Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Kwijt (2)

with 2 comments

Ik moet er geen gewoonte van maken om dingen kwijt te raken. Het is niet goed voor mijn gemoed. Toch lijk ik er de afgelopen dagen een abonnement op te hebben. Gisteren bijvoorbeeld, was ik een ring kwijt. Het was een schok, want hoe anders dan dat je iets niet kunt vinden omdat het tijdelijk misplaatst is, is het om te ontdekken dat je iets verloren bent wat je dagelijks draagt. Het eerste leidt tot wrevel, een ongemakkelijk gevoel, maar niet direct tot grote onrust. De ontdekking dat mijn ring, een sieraad dat ik al twaalf jaar onafgebroken draag,  niet langer om mijn duim zat, hakte er in!

Ik ontdekte het toen de trein het station van Rotterdam binnen gleed. Ik klapte mijn boek dicht en terwijl ik het in mijn tas stopte keek ik onwillekeurig naar mijn handen. De duim van mijn linkerhand was leeg, naakt, als van een vreemde. Vaag kon ik de contouren van de ring zien zitten. Mijn huid was er net iets minder gebruind en leek ook gladder. Geschrokken voelde ik in de zakken van mijn skinny jeans. Zou de ring zijn afgegleden toen ik mijn smartphone pakte? Niet dus. Ik checkte de stoel waar ik op zat. Keek eronder. En onder de stoel voor me. Tuurde door het gangpad en stond behoorlijk in de weg voor de reizigers die wilden uitstappen. Even later was ik alleen in de treincoupé en ik voelde een enorme weerstand om uit te stappen.

Ik overtuigde mezelf dat ik voldoende had gezocht en begaf mij naar de uitgang, terwijl ik succesvol vocht tegen de aandrang om terug te lopen en nog een keer te checken. In stilte gaf ik mezelf op mijn kop: Niet zo stom doen. Dat je in de trein ontdekt dat je je ring kwijt bent, wil niet zeggen dat je hem daar ook bent verloren. Ik ging mijn gangen na. Had ik hem die dag wel om gehad? Ja natuurlijk, anders had ik het wel eerder gemerkt. Mijn hand voelde inmiddels zwaar en licht tegelijk. Het was alsof een deel ervan was geamputeerd en ik last had van fantoompijn. Met mijn wijsvinger streelde ik praktisch non-stop de lege plek op mijn duim.

Onderweg naar huis kon ik niet anders dan denken aan de ring. Eerst nam ik me voor om, eenmaal thuisgekomen toch vooral in de bad- en de slaapkamer – vooral in en onder het bed – te  zoeken. Maar naarmate ik dichter bij huis kwam probeerde ik me meer en meer te verzoenen met de gedachte dat het zinloos was. Dat ik me er beter bij kon neerleggen dat ik de ring verloren had en nooit meer zou vinden. Ik koop gewoon een nieuwe, dacht ik. Maar even snel als de gedachte mij te binnen schoot, serveerde ik haar af. Onzin, de ring is onvervangbaar. Bovendien wat las ik vanmorgen in mijn horoscoop? Als jij je gelukkig en tevreden wilt voelen, zul je andere zaken moeten leren waarderen. Het zijn niet de materiële zaken in het leven die je gelukkig zullen maken, maar juist de immateriële zaken. De gedachte aan het verlies van mijn dierbare ring knaagde en deed zeer. Maar een ring is maar een ding. Kon ik de herinnering niet koesteren?

Ik zou moeten wennen aan de kale plek op de plek waar mijn duim overgaat in mijn hand. Jaren waren we onafscheidelijk, maar ik zou er wel overheen komen. Ik dacht aan de zilveren armband die ik kwijtspeelde aan de golven van de Indische Oceaan. Aan hoe ik toen tegen beter weten in de vloedlijn afspeurde en hoe ik toen baalde, maar ook aan hoe snel ik mij verzoende met het idee, dat ik het sieraad kwijt was. Aan hoe ik starend naar de zilverachtige golfjes die aan mijn blote voeten knabbelden, diep ademhaalde en hoopte dat iemand de armband zou vinden en er blij en gelukkig van zou worden. Bah, wat was ik toen een softe klootzak. Aan de andere kant, een ring is een ring is een ring… Zonder zou ik ook wel overleven.

Maar een mens is een mens is een mens, dus toen ik ’s avonds laat voor het slapen gaan mijn overhemd uittrok en de ring met veel kabaal uit de plooien van een van mijn opgerolde mouwen op de grond viel was ik reuze blij. Hoera, dacht ik en ik maakte een klein vreugdedansje, dat bij mevrouw Stepper een ongelovige glimlach op het gezicht toverde. ‘Weer blij?’, vroeg ze. Ik knikte, en ging opgelucht naast haar liggen. Ja, heel tevreden, dacht ik,  en vooral omdat ik niet in horoscopen wil geloven.’

Written by thehotstepper

oktober 10, 2014 bij 1:32 pm

2 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Mooi stukje over hoe de mensch zich kan verliezen aan een ding zoals een verloren gewaande ring.

    Etienne Stekelenburg

    oktober 10, 2014 at 2:03 pm


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: