Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for the ‘verhaal’ Category

Voor het slapen gaan

leave a comment »

Het is vakantie, dus tijd is niet belangrijk. De zon is onder als ik mijn kleutertje op bed leg. We hebben geen lamp in de tent. Daarom vertel ik een verhaaltje van Borre na. Blijkbaar vergeet ik essentiële delen, want ik word voortdurend verbeterd.

‘Misschien kan jij beter een verhaaltje vertellen.’ Het blijft stil. ‘Nou?’, vraag ik.
‘Ja, hallo, ik moet het even verzinnen!’ Net als ik denk dat hij slaapt, begint hij:

‘Er was eens een hert. Nee, een babyhertje. Het huppelde blij door het bos. Maar toen kwam er een T-Rex en die at het babyhertje op. Dat smaakte zó lekker, dat de T-Rex op zoek ging naar nog meer babyherten en hij at ze allemaal op.
Toen hij de laatste at, zat hij zo vol, dat hij ontplofte. Alle babyhertjes vlogen door de lucht en landden toen precies bij hun moeder. Toen waren alle families weer samen en ze leefden nog lang en gelukkig.’

Advertenties

Written by thehotstepper

juli 28, 2018 at 10:19 am

52

leave a comment »

Kick sleepte zich jaren voort door het leven. Uren regen zich aaneen tot dagen en dagen werden maanden en maanden werden jaren. De wijzers van de klok waren meedogenloos en bewogen in hun eigen tempo. Wie tegen de stroom in roeit, komt nauwelijks vooruit, terwijl de tijd zich schijnbaar moeiteloos lijkt te rekken.

Ooit was Kick een vrolijke jongeman. Opgegroeid op de Kaap waar hij meer moeders dan vrienden had. De hoertjes waren goed voor hem en hij voor hen. Als jonge jongen had hij geen idee hoe ze hun centen verdienden, maar dat ze verdienden, wist hij maar al te goed. Hij deed met liefde een boodschap voor hen en mocht in de meeste gevallen het wisselgeld, soms meer dan de helft van het aankoopbedrag, houden. Zo groeide hij op met het idee dat vrouwen goed waren.

Tegen de tijd dat hij begon te puberen was er weinig meer over van de wijk. Schoongeveegd, zoals dat heet in ambtenarenjargon. Nou, hij had de rellen meegemaakt en zag de armoede sinds de vrouwen verdwenen waren. Zodra hij meende op eigen benen te kunnen staan, smeerde hij hem en betrok een kamertje op het Noordereiland. Daar leerde hij dat honger rauwe bonen zoet maakt en dat een mens met weinig toe kan.

Dat hij bij vlagen een gewild kunstenaar was, hielp. In zijn succesvolle beginperiode leerde hij Sjaantje kennen. Omdat het hem in die periode voor de wind ging, herkende hij in haar zijn muze. Ze waren dol op elkaar. Hoteldebotel van verliefdheid liet hij zich door haar om de vinger winden en zo kwam het dat hij haar volgde naar Amsterdam waar zij een bovenwoning in de Pijp betrokken. Hier hield het idee dat Sjaantje zijn muze was nog een tijd stand. Hij kreeg weliswaar geen voet aan de grond in de Amsterdamse kunstscene, maar in zijn geboortestad waren genoeg galeriehouders die brood in hem zagen.

In ’93 bereikte hij een artistiek hoogtepunt toen hij als enige Nederlander werd tentoongesteld op de Biënnale van Venetië. Zoals het echter wel vaker gaat met hoogtepunten, bleek dit jaar ook een kantelpunt. Het begin van het einde. Sjaan en hij waren nog steeds graag geziene gasten in het bruisende kroegleven in hun buurtje, maar terwijl hij vooral lokaal vertier zocht, was Sjaantje steeds meer te vinden in clubs als de RoXY en de iT. Hoewel de drugs er van goede kwaliteit waren, voelde Kick zich er niet op zijn gemak. Hij werd er rusteloos en prikkelbaar, een signaal dat hij opvatte als creativiteit.

Terwijl Sjaantje nachten doorhaalde aan het Singel of de Amstelstraat, zwoegde hij in zijn atelier. Hoe hij echter zijn best deed, wat uit zijn vingers kwam, voldeed niet aan zijn standaard. Zijn werk werd een obsessie, die hij gaande hield met drank en coke. Investeren noemde hij dat. Dat Kick en Sjaantje elkaar nauwelijks nog zagen, terwijl ze toch in hetzelfde huis woonden, was ook een investering. Zodra hij de weg naar boven weer gevonden had, zaten ze op rozen. Ondertussen groeide de stapel onverkoopbare doeken recht evenredig aan de stapel onbetaalde rekeningen.

Jaren verstreken en op een dag was Sjaantje verdwenen. Met de noorderzon vertrokken. Hij herinnerde zich de Millenniumwisseling en invoering van de euro maar wanneer Sjaantje was vertrokken? Het besef, de lucide gewaarwording dat hij er alleen voorstond, kwam binnen toen hij op 22 april 2003 ruw uit een onrustige slaap werd gewekt doordat een knokploeg hem zijn huis uit zette. Ze hadden hem net genoeg tijd gegeven om zich aan te kleden. Met niet meer aan zijn lijf dan wat hij haastig had aangeschoten, stond hij op straat. In een stad die zijn stad niet was, in een straat die zijn straat niet meer was.

Hoewel hij liever schone kleren had gepakt, bleek het een geluk bij een ongeluk dat hij zich had gestoken in het verkreukelde textiel dat op een hoopje naast zijn bed lag. In zijn rechterbroekzak vond hij de sleutel van zijn atelier. Omdat Café Chris toch op de route lag, pepte hij zich daar op met een uitsmijter en een kopstootje op de pof. Dat ze hem hoofdschuddend nakeken zag hij niet, maar hij voelde het wel.

Vanaf die dag voelde hij namelijk alles weer. Hij voelde honger, schaamte en verdriet. Hij was euforisch als hij een schilderij verkocht, maar werd duizelig van de zwarte leegte in zijn onderbuik, terwijl hij naar een wit canvas staarde. Via via kwam hij aan spullen en volgens zijn Marokkaanse buurman had hij een goed paard, wat betekende dat hij een uitstekende timing had om langs te komen: rond etenstijd.

—–

Dagen werden weken, werden maanden, werden jaren. Ze trokken aan hem voorbij als de kleurloze rij deurwaarders, waarvan hij de gezichten ook niet kon onthouden. Dat hij zijn atelier, waar hij illegaal overnachtte op een morsig matras, wist te behouden kwam door een gezonde mix van doorzettingsvermogen en geluk. Het eerste had hij van huis uit meegekregen en het tweede was, nou ja, gewoon geluk. De kranten stonden in die tijd bol van het Noord-Zuid debacle en uit die misère putte Kick inspiratie. De aanleg van de metrolijn werd zijn nieuwe inspiratiebron, een nieuwe fixatie.

Bijna dagelijks ging hij bij de bouwwerkzaamheden kijken. Uren stond hij tussen oude mannen. Handen in de zakken, net als zij, te luisteren naar de schampere opmerkingen. Gevuld met negatieve energie stortte hij zich ’s avonds op zijn werken. Dat ze somtijds voor brood op de plank zorgden, stemde hem eerder droevig dan blij. Hij leefde als een comapatiënt. Zijn life-line: de Noord-Zuidlijn. Hoe vaak hoopte hij niet dat iemand de stekker eruit trok?

Op een van die dagen aan de put duizelde het hem. Het is dat er hekken waren geplaatst, anders was hij ongetwijfeld voorover, headfirst, op het natte beton onder hem beland. Was het maar zo’n feest, dacht hij. Een paar jaar eerder had hij op het punt gestaan zich in de vergetelheid te storten. Een duik uit een raam van het Hiltonhotel leek hem wel wat. Helaas, een andere kunstenaar was hem voor. Dagenlang liep hij verdwaast rond. Omdat hem de loef was afgestoken, maar het verdriet dat kwam van zelfmedelijden werd door de buitenwacht verward met rouw om zijn collega.

Maar goed, die dag dat hij bijna door de knieën ging zag hij in zijn ooghoeken een vrouw in een rood jurkje. Sjaantje! Haar naam schoot door zijn hoofd, maar nadat hij zich herstelde van het golfslagbad in zijn buik en beter keek, zag hij dat hij zich had vergist. Ze leek op Sjaan, jazeker, maar wel op Sjaantje uit zijn jeugd. Stomme retrotrut! Hij was toch ook met de tijd meegegaan? Wederom dompelde hij zich onder in zelfbeklag, wat erop neerkwam dat hij het op een zuipen zette. Drie dagen achtereen bestond zijn ontbijt, lunch en diner uit jenever. Ketel 1 natuurlijk, je kunt een man uit Rotterdam halen, maar Rotterdam niet uit een man.

Jaren sappelde Kick. Hij waadde van dag naar dag. Slechts op de been gehouden door koppigheid. Nadat hij ontwaakte uit het delirium dat ontstond doordat hij meende Sjaantje bij de bouwput te ontwaren – een drankprobleem ontkende hij chronisch – stortte hij zich op een metershoog, levensecht schilderij van haar. Het doek was 1 meter 73 hoog en 90 centimeter breed. De hoogte was in verband met haar liefde voor naaldhakken, anders had 1 meter 67 volstaan. Als hij had gekund werkte hij dag en nacht aan het schilderij, maar aangezien hij het niet wenste te verkopen, stond het in wording in de hoek van zijn atelier.

Tot acht keer heeft hij het veranderd. De aanpassingen betroffen eigenlijk alleen het gezicht en haar haren. Blond werd grijzer, de blik werd wijzer. De lijntjes die het gezicht tekenen werden dieper. Hij was begonnen met het beeld van Sjaantje, dat hij zich herinnerde uit de periode dat hij haar had leren kennen. Gaandeweg was dat veranderd in hoe hij haar herinnerde uit de tijd van de RoXY en inmiddels was het een portret van een vrouw van middelbare leeftijd. Een vrouw die hij niet langer kende, maar graag had gekend. Al was het maar om haar te vermoorden.

Samen uit, samen thuis, dacht hij op momenten dat hij zich in haar verloor, terwijl de verf op zijn penseel droogde. Uren kon hij zich in haar verliezen. Nog steeds was ze zijn muze. Nadien maakte hij zijn meest succesvolle werken, maar die deed hij dan ook graag van de hand. Maanden ploeterde hij vervolgens voort met een doek over het vervloekte schilderij in de hoek van zijn atelier. Tandenknarsend gaf hij zijn geld, dat hij beschouwde als judasgeld, uit tot hij op een houtje bijtend, de broeksriem aangetrokken, ten langen leste haar weer liet baden in het licht, dat door het schuine dakraam naar binnen viel.

Ondertussen stond ze al weer maanden onder een laken. Normaliter had hij haar allang van stal gehaald om zijn belabberde financiële situatie weer op pijl te brengen, maar Kick leed liever honger. Terwijl de stapel aanmaningen de omvang van de Dikke van Daele naderde, had hij zijn laatste geld uitgegeven aan Ketel 1 en Gitanes. Tevreden sleet hij zijn dagen in ledigheid, want 22 juli was het zo ver! Sinds die datum definitief leek, was Kick gestopt met eten, want zo redeneerde hij, zijn lijden was toch bijna voorbij.

——

Vijftien jaar leefde hij in niemandsland. Vijftien jaar was hij een schim die weigerde om te sterven. Vijftien jaar heeft hij bij vlagen geschitterd, want hij verdomde het eenvoudig om te vervagen. Vijftien jaar voelde hij zich tanende, voelde hij zich als een kasplantje dat aan zijn lot is overgelaten. Vijftien jaar een risee, een karikatuur van een kunstenaar, een persiflage van wie hij ooit was, van wie hij wilde worden, van wat hij wilde zijn. Vijftien jaar lijden om niet uit te gaan met een zucht, maar met een klap.

Het moest meteen de eerste dag gebeuren. Wachten was zinloos uitstel. De eerste dag, de eerste mogelijkheid. ’s Ochtends vroeg dus. Lekker stil nog. Sterven doen we immers het liefst in een rustige omgeving. Om half zes, nog voor zonsopgang, liep Kick daarom met Sjaantje onder zijn arm richting de roltrappen van metrostation De Pijp. De gekleurde vlaggetjes op de muur bij de ingang, die de multiculturaliteit van de Albert Cuyp moeten voorstellen, konden hem gestolen worden. Net als de meterslange gedigitaliseerde aquarel van de Argentijnse kunstenares Amalia Pica op de muren bij het perron. ‘Kunst voor de massa,’ gromde hij. ‘Mijn reet!’

Hij passeerde nog drie vroege vogels, terwijl hij naar het begin van het perron liep. Daar zou de metro nog de meeste vaart hebben. Eindelijk tijd om uit te stappen, dacht hij, terwijl hij Sjaantje, zijn muze en molensteen in een, met een malicieus glimlachje een knipoog gaf.

Nog zeven minuten. Hij had de dienstregeling uitvoerig bestudeerd. Over vijf minuten zou de metro naar hun laatste bestemming van station Vijzelgracht vertrekken. Hij zette Sjaantje tegen de muur naast de tunnelbuis en beklopte werktuiglijk zijn zakken. Die van zijn broek waren leeg. Zijn geld was op en de sleutel van zijn atelier lag daar op tafel. In het borstzakje van zijn overhemd zat een pakje Gitanes met nog precies een peuk. In gedachten zag hij zijn aansteker naast de sleutel liggen. De ironie ontroerde hem en met een glimlach stopte hij de sigaret terug in het pakje, het pakje in het borstzakje.

Jaren had de tijd gekropen, maar inmiddels was het 05.39 uur. Hij luisterde of hij al het gerommel van een naderende metro hoorde. Stilte. 05.40 – niets. De tijd tussen vertrek Vijzelgracht en vertrek De Pijp is precies twee minuten. Even lang als de stilte voor het herdenken van de doden. Inmiddels vlogen de minuten voorbij. 05.41, -42, -43. Om kwart voor zes klonk de gesampelde stem van een omroeper die alleen losse woorden had ingesproken: ‘Dames – en – heren. Wegens – een – ongeval – zal – de – metro – niet – rijden. Het – is – niet – bekend – wanneer – de – dienstregeling – kan – worden – hervat.’

Als verdoofd staarde Kick naar de rails onder hem. Voor zijn gevoel stond hij er lang, heel lang, maar toen hij Sjaantje oppakte en haar de tunnel in wierp, versprong de klok naar 05.46. De speelfilm in zijn hoofd, de film van zijn leven, had welgeteld een minuut geduurd. Ben ik daar 52 voor geworden, dacht hij geërgerd. Hij haastte zich met grote passen naar de uitgang, terug langs de vlaggetjes , terug naar het licht, dat aarzelend van de stad bezit nam en lange schaduwen trok over de met een gouden gloed geplaveide straten. Bij het Sarphatipark vroeg en kreeg hij een vuurtje. Kick ademde bedaard de rook van wat zijn laatste sigaret moest worden naar binnen en een ongelooflijke rust overviel hem.

——

Het is komkommertijd, dus het ongeval in de Amsterdamse metro houdt de gemoederen flink bezig. Het zorgt in ieder geval voor krantenvulling en smeuïge koppen als: “Fatale val of zelfmoord?” en “Politie puzzelt verder – identiteit van omgekomen vrouw nog steeds onbekend.” Bij Opsporing Verzocht wordt een reconstructie vertoont en, zo stelt presentatrice Anniko van Santen, er is een aanwijzing dat het mogelijk niet gaat om een ongeval. Maar daarover later meer – alles voor de kijkcijfers. Graag wil de politie in contact komen met mensen die dit rode jurkje herkennen. Het betreft een vintage jurk uit de jaren 80 van ontwerpersduo Puck & Hans.

Kick, die van dit alles geen weet heeft, omdat hij noch tv kijkt, noch kranten leest voelt zich ondertussen als herboren. Via zijn Marokkaanse buurman, die een reservesleutel blijkt te hebben, heeft hij zich toegang verschaft tot zijn atelier, waar hij drie dagen en nachten aan een stuk slaapt. Als hij wakker wordt heeft hij geen geld, geen drank, geen sigaretten en geen eten, dus zet hij zich aan de stapel achterstallige post. Tussen aanmaningen en achterstallige rekeningen zit ook een envelop van zijn agent. Kick fluit tussen zijn tanden als hij het bedrag leest dat in de brief staat. Hij klapt in zijn handen en schiet de deur uit. Bij de pinautomaat om de hoek doet hij een rondedansje. Nadat hij zich heeft getrakteerd op een copieus ontbijt, betaalt hij alle openstaande rekeningen, zegt de huur op en verhuist terug naar Rotterdam.

Ondertussen bij Opsporing Verzocht: Het onderzoek naar het ongeval in de Amsterdamse metro zit muurvast. Daarom geeft de politie nieuw bewijsmateriaal vrij in de hoop dat de identiteit van het slachtoffer alsnog kan worden vastgesteld. In de metrotunnel tussen stations De Pijp en Vijzelgracht is een portret aangetroffen van een vrouw in een rode jurk. De politie wil graag in contact komen met iedereen die deze vrouw herkent, of weet wie dit portret heeft geschilderd. Op Katendrecht klinkt uit de binnenzak van een colbertje dat over een stoel hangt het geluid van een mobiele telefoon.

Zonnewende

leave a comment »

Het was stil en koud op straat. De schaduwen waren nog lang, maar zouden vandaag niet veel korter worden. Misschien zouden ze wat vervagen, mocht het betrekken. Hij betwijfelde dat. Met zijn hoofd diep in zijn kraag en zijn handen diep in zijn zakken, koesterde slechts zijn gezicht de flauwe warmte van de zon.

Het was een stralende dag en hij voelde langzaam zijn zorgen smelten. Ze waren niet geheel verdwenen, maar ook niet langer op de voorgrond. Als een echo, die lang bleef hangen in zijn kale appartement, nadat een onenightstand de buitendeur te hard dichtsloeg. Achteloos en onbewust dat hij zonder haar warmte weer tot op het bot zou verkillen, terwijl ook zijn tranen het hazenpad kozen.

Volgende week zou hij zijn dochtertje weer zien. Mocht ze een weekend bij hem zijn. Hij had beloofd voor vloerbedekking te zorgen. In ieder geval in haar kamertje. Daarom was hij deze ochtend zo vroeg opgestaan. Misschien hadden ze ergens nog een restant dat hij voor een zacht prijsje kon krijgen.

Zou hij het vandaag niet vinden, dan ging zijn geld onherroepelijk weer op aan kroegbezoek als rituele dans in zijn zoektocht naar warmte en genegenheid. Hij wist dat hij zichzelf voor de gek hield. Hij moest eerst zijn leven weer op de rit krijgen, maar ondertussen was wederzijds verlangen, niet gehinderd door nuchterheid als pleister op de wonde.

Hij bleef staan, sloot zijn ogen en wendde zijn gezicht naar de zon. De wind hapte gretig naar zijn broekspijpen, maar beet niet door. Zijn huid zat strak bij zijn jukbeenderen. Eén traan trok een zilverkleurig spoor. De wind streek hem weg, de zon gaf er een kusje op.

Written by thehotstepper

februari 21, 2018 at 7:17 am

Nomen est omen

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Mooier kan bijna niet. Een kip is een hen en aan het hoofd van een kippenren staat een haan. De voorzitter van de Nederlandse Vakbond van Pluimveehouders had dus geen betere naam kunnen hebben: Hennie de Haan.
De Haan luistert naar Hennie. Zo gaat dat. Want mannen menen de baas te zijn, maar vrouwen weten hen vaak subtiel te bewegen datgene te doen wat zij wil, hem ondertussen doen geloven dat hij het zelf heeft bedacht.
Mijn moeder zei daarover altijd: ‘Je vader is het hoofd van het gezin, maar ik ben het nekkie. En zoals de nek draait…’

Written by thehotstepper

augustus 3, 2017 at 12:02 pm

Lezen

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Hij had zijn hele leven naast het strikt noodzakelijk nooit wat anders gekocht dan boeken. Lezen was het liefste wat hij deed. Zodra hij tijd had, ging hij er goed voor zitten.
Steevast zette hij zijn bril af, zodat de realiteit werd gereduceerd tot een waas van kleuren of grijstinten. Zijn brillenglazen die in een dik, zwart montuur waren gevat, waren als vensters slechts geschikt voor zijn eigen armzalige leven.
Literatuur beleefde hij liever puur, zonder hulpmiddelen, al stond hij zichzelf graag een volle koffiekan en een kopje binnen handbereik toe.

Written by thehotstepper

juli 24, 2017 at 11:54 am

Eenmalig

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Hij keek lang in de spiegel, haakte zijn ogen aan zijn blik. Kalm pakte hij zijn tandenborstel en poetste met aandacht zijn gebit, waarna hij zich geconcentreerd schoor. Onder de douche was het alsof hij elke druppel op zijn huid voelde vallen terwijl hij zich zorgvuldig inzeepte.

Pak, overhemd, stropdas en schoenen had hij speciaal voor de gelegenheid aangeschaft. Het stond hem goed, stelde hij tevreden vast.

Hij reed voorzichtig de stad uit. Toen hij haar in de verte zag, glimlachte hij ontspannen voordat hij het gaspedaal plankte en zich te pletter reed tegen de pilaar van het viaduct.

Written by thehotstepper

juli 23, 2017 at 9:30 am

Geplaatst in ultrakort, verhaal

Tagged with , , , ,

Jaren-seventies

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Wat is dat toch met Nederlanders en Engels? Niet dat ik een taalpurist ben. Ik ben mij tenslotte terdege bewust dat in onze taal ook Latijn, Frans, en Duits zijn geslopen. Engels gebruiken we echter om onze taal te doorspekken om cooler over te komen. Quod erat demonstrandum.

Neem de zeventiger jaren. In het Nederlands klinkt het vooral ouderwets en doet het denken aan geitenwollensokken en spruitjesgeur. The Seventies daarentegen klinkt veel dynamischer en roept herinneringen op aan disco en uitbundige (hippie-)kleding.

Konden we maar een middenweg vinden! Maar hoewel ik geen taalnazi ben, jaren-seventies is natuurlijk gewoon fout.

Written by thehotstepper

juli 7, 2017 at 11:18 am