Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Haringijs (move the product)

leave a comment »

Ik lees de afgelopen tijd regelmatig een kookboek in de trein. Over het algemeen is dat best leuk, behalve die keer dat ik rond half zes in de middag met een Intercity Direct strandde vlak voor de Groene Harttunnel. Laat het een compliment zijn aan de schrijver; ze hebben mij na een paar uur watertandend moeten evacueren.

Vanmorgen las ik weer in het boek. De wetenschap dat ik boterhammen, fruit en koekjes in mijn tas had maakte dat ik het weer aandurfde onderweg in een kookboek te lezen. Nou ja, kookboek… Er staan recepten in en halverwege zijn er een aantal pagina’s gereserveerd voor veel te kleine foto’s van een kleine honderdvijftig gerechten. Het is dan ook meer dan een kookboek, het is namelijk ook een bundel van columns over eten, die Ronald Giphart eerder voor het Volkskrant Magazine schreef. Hoe dan ook, het heet Keukenprins en de bundel is zeer aanbevelens- en lezenswaardig, maar daar gaat het nu niet om.

Ik was dus met de trein onderweg van Rotterdam naar Utrecht toen ik las over ijs. In Utrecht zit blijkbaar een ijssalon waar haringijs verkrijgbaar is. Hoewel het nog vroeg in de ochtend was, werd ik direct enthousiast. Hoe verzin je het? Het meest exotische ijs wat ik tot nu toe ooit heb geproefd is knoflookijs in het Rotterdamse restaurant Look. Maar daar moet ik op mijn nuchtere maag niet aan denken. Ik besloot mezelf die middag te trakteren…

Nu is haringijs helemaal niet geschikt om in je eentje een bakje van leeg te lepelen. Gelukkig kwam ik daar niet door schade en schande achter, maar werd ik daar zeer professioneel en behulpzaam op gewezen door de liefste ijsverkoopster die ik ooit heb ontmoet: Carlina De Lorenzo. Zij ontving mij in ijssalon Roberto Gelato in de Utrechtse Poortstraat en nadat ik had verteld dat ik er speciaal naar toe was gekomen, kreeg ik een klein proeverijtje: Vanille, Mango, Mai Prima (ijs van de week – watermeloen/munt), Capriccio (roomijs met caramel en gesuikerde pinda’s). Maar dus geen haringijs.

Het was wel voorradig, maar diepgevroren, dus dat kon ik niet proeven, tenzij… ‘Hoe lang is het ook al weer lopen naar je werk?’ Even later verliet ik na een vrolijk gesprek de ijssalon met een tasje met twee bakjes ijs: het door mij zo fel begeerde haringijs en een bakje met bisquesmaak. (Bisque is een schaaldierensoep van onder andere kreeft.) Ook had ik voldoende lepeltjes meegekregen om het met mijn collega’s te delen. Opgetogen en vol verwachting wandelde ik terug naar mijn werk. Terwijl ik een bakje met mango- (48%!) en watermeloen met munt leeg lepelde, moest ik aan Martin Bril denken.

Move the product, dacht ik. Het is een term die Bril bedacht. Hij gunde zijn stukjes graag een tweede of derde verdienmoment. Hopelijk werkt dit net zo, alleen is niet de schrijver van dit stukje, maar de ijssalon de lachende derde. Althans dat hoop ik. Eerder prees ik Gipharts Keukenprins en ik wens oprecht dat wie dit leest er naar op zoek gaat. Ook hoop ik dat u, lezer, net als ik zich naar de Utrechtse Poortstraat spoedt om daar het prachtige ijs te proeven. Move the product – en zegt het voort!

 

Naschrift: Het haringijs rook naar haring en uitjes en smaakte ook zo. Een beetje vreemd maar wel lekker. Heel lekker! Hetzelfde geldt voor het bisqueijs. De geur en smaak zijn bijna overweldigend, maar ik kan mij goed voorstellen dat dit als amuse of als onderdeel van een voorgerecht een spectaculaire entree is die voor de nodige oh’s en ah’s van bewondering zorgt.

Written by thehotstepper

september 12, 2014 bij 10:47 am

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: