Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Alhambra

leave a comment »

De naam doet mij denken aan Walhalla. Het zal wel door de klanken komen. Drie lettergrepen, drie keer de letter A. Triple A, da’s een goede rating toch? Het heilige der heiligen. Daar doet het mij ook aan denken. Alsof het heel bijzonder is dat je het mag betreden. Misschien komt dat doordat diverse vrienden mij thuis in Nederland al op het hart drukten om er vooral heen te gaan. En vooral via internet vast een ticket aan te schaffen. Het zou zoveel tijd schelen. Bij de kassa? Rijen, rijen! Zo werd mij althans verzekerd.
Eigenlijk had ik toen al geen zin meer, want ik kan slecht tegen wachten. Helemaal tegen in een rij staan. Goeie reclame, dacht ik nog, maar uiteraard volgde ik, nieuwsgierig geworden, het advies toch op. Het ticket printte ik gisteren in een filiaal van Caixa, een Spaanse bank. Terwijl ik er nog niet naar op zoek was, passeerde ik het op weg naar een café wat ik vooralsnog niet kon vinden. Ik beschouwde het als een goed teken.
De rijen bij de kassa van het park vielen tegen. Eigenlijk was er nauwelijks sprake van enige rijvorming. Maar goed, ik had al een ticket, dus laat ik niet mopperen. Ik weet toch niet hoelang de eventuele wachttijd was geweest die ik heb uitgespaard. Het zal mogelijk toch nog aanzienlijk zijn geweest, want Spanjaarden kunnen goed wachten volgens mij.
Ik wandelde door de tuin, de pijlen naar het paleis volgend. Op een bordje stond dat het nog 15 minuten lopen was. Ik moest aan de Efteling denken. Zou er straks ook een fakir op een vliegend tapijt langskomen? Ik bedoel, dit is wel het Alhambra!
De tuin was nagenoeg verlaten. De weinige bezoekers gaven mij echter niet het idee dat ik alleen was. Dat veranderde toen ik bij de ingang van het paleis kwam. Het was er aanzienlijk drukker. Grappig, dat je in een massa je eenzamer voelt dan wanneer je een van weinigen bent.
Ik sloot aan achter een groepje vriendinnen. Twintigers. Nog voor we binnen waren werden de eerste selfies en groepsfoto’s gemaakt. Mogelijk werden ze ook gedeeld op social media, wie zal het zeggen? In picturis, ergo sum.
In het imposante gebouw – eerlijk is eerlijk, ik was onder de indruk – ging het poseren onverminderd door. Fotootje bij een met houtsnijwerk versierde deur. Een bij een spiegelgladde vijver. Vooruit, nog een, maar nu met ons allemaal. Een bij een raam. Een op een trap. Hé, waar is de selfiestick?
Als mensen geen foto’s van zichzelf maakten of van elkaar, dan wrongen ze zich wel in vreemde bochten om net dat onmogelijke stukje van het gebouw, dat verder slechts leek te figureren, vast te leggen op de gevoelige plaat.Het leukst waren de mensen – mannen meestal – die als pinguïns onbeholpen positie zochten. Die met hun camera voor hun buik, of iets lager, voor hun kruis met de lens naar het plafond gericht een foto probeerden te maken. Het leek een sport om te fotograferen wat men zelf niet zo zag. En dan later thuis vertellen dat het in het echt toch veel mooier was. Dat het op de foto toch niet zo goed overkomt. Om vervolgens hun vrienden en familie aan te sporen om vooral zelf te gaan kijken. Maar let op, wel van te voren een kaartje kopen, hè?
Goed, het leukste vond ik dus mensen kijken. Fransen, Spanjaarden, Duitsers, Britten, Nederlanders, Chinezen en Japanners blijken niet zoveel te verschillen. Met hun maniertjes, hun camera’s en selfiesticks. Soms vormde zich bij een raam spontaan een rij, waarna iedereen om de beurt een kiekje nam van het uitzicht. Ik vraag mij af of sommigen het wel hebben gezíen, tot zich hebben laten doordringen, of dat zij gewoon niets wilden missen.
Echt, iedereen nam een foto. Zelfs mensen die er met een groep waren… Je zou zeggen dat je dan iemand tot fotograaf bombardeert en zelf lekker losgaat als een vlinder. Kijkje hier, kijkje daar. Maar blijkbaar werkt het niet zo. Niets zo zelfbevestigend als fotografie.
Eenmaal buiten ging iedereen nog even op de foto met de kleine lapjeskat die zich laafde aan de stralen van de lentezon. Had ze een baasje gehad die met de pet rondging, dan hadden ze een aardig zakcentje kunnen verdienen.
Ik ben erbij gaan zitten, keek ernaar en schreef.

Written by thehotstepper

maart 4, 2016 bij 11:11 am

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: