Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Archive for the ‘festival’ Category

Pretender

leave a comment »

Afgelopen weekend was ik bij een optreden van The Pretenders op het festival Werchter Boutique. Tijdens het concert schreef ik onderstaande tekst à la Nico Dijkshoorn in De Wereld Draait Door.

Ik ben niet van suiker en ik heb de buien dan ook overleefd. Tijdens The Pretenders schijnt de zon. Toch heb ik kippenvel en van binnen smelt nu wel iets. Chrissie Hynde… wat een stem! En wat een gids langs Memory Lane. Hoe klein kan een man worden van zich plotsklaps weer gevoelens uit zijn pubertijd herinneren?
‘I found a picture of you…’
Een man in zwart weet ook dat hij niet smelt van een beetje zon. Ray Ban en Nivea heb ik thuisgelaten. Maar wat te doen aan puberaal sentiment dat zich een weg naar buiten vreet? Op mijn leeftijd schaam ik me niet voor tranen. Mijn baard houdt ze vast zodat ik straal als een discobal op een schoolfeest. Langzaam wieg ik mijn heupen op de maat van de muziek: ‘I stand by you…’ Slowen met Chrissie, ik ben ook een pretender. Met mijn ogen dicht ben ik even weer zestien.
‘Don’t get me wrong’, ik wil niet terug naar toen, toch voelt het goed om de tijd te trotseren. Met mijn ogen dicht en mijn kop in de zon kleurt zwart oranje. De vlinders in mijn buik tieren welig, ze hebben dan ook meer ruimte dan ooit.
Geluk moet soms een handje worden geholpen, maar zit uiteindelijk toch van binnen. Het is er altijd geweest, het zit er nog en zal nog wel even blijven. Voilá, de tranen in mijn baard zijn al verdampt.

Advertenties

Camping Vestrock

leave a comment »

Werken op een festival is nooit erg maar werken op Vestrock is een feestje! Goed, je maakt het anders mee, kunt niet alles zien, maar dat laatste geldt ook voor de gewone bezoeker: je kunt onmogelijk alles zien van een rijk gevulde line-up.

Afgelopen weekend was ik dus op Vestrock in Huls. Behalve de bands die ik heb gerecenseerd voor CHAOS Music Magazine, heb ik nog veel moois meegekregen. Foto’s hiervan kun je zien op mijn Instagramaccount. Ik wil het echter hebben over andere werkers op het festival, de campingbeheerders van de festivalcamping. Dat de mannen en vrouwen van Scouting ‘t Jagertje nog niet de award voor beste festivalcamping hebben is onvoorstelbaar. Elk jaar voelt het als thuiskomen bij aankomst en gedwongen verhuizing bij vertrek.

De receptie en de keuken zijn 24 uur per dag geopend. Schoon sanitair, warme douches, als ik niet beter wist zou ik het heel normaal vinden. Welnu, op de Vestrockcamping is dat ook vanzelfsprekend. Koffie om drie uur ‘s nachts? Dat kan, evenals een hamburger voor het slapen gaan of een driegangenontbijt tot ver in de middag.

Een collega was zijn tent vergeten. Of ze hem konden helpen? Het kon. In plaats van uit te leggen waar een kampeerwinkel is, haalden ze een exemplaar tevoorschijn. Je had zijn grijns moeten zien toen hij het me vertelde. Overigens, je had mijn grijns moeten zien toen ik daar verbleef. Heb ik al vermeld dat er tegenwoordig ook een zwembad is? Waarschijnlijk heeft iemand daar vorig jaar om gevraagd – voor de grap, wie zal het zeggen?

Ik heb in elk geval alvast een plekje gereserveerd voor volgend jaar. Dat kan ik iedereen aanraden. Wel je eigen tent meenemen,  hoor … en vergeet je zwembroek niet!

Written by thehotstepper

juni 4, 2019 at 7:44 am

Stilte

with one comment

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Hoe zou stilte klinken als er geen lawaai was? Ik was gisteren op het Stille Nachtfestival voor een optreden van Bear Valour. Het was allesbehalve stil en toch was er geen lawaai.
De stilte zat tussen de haartjes op mijn armen, die zich oprichtten wanneer de stem van Aileigh Awad subtiel naar mij uithaalde. Het zat in het brok in mijn keel, gevormd door het achtergrondtrio en door de strijkstok op de snaren van de contrabas van Eddie.
Stilte verpakt in kippenvel. Stilte klinkt niet, maar stilte voelt. Het sluimerde in mij en werd gisteren gewekt. Stilte voelt goed.

Written by thehotstepper

december 24, 2018 at 12:34 pm

Chris Pureka

with 3 comments

ITGWO – 1 september 2018

Lieflijk met een rauw randje. Het schuurt op een goede manier. Ondertussen verwondert ze zich over hoe stil het publiek luistert en geniet ze daar overduidelijk van. En van het weer, dat als een op maat gemaakte overjas haar muziek naadloos afkleedt. Het is nagenoeg windstil en de septemberzon is even zacht en aaibaar als haar gitaarspel.

Twee duiven komen even kijken tussen twee nummers in. Zodra Chris het eerste akkoord aanslaat op haar carameleurige Telecaster vliegen ze simultaan weg over de hoofden van het publiek. Het ontlokt haar een glimlach en even later komt ze er op terug: Sommige dingen in het leven laten zich niet regisseren, het is een van de dingen die live muziek en optreden zo leuk maken. Daar heeft ze wel een punt.

De dag begint veelbelovend en met nog een karrenvracht concerten voor de boeg kan ik nauwelijks wachten op wat nog gaat komen. Dat er genoten gaat worden staat vast, al is de lat zojuist een trede hoger gelegd met slotnummer Back In The Ring.

Interessante gedachte: het festival een arena. Ik ga het gevecht graag aan.

Written by thehotstepper

september 1, 2018 at 1:07 pm

Engels

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Bij het damestoilet staat een rij. Bij het herentoilet ook. Vooraan bij laatstgenoemde staan twee dames, dan een heer. Ik juich dat toe. Meer genderneutraliteit. We zijn allemaal mensen.
De dames dirigeren alle mannen naar de urinoirs. Ik wijs naar de man in hun gezelschap. Gegiechel: ‘hij moet poepen!’
‘Too much information,’ hoor ik achter me. Bullshit, denk ik. Sowieso te veel Engels. We zijn toch gewoon in Nederland?

Written by thehotstepper

augustus 31, 2018 at 7:20 am

Dat bedoel ik

leave a comment »

Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Ik vertel bij het ontbijt dat ik naar een festival ga. Mijn zoontje vindt dat niet leuk. Om hem op te vrolijken doe ik De Likt na.
‘Tijgers … en tijgerinnen!’ Ik maak de ij langgerekt en laat de r rollen zoals Jordy dat ook doet. Dan molenwiek ik met mijn armen, shuffle energiek met mijn voeten en spring als een dolle op en neer: met twee benen tegelijk, mijn knieën tegen mijn borst aan.
Enigszins geschrokken, kijkt hij me met grote ogen aan. In zijn blik een mix van ver- en bewondering. ‘Ja, dat bedoel ik,’ hijg ik.

Written by thehotstepper

augustus 30, 2018 at 7:27 am

Feestje

leave a comment »

Ik wilde wel. Zij niet. Maar toen toch. Dus gingen we. Onderweg merkten we niets van de hitte. Dankzij de beweging ontstond een verkoelend briesje.
Eenmaal de fietsen geparkeerd, sloeg de warmte dubbel toe. De zon stond hoog aan de hemel en de rij voor tickets was ongenadig lang. Ik hou niet van rijen. Ik haat ze. Al zal ik dat nooit toegeven, want haat is lelijk.
Zij weet dat. Kent mij door en door. In no time had ze met haar telefoon e-tickets gekocht. En drankmuntjes. Zij kent mij echt heel goed.
We passeerden de rij. Het festival bleek een feest. Zij was blij dat ze toch wilde en ik was blij met haar. Ik ben altijd blij met haar. Weer of geen weer. Zin of geen zin. Festival of niet. Ons leven is hoe dan ook een feestje.

 

Written by thehotstepper

augustus 6, 2018 at 12:12 pm