Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Kwijt

with 3 comments

Ik was mijn nieuwe TomTom al dagen kwijt en dat begon me nu toch echt te irriteren. Ik was de ontkenningsfase voorbij. Ontkenning is een psychisch afweer mechanisme. Het verschijnsel treedt op als iemand wordt geconfronteerd met gevoelens of emoties die moeilijk of niet te accepteren zijn. De persoon spreekt dan de feiten tegen om het negatieve gevoel niet te hoeven confronteren. Ik vind het een heel handig mechanisme en ik gebruik het veel als ik iets kwijt ben. Wat zeg ik kwijt? Ik bedoel natuurlijk misplaatst. Natuurlijk is het niet weg, foetsie, ribbedebie, maar tijdelijk misplaatst. Ik haal mijn schouders op en doe alsof het me niet uitmaakt. Tijdelijk wil zeggen dat het van voorbijgaande aarde is. Op een dag, snel, zal ik het verloren object vanzelf tegenkomen en denken: Zie je wel!

Helaas leek het deze keer anders te gaan. Mijn navigatiesysteem – had ik al vermeld dat het net nieuw was? – leek onvindbaar en omdat me dat onmogelijk leek, begon het aan me te knagen. Ik keek op alle voor de hand liggende plaatsen, maakt mezelf wijs dat ik het apparaat over het hoofd zag, maar geloofde daar steeds minder in. Ontkenning zou niet lang meer stand houden. Het knagende gevoel ging in over in een lichte vorm van buikpijn en ik merkte dat ik steeds meer geërgerd door het huis banjerde.

Ik keek onder de kussens op de bank, in de kastjes van de speelgoedkeuken van onze tweejarige, in de meterkast, op mijn bureau, in de laden van het wandmeubel, van het dressoir en in mijn nachtkastje. Ik whatsappte mijn vrouw: Weet jij waar de TomTom is? Huh, appte ze terug, we hebben niet eens een auto. Goed punt, maar dat doet er niet toe. We hebben – of hadden, ik begin er nu echt aan te twijfelen – wel een TomTom. Vorige week nog gebruikt toen we een auto leenden. En volgens mij legde ik het toen op de trap.

Toch? Ik heb er tenminste tien keer gezocht maar het toestel lag er echt niet. ‘Heb je wel goed gekeken?’, vroeg mevrouw Stepper toen ik vanmorgen nors en katterig liep te brommen dat iets niet zomaar onvindbaar kan zijn – het zou verboden moeten worden! Ja, hallo: een zwart hoesje op een witte trap, daar kijk je toch niet overheen? Ik begon nu echt chagrijnig te worden. Hoe kan iets dat bedoeld is om de weg te wijzen zelf weg zijn? Ik grimlachte om mijn eigen grapje en besloot een wandeling te maken.

Onderweg naar buiten tilde ik routinematig de buggy op, om te checken of mijn TomTom er niet onder lag en wat denk je? Het apparaat viel uit de kap, zo op de witte trap. Ik had het al tig keer eerder kunnen vinden als ik niet zo gehaast had gezocht. Gelukkig mankeer ik blijkbaar nog niets aan mijn geheugen. Nu niet vergeten waar ik het instrument ga opbergen, of zal ik het voor het gemak op de trap laten liggen?

Written by thehotstepper

oktober 4, 2014 bij 1:12 pm

Geplaatst in Anekdote, column, ergernis

Tagged with , , ,

3 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Heeerlijk herkenbaar, fijn om te lezen dat het bij een ander niet anders is ;-))

    Sandra de Koning - vd Pol

    oktober 5, 2014 at 6:54 pm

  2. […] moet er geen gewoonte van maken om dingen kwijt te raken. Het is niet goed voor mijn gemoed. Toch lijk ik er de afgelopen dagen een abonnement op te […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: