hoofd niet boven water kon houden, heeft in Italië een van eten maffe Duitser weten over te halen om één van zijn blikken bier te kopen.

De levensgenieter heeft het pils links laten liggen en is meteen voor de 8,5% zware variant gegaan. Omdat ik uit Rotterdam kom en op Zuid woon, steek ik allebei mijn duimen naar hem op. ‘Oranjeboom, gutes Bier!’, roep ik naar hem. ‘Ich kan es wissen weil die Oranjeboomstraße bij mir um die Ecke ist.’ Hij heft het blik met zijn rechterhand en steekt zijn linkerduim naar mij op.

‘Heil prosit. Komm herüber, dann trinken wir zusammen.’ Ik ga staan en hef mijn glas naar hem. ‘Prosit!’, roep ik, en sla op mijn buik. ‘Nur wein für mich. Ich trinke erst Oranjeboom als ich zurück in Rotterdam bin.’

Mevrouw Stepper kijkt mij minzaam aan. ‘ Moet je die man niet waarschuwen?’, spreekt ze me vermanend toe. Ik maak een afwerend gebaar en lach naar Pierre: ‘Zum Wohl!’

Written by thehotstepper

mei 28, 2012 at 4:10 pm

Radio

leave a comment »

Vlak bij onze camping is een discountsupermarkt. Je kunt er naar toe lopen voor een kleine boodschap en het is een fantastische plek om mensen te kijken. Vandaag bleef ik even staan toen ik een echtpaar, kwieke vijftigers uit de buurt van Amsterdam, hoorde bekvechten over een radio, die in één van de bakken met koopjes lag.

‘Ik weet het niet hoor’, zei de vrouw, die het retrogeval uit de verpakking haalde om het beter te bekijken. Haar man stond schuin naar haar toegedraaid, leunend met een hand op de rand van de bak, het ene been over het andere geslagen, bestuurde hij de specificaties die naast de prijs stonden genoteerd. €19,95 Geen geld, hoorde ik hem denken.

‘Het is toch een geinig ding’, probeerde hij zijn vrouw te vermurwen. ‘Nou, geinig noem je dat. En ik dan zeker de hele vakantie naar dat voetbalcommentaar of een verslag van de Giro luisteren. In het Italiaans ook nog. Dat gaat toch veel te snel, jij verstaat er toch niets van.’  Ze keek haar man, die  zijn schouders ophaalde, smalend aan.

‘Nou, dan nemen we hem niet’, zei de man. ‘Ji je zin. Het leek me gewoon wel aardig…’

‘Aardig? Waarvoor dan?’, wilde zijn vrouw weten.

‘Ach, mens! Laat maar liggen dan. Dan is het gewoon stil in de caravan. De man deed alsof hij zich gewonnen gaf en maakte aanstalten om verder te lopen. Hij keek mij aan en tilde zijn handen met de palmen omhoog tot net boven zijn broeksriem. Enigszins gegeneerd legde ik het voordeelpak sudokupuzzels dat ik zogenaamd stond te bestuderen terug in het rek en vervolgde mijn weg. In mijn ooghoek zag ik de vrouw de radio nog een keer in haar handen omdraaien.

’s Avonds maakte ik een wandelingetje over de camping. Al van verre zag ik het echtpaar onder de luifel van een grote caravan zitten in het licht van een kaal peertje. Zij keek naar haar handen, hij naar een mot die om de lamp danste. Op de tafel stonden twee kopjes koffie en een ouderwetse blikken koekjestrommel. De radio was noch te zien, noch te horen.

Written by thehotstepper

mei 27, 2012 at 3:44 pm

Geplaatst in column, reizen

Tagged with , , , , , ,