Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Pasta Carbon Oxide

with one comment

‘Waarom heb je nou twee pakken spaghetti gekocht?’, vroeg ik toen mevrouw Stepper met een kilo deegwaren thuis kwam. ‘Je kan nooit genoeg pasta in huis hebben’, antwoordde zij met vooruitziende blik. Gisteren was ik er blij mee. Er stond spaghetti carbonara op het menu en ik zou dat wel even klaar maken. Normaal gesproken een werkje van een kwartier. De carbonara variant is een van de eenvoudigste pastagerechten die ik ken. Toch slaagde ik erin om het gerecht gisteren in de soep te laten lopen. Het was niet eens mijn schuld. Ja, ja, hoor ik u denken, dat zou ik ook zeggen. Lees gerust verder en oordeel zelf.

De pasta stond te pruttelen, de pancetta was gesnipperd en ik had net de knoflook van haar velletje ontdaan, toen de deurbel ging. Lekker, dacht ik nog, ik ben even bezig. Dus ik reageerde niet direct. Te snel naar mijn zin hing men weer aan de bel. Langer, dwingender. Geïrriteerd legde ik mijn keukenmes uit voorzorg weg en beende ik naar de huistelefoon. ‘Hallo?’, zei ik zo vriendelijk mogelijk. Wie stoort mij?, dacht ik ietwat vilein. Het bleek mijn onderbuurman, die mij in een paar zinnen van passief agressief naar actief compassief bracht. ‘Ik kom eraan!’

Beneden gekomen werd mijn buurman in de rede gevallen door een brandweerman. ‘Zijn  er nog meer mensen binnen? Bij uw buren is een hoge concentratie koolstofmonoxide gemeten, we willen graag bij u ook meten.’ Koolmonoxide, carbon oxide, carbonara? Ik was op slag op mijn qui-vive. Dit zouden ze mij niet in de schoenen schuiven. Ik was net begonnen. Het gerecht was nog niet eens klaar. ‘Natuurlijk’, zei ik en ik maakte een uitnodigend gebaar en volgde de brandweerman naar boven.

In de keuken mat hij 8. ‘Dat hoort nul te zijn, ik zet het raam open’, zei hij. Ik knikte en draaide het gas uit. We gingen naar boven, waar mijn zoontje hem in de armen van zijn moeder met grote ogen aankeek. 14. Ik keek mijn vrouw aan. ‘Naar buiten’, zei ik, ‘trek hem een jas aan.’ We gingen naar zolder. 24. Ik was blij dat mijn huis niet meer verdiepingen had. Bij 25 zouden we een kritische grens bereiken. Bij de buren was 60 gemeten. Gelukkig lekte er ook gas, want dat ruik je wel. CO is kleurloos, geurloos en een echte sluipmoordenaar. Ik moest denken aan een oom van mevrouw Stepper. In 1989 bleven hij en zijn vrouw logeren in een flatje in België en werden niet meer wakker. Ze lieten twee kinderen achter, die waren thuisgebleven met de oppas.

Bij ons overleed gelukkig alleen de pasta. Tegen de tijd dat alles onder controle was, had de spaghetti alle kookvocht in zich opgenomen en was koud geworden. Verzopen. Ik kiepte de pan leeg en begon opnieuw. Een goede carbonara maak je door slagroom te mengen met ei en dit bij de warme pasta te gieten. Om ervoor te zorgen dat het ei gaar wordt, is een weinig kookvocht nodig. Een kind kan de was doen en even later zaten we heerlijk te eten. Ik was blij met mevrouw Steppers profetische pasta. Voorkomen is beter dan genezen. Inmiddels hebben we ook een CO-melder.

Written by thehotstepper

december 21, 2013 bij 4:45 pm

Eén reactie

Subscribe to comments with RSS.

  1. Hier word ik koud van. Gelukkig zijn jullie aan die ramp ontsnapt!

    Darling Doormat

    december 21, 2013 at 5:58 pm


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: