Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Zwaar gemoed

leave a comment »

Het was geen dag om op te staan. Grijs, grauw, naargeestig. We zaten ver in het najaar en de zondag leek niet op gang te komen. Langzaam week de duisternis om plaats te maken voor een onbestemder soort donker. De Engelsen hebben er een mooi woord voor. Dusk. In dit geval het best te vertalen met schemerduister. Licht wilde het maar niet worden. Het beste wat er in zat voor vandaag was schemerduister. Ik staarde uit het raam en voelde me wat ik zag: druilerig.

Ik bekeek mijn vage spiegelbeeld in de ruit en kneep mijn ogen samen om mezelf beter te zien. Ik knikte. Druiloor, dacht ik. Een gevoel van leegte was nadrukkelijk aanwezig in mijn onderbuik. Ook voelde het alsof ik een helm van watten onder mijn schedeldak had. Onder niet op. Het was alsof de watten waren gekrompen en mijn hersens samenbalden. Het was alsof een hoedje mijn gedachten gevangen had in een zachte beklemming. Ideeën kwamen wel maar bleven niet hangen. Ze vervaagden voor ik ze goed en wel had bedacht.

Geërgerd probeerde ik te bedenken welke ingevingen ik me niet kon herinneren, maar in plaats daarvan staarde ik hologig uit het raam. De straat glinsterde in het vale licht dat het nu toch leek te winnen van de schemer. In de verte, aan de andere kant van de brug zag ik een schim mijn kant opkomen. Langzaam kwam de man mijn kant op. Hij droeg een zwarte broek en een donkergrijze jas, zag ik naarmate hij dichterbij kwam.

In zijn ene hand had hij een vuilniszak en in zijn andere hand een grijper. Daarom nadere hij zo langzaam. Af en toe stopte hij om iets met de tang tussen de struiken te rapen. Zigzaggend bewoog de man zich van de goot naar de bosjes en raapte voor mij onzichtbaar vuil op. Het was alsof hij zich had gekleed om niet op te vallen. Alsof hij expres vroeg was opgestaan, zodat het buiten nog donker was, zijn somberste kleding had aangetrokken en ongezien zijn werk wilde doen.

Hoewel ik niet kon bedenken wat ik die dag zou kunnen gaan doen, had de man besloten zich nuttig te maken. Peinzend keek ik hem na, tot hij, om de hoek, uit het zicht verdween. Ik voelde mij verlicht, alsof een last van mijn schouders was gevallen. Misschien was vandaag toch een dag om op te staan. Misschien kon ik er nog iets van maken. Even overwoog ik om een jas aan te schieten en de man achterna te rennen. Misschien kon ik hem helpen. Of op z’n minst bedanken. Het idee alleen al stemde mij gelukkig en tevreden schonk ik mezelf nog een kop koffie in.

Written by thehotstepper

december 3, 2013 bij 2:11 pm

Geplaatst in column

Tagged with , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: