Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for the ‘meneertje’ Category

Knuffel

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

‘Goedemorgen!’, klonk het op de overloop ‘Moet je ook naar de wc? Nee? Nou, ga papa dan maar een knuffel geven.’
In het schemergebied tussen slapen en waken zette ik mij schrap voor een hardhandige omhelzing. Hoorde ik daar het geroffel van blote kindervoetjes op het zeil? De opmaat naar een nietsontziende sprong? De gedachte aan puntige kleuterknietjes was levensecht.
Ik maakte mij klein en wachtte af. Toen ik veel later mijn ogen opende keek ik in de bruine knikkers van een grote teddybeer. Ik had dus niet gedroomd: mijn zoontje had mij wel degelijk een knuffel gegeven.

Advertenties

Written by thehotstepper

oktober 21, 2018 at 8:22 am

Ochtendhumeur

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Ik dacht altijd dat ik een ochtendmens ben. Eenmaal vader denk ik daar anders over. Wat staan die kinderen vroeg op! Nee, dat is het niet. Er is niets mis met vroeg uit de veren. Mits je daarna kan doen wat je wil.
In mijn geval: ongestoord lezen. Schrijven mag ook. Ongestoord is echter het sleutelwoord. Laat me! Ik probeer stoïcijns, toch liefdevol te reageren. Mijn zoontje heeft niets door. Mijn vrouw des te meer.
Ondertussen bekruipt me het gevoel dat ik een naar mens ben. Geen prettig gevoel ‘s morgens vroeg. Je zou van minder een ochtendhumeur krijgen.

Written by thehotstepper

oktober 7, 2018 at 9:49 am

Uitgeslapen

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Van uitslapen geen sprake, ook al had zoonlief dat gisterenavond beloofd. Van de nood een deugd makend, had ik direct na het opstaan de was gesorteerd. Een deel draaide rondjes in de machine.
De wasverzachter was op. Met een lege fles in de ene hand en mijn mobieltje in de andere stond ik onderaan de trap waar we het plastic verzamelen. Mijn hoofd was zwaar. Koffie, dacht ik.
Twee koppen later ging het beter. Hoe laat zou het zijn? Uit de kast onder de trap klonk de ringtone van mijn wekker. Op het aanrecht stond een lege fles wasverzachter.

Written by thehotstepper

september 15, 2018 at 8:26 am

Time

leave a comment »

Het is zondagochtend, maar het loopt tegen de middag. Mag mijn ontbijt nog wel ontbijt heten? Ik heb zo in elk geval geen trek in lunch. De dag komt traag op gang, al lijkt het weekend voorbijgevlogen. Niet dat ik veel gedaan heb. De afgelopen dagen zijn als het weer, dat zachtjes door het openstaande raam naar binnen fluistert. Flarden van vogelgefluit en kinderstemmen zorgen voor een zorgeloze soundtrack bij het lezen van de weekendbijlagen. Zal ik nog een koffie doen?

Weer keert het najaar en het najaarsweer. Ik ben gek op herfst, al lijkt die nog best ver. Hoe ver ben ik eigenlijk? Vijfenveertig jaar: als dit mijn nadagen zijn, dan ben ik benieuwd hoe mijn winter eruitziet. Een gevoel van melancholie overvalt me. Ik denk aan het afscheid, gisteren in de aula. Er werden herinneringen opgehaald aan een man die men niet in zijn nadagen vermoedde. Het kan verkeren.

Bij het verlaten van de zaal werd Time van Pink Floyd gedraaid. Ik zoek de plaat en even later schalt het nummer door mijn huis. Ik kijk uit het raam en zie mijn zoon op de brede stoep voor ons huis spelen met zijn vriendjes. Een briesje speelt met zijn haren, die glanzen als koper in het licht van de septemberzon.

You are young and life is long and there is time to kill today

Een traan zoekt zijn weg over mijn wang en blijft in mijn baard steken. Gejoel haalt mij uit mijn mijmering. Ik zie mijn zoon te midden van zijn vriendjes nog net om de hoek verdwijnen. De zon speelt een spel met de wolken, of is het andersom? The Great Gig In The Sky doet me huiveren. Met kippenvel op mijn armen loop ik naar de keuken. Ja, ik zal nog maar een koffie doen.

Written by thehotstepper

september 9, 2018 at 11:13 am

Deurbel

leave a comment »

Jarenlang kreeg ik nauwelijks bezoek. Ik verhuisde naar Zuid, de linkeroever, de overkant. Het water was een natuurlijke barrière, weinig vrienden kwamen over de brug.
Bijgevolg had mijn deurbel een luizenleventje. Ik weet hoe hij klinkt vanwege de groeiende stroom pakketjes die door mijn buren werden besteld. Pakketpostbezorgers liepen af en aan. Tijd voor een praatje hadden zij zelden.
Tegenwoordig gaat mijn bel weer vaker. Mijn zoontje is plots in de leeftijd gekomen dat buurkinderen hem vragen om buiten te spelen. Liet ik vroeger de bel nog wel eens de bel, tegenwoordig ontkom ik er niet aan hem te beantwoorden.
Dat mijn zoontje ook vaak bij zijn moeder is, ontmoedigt zijn vriendjes niet of nauwelijks. Tijd voor een praatje hebben zij volop. Vaak begint zo’n gesprek na mijn ontkenning op de vraag of hij thuis is, steevast gevolgd door: ‘Waarom?’

Written by thehotstepper

september 8, 2018 at 11:23 am

M/V

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

We zitten op de fiets. Het is een lauwe ochtend. Qua temperatuur is het vlees noch vis. Te fris voor zonder jas, maar vanmiddag zal die vast niet nodig zijn.
We zijn op weg naar school. Nieuw jaar, nieuwe groep. Mijn zoontje is de laatste tijd veel met taal en woorden bezig. Ik lees hem elke dag voor.  Hij wijst op een vrouw achter het stuur van een stadsbus.
‘Kijk, papa. Een buschauffrouw.’ Ik speel graag met woorden, dus ik kan het zeker waarderen. Hij heeft nog geen idee, maar ik hoop dat hij dit niveau vasthoudt.

 

Written by thehotstepper

september 6, 2018 at 10:09 am

Dat bedoel ik

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Ik vertel bij het ontbijt dat ik naar een festival ga. Mijn zoontje vindt dat niet leuk. Om hem op te vrolijken doe ik De Likt na.
‘Tijgers … en tijgerinnen!’ Ik maak de ij langgerekt en laat de r rollen zoals Jordy dat ook doet. Dan molenwiek ik met mijn armen, shuffle energiek met mijn voeten en spring als een dolle op en neer: met twee benen tegelijk, mijn knieën tegen mijn borst aan.
Enigszins geschrokken, kijkt hij me met grote ogen aan. In zijn blik een mix van ver- en bewondering. ‘Ja, dat bedoel ik,’ hijg ik.

Written by thehotstepper

augustus 30, 2018 at 7:27 am