Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for the ‘meneertje’ Category

Uitgeslapen

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Van uitslapen geen sprake, ook al had zoonlief dat gisterenavond beloofd. Van de nood een deugd makend, had ik direct na het opstaan de was gesorteerd. Een deel draaide rondjes in de machine.
De wasverzachter was op. Met een lege fles in de ene hand en mijn mobieltje in de andere stond ik onderaan de trap waar we het plastic verzamelen. Mijn hoofd was zwaar. Koffie, dacht ik.
Twee koppen later ging het beter. Hoe laat zou het zijn? Uit de kast onder de trap klonk de ringtone van mijn wekker. Op het aanrecht stond een lege fles wasverzachter.

Advertenties

Written by thehotstepper

september 15, 2018 at 8:26 am

Time

leave a comment »

Het is zondagochtend, maar het loopt tegen de middag. Mag mijn ontbijt nog wel ontbijt heten? Ik heb zo in elk geval geen trek in lunch. De dag komt traag op gang, al lijkt het weekend voorbijgevlogen. Niet dat ik veel gedaan heb. De afgelopen dagen zijn als het weer, dat zachtjes door het openstaande raam naar binnen fluistert. Flarden van vogelgefluit en kinderstemmen zorgen voor een zorgeloze soundtrack bij het lezen van de weekendbijlagen. Zal ik nog een koffie doen?

Weer keert het najaar en het najaarsweer. Ik ben gek op herfst, al lijkt die nog best ver. Hoe ver ben ik eigenlijk? Vijfenveertig jaar: als dit mijn nadagen zijn, dan ben ik benieuwd hoe mijn winter eruitziet. Een gevoel van melancholie overvalt me. Ik denk aan het afscheid, gisteren in de aula. Er werden herinneringen opgehaald aan een man die men niet in zijn nadagen vermoedde. Het kan verkeren.

Bij het verlaten van de zaal werd Time van Pink Floyd gedraaid. Ik zoek de plaat en even later schalt het nummer door mijn huis. Ik kijk uit het raam en zie mijn zoon op de brede stoep voor ons huis spelen met zijn vriendjes. Een briesje speelt met zijn haren, die glanzen als koper in het licht van de septemberzon.

You are young and life is long and there is time to kill today

Een traan zoekt zijn weg over mijn wang en blijft in mijn baard steken. Gejoel haalt mij uit mijn mijmering. Ik zie mijn zoon te midden van zijn vriendjes nog net om de hoek verdwijnen. De zon speelt een spel met de wolken, of is het andersom? The Great Gig In The Sky doet me huiveren. Met kippenvel op mijn armen loop ik naar de keuken. Ja, ik zal nog maar een koffie doen.

Written by thehotstepper

september 9, 2018 at 11:13 am

Deurbel

leave a comment »

Jarenlang kreeg ik nauwelijks bezoek. Ik verhuisde naar Zuid, de linkeroever, de overkant. Het water was een natuurlijke barrière, weinig vrienden kwamen over de brug.
Bijgevolg had mijn deurbel een luizenleventje. Ik weet hoe hij klinkt vanwege de groeiende stroom pakketjes die door mijn buren werden besteld. Pakketpostbezorgers liepen af en aan. Tijd voor een praatje hadden zij zelden.
Tegenwoordig gaat mijn bel weer vaker. Mijn zoontje is plots in de leeftijd gekomen dat buurkinderen hem vragen om buiten te spelen. Liet ik vroeger de bel nog wel eens de bel, tegenwoordig ontkom ik er niet aan hem te beantwoorden.
Dat mijn zoontje ook vaak bij zijn moeder is, ontmoedigt zijn vriendjes niet of nauwelijks. Tijd voor een praatje hebben zij volop. Vaak begint zo’n gesprek na mijn ontkenning op de vraag of hij thuis is, steevast gevolgd door: ‘Waarom?’

Written by thehotstepper

september 8, 2018 at 11:23 am

M/V

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

We zitten op de fiets. Het is een lauwe ochtend. Qua temperatuur is het vlees noch vis. Te fris voor zonder jas, maar vanmiddag zal die vast niet nodig zijn.
We zijn op weg naar school. Nieuw jaar, nieuwe groep. Mijn zoontje is de laatste tijd veel met taal en woorden bezig. Ik lees hem elke dag voor.  Hij wijst op een vrouw achter het stuur van een stadsbus.
‘Kijk, papa. Een buschauffrouw.’ Ik speel graag met woorden, dus ik kan het zeker waarderen. Hij heeft nog geen idee, maar ik hoop dat hij dit niveau vasthoudt.

 

Written by thehotstepper

september 6, 2018 at 10:09 am

Dat bedoel ik

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Ik vertel bij het ontbijt dat ik naar een festival ga. Mijn zoontje vindt dat niet leuk. Om hem op te vrolijken doe ik De Likt na.
‘Tijgers … en tijgerinnen!’ Ik maak de ij langgerekt en laat de r rollen zoals Jordy dat ook doet. Dan molenwiek ik met mijn armen, shuffle energiek met mijn voeten en spring als een dolle op en neer: met twee benen tegelijk, mijn knieën tegen mijn borst aan.
Enigszins geschrokken, kijkt hij me met grote ogen aan. In zijn blik een mix van ver- en bewondering. ‘Ja, dat bedoel ik,’ hijg ik.

Written by thehotstepper

augustus 30, 2018 at 7:27 am

Spervuur

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Mij werd wel eens verweten dat ik veel praat. Volgens mij valt dat tegenwoordig wel mee. Zou ik het stokje hebben doorgegeven? Appels vallen doorgaans niet ver van de boom.
Mijn zoontje is als een mitrailleur van woorden. Het magazijn is goed gevuld en de repeteerknop staat aan. Ik vraag me af hoeveel vragen en opmerkingen per minuut ik aankan.
U-hu, oh en een welgemikt ja of nee volstaat meestal. Het is net of we jaren zijn getrouwd. Gelukkig weet ik mij ook goed beschermd tegen het spervuur. Mijn kogelvrije vest is een pantser gemaakt van pure liefde.

Written by thehotstepper

augustus 26, 2018 at 10:38 am

Voor het slapen gaan

leave a comment »

Het is vakantie, dus tijd is niet belangrijk. De zon is onder als ik mijn kleutertje op bed leg. We hebben geen lamp in de tent. Daarom vertel ik een verhaaltje van Borre na. Blijkbaar vergeet ik essentiële delen, want ik word voortdurend verbeterd.

‘Misschien kan jij beter een verhaaltje vertellen.’ Het blijft stil. ‘Nou?’, vraag ik.
‘Ja, hallo, ik moet het even verzinnen!’ Net als ik denk dat hij slaapt, begint hij:

‘Er was eens een hert. Nee, een babyhertje. Het huppelde blij door het bos. Maar toen kwam er een T-Rex en die at het babyhertje op. Dat smaakte zó lekker, dat de T-Rex op zoek ging naar nog meer babyherten en hij at ze allemaal op.
Toen hij de laatste at, zat hij zo vol, dat hij ontplofte. Alle babyhertjes vlogen door de lucht en landden toen precies bij hun moeder. Toen waren alle families weer samen en ze leefden nog lang en gelukkig.’

Written by thehotstepper

juli 28, 2018 at 10:19 am