Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Flits

leave a comment »

Vanmorgen moest ik naar het ziekenhuis. Niets ernstigs hoor, maar ik word een dagje ouder en dan gaat het hier en daar kraken in het karkas. Zo heb ik bijvoorbeeld al een tijd last van mijn schouder. Als het een deur was, dan zou ik het scharnier smeren, maar zo eenvoudig is het niet. Gelukkig hoor je het niet letterlijk piepen en kraken, maar ik voel als het ware die geluiden zodra ik mijn arm gestrekt langs mijn lijf omhoog breng. Zodra mijn hand op schouderhoogte is hoor ik een denkbeeldige knal. Afijn, leuk is anders.

Ik dus naar het Maasstad met een verwijsbriefje van de dokter. Voor de zekerheid was ik vroeg opgestaan en had ik de ochtendkrant in de binnenzak van mijn jas gestoken. Je hoort tegenwoordig van die vreselijke verhalen over wachtrijen in de zorg. Ik dacht, dat gaat me natuurlijk mijn hele vrije ochtend kosten, dus dan kan ik me maar beter voorbereiden op een lange zit

De röntgenafdeling was gauw gevonden. Voorbij de balie linksaf de gang in en dan meteen weer links. Het is dat ik goed ben in synoniemen, want anders was ik de afdeling Radiologie zo voorbij gelopen. Met het koffieapparaat had ik meer moeite. Eerst kon ik de kopjes niet vinden en toen zette ik het kopje onder het kraantje van de thee. Je wordt ook spontaan hulpbehoevend in een ziekenhuis. Gelukkig gaf een van de wachtenden mij bruikbare aanwijzingen.

Nog voor ik mij goed en wel had geïnstalleerd met mijn espresso en mijn krantje hoorde ik iemand mijn naam roepen. Nee toch, ben ik al aan de beurt? En mijn koffie dan, dacht ik? De jonge verpleegsters moet de verwarring in mijn blik hebben gezien en zei: ‘Neemt u die koffie maar mee naar de kleedkamer hoor. Vergeet u niet de deur af te sluiten?’ Ik knikte van ja, bedankt en nee, inderdaad, zal ik doen, van mijn koffie blijven ze af.

Nog geen vijf minuten later was mijn schouder vastgelegd op de gevoelige plaat. Ik werd vriendelijk bedankt en verzocht om mij weer aan te kleden. Enigszins verbouwereerd keerde ik terug naar de kleedkamer, waar mijn restje espresso nog warm was. ‘Weet u zeker dat de foto gelukt is?’, vroeg ik met mijn hoofd door de deuropening. De verpleegster keek mij vriendelijk, doch vragend aan. ‘Waarom niet?’, vroeg ze. ‘Nou ja, kijk, ik bedoel, dit was een bliksembezoek en u maakte een foto, maar ik heb geen flits gezien…’

Written by thehotstepper

februari 28, 2014 bij 3:17 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: