Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Stadswandeling met eten

leave a comment »

Buiten was het fris in winderig. Grijze wolken hingen laag en drukten zwaar op de legen straten. Het was vroeg nog en we hadden trek. Zowel ’t Stad als wij moesten nog op gang komen. We vonden onze startkabels bij Zwazo, een zeer aanbevelenswaardig restaurantje aan de rand van het Blauwtorenplein, waar op zondag de Vogeltjesmarkt is. Binnen was het knus en warm. Ze zetten er een goede bak koffie en we hebben er uitgebreid en op ons gemak ontbeten. Met frisse tegenzin vervolgden we onze weg na een krappe anderhalf uur.

We wandelden langs de betonnen kolos die  Schouwburg heet, via de Wapper naar de Meir, waar we rechtsaf sloegen richting het Centraal Station. Van winkelen kwam weinig, want we hadden een missie. We waren onderweg naar Park Spoor Noord, om met eigen ogen te zien dat het mogelijk is om een verwaarloosd rangeerterrein om te toveren in een hippe ontmoetingsplek. Ondertussen was het nog steeds koud en guur en van de wandeling liepen we ook niet warm.

Evenwijdig aan de drukke, lawaaiige Italiëlei, liepen we door de troosteloze Osystraat. Aan de gevel van een schoolgebouw hing een wit bord met in grote rode letters Geen plas tegen onze klas. Zo’n straat. Langs de stoeprand stonden geknotte bomen, wat me een triest gevoel gaf. Het was of er in deze straat iets heel ergs was gebeurd en de dat de naakte bomen met hun kale stammen en misvormde aftakkingen ons daaraan moesten herinneren.

Via de Rotterdamstraat, het Sint-Jansplein en de Lange Dijkstraat bereikten we het park. Toen we onze bestemming bereikten brak de zon door en ging de wind liggen. We laafden ons aan de groene ruimte. Het contrast met de eentonige straten die ons naar het park leidden had niet groter kunnen zijn. Na een aangename wandeling bereikten we een speeltuin, waar we het gezegde dat ouders gelukkig zijn als hun kind dat is testten. Verrek, het bleek te kloppen. Het kleine kinderdrama dat zich voltrok toen we schommel, glijbaan en zandbak verlieten, namen we voor lief.

We verlieten het park westwaards in de richting van de havens en een wijk die Het Eilandje heet. Om er te komen moesten we onder viaduct door. Terwijl hoog boven ons verkeer zich haastte van hot naar haar, wandelden wij tussen de met graffiti versierde palen en bogen die de luchtstaat stutten. Via het Asiadok en en het Kempisch dok bereikten we Antwerpens jachthaven, het Willemsdok. Hier ontdekten we aan de Godefriduskaai een filiaal van Balls & Glory. Toeval bestaat niet, maar laat het nu net lunchtijd zijn, dus betraden wij het gehaktballenwalhalla voor een voedzame maaltijd.

De inrichting van het restaurant in het Felixpakhuis is eenvoudig. Klinkers als vloerbedekking en lange pastelkleurige tafels tussen witgelakte houten staanders en houten krukjes. De verre muur lijkt gemaakt van gestapelde pallets en de keuken is een wit betegeld kookeiland, dat vrij zicht biedt op de verrichtingen van de kok. Mevrouw Stepper en ik zijn fan. Meneertje ook. Dit restaurant is echt een aanrader voor wie van ongedwongen houdt en ook iedereen die van platvloerse humor houdt kan hier goed terecht. Het is onduidelijk of de man het bewust doet – en we hebben het niet bij hem nagevraagd – maar de ober/kok die het concept van Ball & Glory uitlegt aan nieuwe gasten, vertelt keer op keer dat hij altijd twee ballen warm heeft klaarliggen.

Written by thehotstepper

april 20, 2014 bij 11:11 am

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: