Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Johnny, deel 1

leave a comment »

Ik deed onlangs mee aan een verhalenwedstrijd. Maandag a.s. hoor ik of ik op de long list sta. Dat is althans de bedoeling. Misschien hoor ik niets,  krijg ik geen bericht maar dan weet ik ook genoeg.
Omdat ik normaal meestal niet van die lange verhalen schrijf, het leven nu eenmaal snel gaat en lezers van blogs vaak weinig tijd hebben, zal ik het verhaal in drie delen met jullie te delen. Deel drie verschijnt dan op de dag van de uitslag. Vandaag deel 1.

De mussen vielen van het dak. Het was zo warm, dat het binnen lekkerder was dan buiten. Als je naar buiten ging, dan was het alsof je tegen een muur aanliep. Het was alsof in elke straat van de stad een warmtegordijn hing. Nergens was een zuchtje wind te bekennen, en als ik meende een zweem van een briesje te voelen, dan was het als de adem van een hijgende hond. Op de stank na dan, op de stank na. Goddank. Ik liep alsof ik door water waadde. Met lange, langzame passen stak ik de straat over naar de parkeerplaats waar mijn auto in de brandende zon op mij wachtte. 

Ik startte de motor en de blower die op de hoogste stand stond, blies hete lucht in mijn gezicht. Het leek wel een föhn. Toen ik mijn hand door mijn haar haalde, bleef het klef achterover zitten. Ik veegde hem af aan mijn klamme broek, maar echt droog werd hij niet. Ik stak een sigaret op, inhaleerde diep en blies de droge, kruidige damp langzaam uit. De rook bleef hangen, ondanks dat ik beide raampjes had opengedraaid. Toen ik de peuk half op had, voelde mijn tong aan als een ouwe zeem en ik liet hem uit het zijraam op het zinderende asfalt vallen. Ik trapte de koppeling in en legde mijn linkerhand op het gloeiende stuur, terwijl ik de versnelling in zijn een ramde. Toen ik de koppeling liet opkomen en gas gaf, schoot ik in slow motion piepend vooruit. Het was alsof mijn banden zich hadden verenigd met het hete, half gesmolten teer en zich met tegenzin, voor het zingen de kerk uit, lieten losrukken.

Ik stoof vlak voor een stadsbus de openbare weg op. Een langgerekte klaaglijke toon scheurde door de drukkende stilte. Ik zwaaide uitbundig en zag de buschauffeur in mijn achteruitkijkspiegel heftig gebaren. Relax, kerel, dacht ik. Je sterft nog aan een hartverzakking. Je zit nota bene in een airconditioned bus. Het was een luxe, die mijn oude barrel mij niet kon bieden. Sterker nog, zonder zogenaamde groene golf, zou ik de snelweg niet eens halen zonder oververhitte motor.

Het eerste stoplicht haalde ik net. Oranje is donkergroen. Even verderop zat ik echter achter een oud vrouwtje in een Seat Marbella. Ze hield zich keurig aan de snelheid, wat wil zeggen dat we niet boven de 45 kilometer per uur reden en ik voor de overige vijf verkeerslichten moest wachten. Ik besloot er niet op te gokken dat mijn karretje het zou volhouden zonder maatregelen en zette zuchtend de verwarming aan. Het hielp ternauwernood. De naald van de temperatuurmeter van de motor bleef in het begin van het rood hangen. Tegen de tijd dat ik de snelweg opdraaide, had ik geen droge draad meer aan mijn lijf, waren mijn handen en voeten opgezwollen en voelde ik een lichte migraine opkomen.

Written by thehotstepper

augustus 1, 2015 bij 7:24 am

Geplaatst in verhaal

Tagged with , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: