Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Heertje

with one comment

Tegenover mij in de trein zat een heertje. (…) Ik laat hier bewust een stilte vallen, zodat u zich kunt afvragen wat ik hiermee bedoel. Ondertussen ben ik benieuwd wat u dénkt dat ik ermee bedoel. Reacties zijn welkom, maar dat terzijde. Reacties zijn altijd welkom.

Goed, een heertje dus. De man was tijdloos, al was wel duidelijk dat hij reeds een lange tijd meedraaide. Hij droeg een grijs pak. Eronder had hij een wit overhemd met een grijze stropdas. In het knoopsgat op zijn linker revers was een speldje gestoken. Was het een onderscheiding of slechts versiering?
Zijn hoofd was rond, wat werd benadrukt door haarverlies en de grijze kortgeknipte randen. Hij droeg eerder een haarkrans dan een kapsel. Op zijn neus een bril met een dun, bruin montuur met ronde glazen. Hij was gladgeschoren en in dat blote gezicht trokken zijn lippen een dunne streep. De mondhoeken trokken iets omlaag, wat hem echter geen ontevreden, maar eerder een voorname en zelfingenomen uitdrukking gaf.

Aan het haakje naast zijn hoofd hing een zwarte, lange wollen jas en een rode kasjmieren sjaal. Het leek de enige kleur die hij zich permitteerde, al blonken het speldje en de gouden zegelring aan de ringvinger van zijn rechterhand zo uitbundig, dat enige frivoliteit hem niet geheel vreemd leek. Misschien droeg hij daarom ook glimmend gepoetste zwartleren schoenen. De ‘uitdrukking tot in de puntjes’ leek hem om het lijf geschreven.

Terwijl hij mijmerend over zijn krant naar buiten staarde, waar door de mist niet veel te zien was, overlegde ik met mijzelf of de man gepensioneerd directeur dan wel administrateur was. Hij had zowel het cachet van een man die gewend is dat men naar hem luistert, als de misplaatste voornaamheid van een ondergeschikte die meent dat men niet zonder hem kan.

Ik moet hebben zitten staren want het heertje richtte zijn blik op mij en zei: ‘It’s a small world’, doelend op het door dikke nevel aan ons oog onttrokken landschap. Ik keek hem welwillend aan en knikte, terwijl ik zeker wist dat ik hem niet eerder had ontmoet. Nog voor mijn glimlach op mijn lippen bestierf, mondde zij uit in een glundering. Natuurlijk had ik het heertje niet eerder ontmoet, al had dat uiteraard wel gekund. Steenkolenengels trekt zich niets aan van rangen en standen.

 

Advertisements

Written by thehotstepper

december 17, 2016 bij 12:59 pm

Eén reactie

Subscribe to comments with RSS.

  1. Ja, zo stelde ik mij een heertje voor 😉

    Darling Doormat

    december 17, 2016 at 1:31 pm


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: