Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Dancing Horses

leave a comment »

Coverbands zijn als een goedgevulde jukebox. Als je de juiste knoppen weet te vinden, dan heb je in muzikaal opzicht gegarandeerd een goede avond. Waar bij een jukebox het geluid echter authentiek is, moet je bij een coverband altijd maar afwachten of men de gevoelige snaar weet te raken. Gisterenavond bleek dit laatste gelukkig het geval. Dancing Horses (een verwijzing naar de single van Echo & The Bunnymen uit 1985) bleek in De Keet succesvol in het raken van gevoelige snaren en drukte trefzeker de juiste knoppen in.

De band, die vorig jaar werd gevormd ter gelegenheid van een reünie van jeugdcentrum De Uitbraak, speelde een stevige cocktail van eighties new wave muziek. Hoewel dit niet altijd de meest opwekkende muziek is, geloof ik dat het merendeel van de bezoekers er eerder vrolijk dan depressief van werd. Zelfs zanger/gitarist Mark Ritsema, die niet bekend staat om zijn zonnige karakter, betrapte ik tijdens een van de nummers op een glimlach, pretogen en een uitgelatenheid, die ik nog niet eerder bij hem waarnam als hij aan het optreden was.

Bauhaus en Killing Joke, werden afgewisseld met Cure, Cult en Clash. David Bowie kwam buurten, en Ian Curtis werd tot leven gewekt in een mooie versie van Transmission. Ook U2 en The Sound kwamen voorbij en met nummers als The Magnificent Seven, In Between Days en She Sells Sanctuary op het repertoire is het niet meer dan logisch dat de voetjes van de vloer gingen – ik weet in ieder geval weer hoe de neuzen van mijn schoenen eruit zien. Met Ritsema ter vervanging van gitarist Steven Fitsch in de gelederen, wekte het geen verbazing dat ook een Spasmodique klassieker werd afgestoft. Met Cellar Of Roses werd naar de climax van de tweede set toegewerkt die verrassend eindigde met Anarchy in the UK.

Dancing Horses is een uitzonderlijk goede coverband met een ritmesectie die staat als een huis. Drummer Ronald Renirie en bassist Raymond Rotteveel zorgen voor een solide basis, waarop gitaristen Jeroen Happee en Stooker prima verder kunnen bouwen aan de spreekwoordelijke muren van geluid. Laatstgenoemde is een bovendien een veelzijdig zanger, die op prettige wijze een eigen invulling geeft aan nummers van anderen. Wie na het lezen van deze recensie denkt iets te hebben gemist, kan ik slechts gelijk geven. Daarom hoeft men echter niet te treuren, want reeds op 18 oktober a.s. kan men de schade inhalen, aangezien Dancing Horses dan acte de présence geeft tijdens de afterparty van het Black-Out Festival in Dordrecht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: