Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

First Blood

leave a comment »

De eerste keer bloed. Het moest er een keer van komen. Gelukkig viel de schade mee. Tand door je lip. Da’s een nadeel van tandjes. Eerst ga je kwijlen. Dan ga je huilen. Sommigen zeggen dat je er verhoging van kan krijgen en er zelfs verkouden door kan worden. Vervolgens komen ze door en is iedereen trots op je. ‘Grote knul, heb jij van die mooie tandjes?’ Al met al lijkt het krijgen van een gebit een voordeel. Je kunt gemakkelijker vast voedsel eten en je gezicht krijgt er meer expressie door. Je was al vertederend, maar nu is het nog eenvoudiger om die zogenaamde volwassenen voor je in te nemen.

Maar elk voordeel heeft een nadeel. Je kan net zitten en je leert kruipen. Ook staan en jezelf optrekken lukt al aardig. Het spreekwoord ‘met vallen en opstaan leert men’, lijkt door jou geïnspireerd. Hoewel opstaan nog niet zo soepel gaat, kan je vallen als de beste. Ineens blijken die tandjes in de weg te zitten. Je hebt nu eenmaal een zwaar hoofd, dus als je valt, doe je dat al gauw op je kersenpit. Dat ben je gewend en meestal huil je niet eens. Maar dat was deze keer wel anders. Daar ging je, plat op je gezicht.

Je hebt bonzen en ploffen. Dat zijn de geluiden die jij maakt als je valt. Meestal volgt na een bons een stilte en ga je vrolijk verder met waar je mee bezig was. Hetzelfde geldt voor een plof. Ook komt het voor dat je na een buiteling na enige aarzeling toch begint met huilen. Je bent dan geschrokken en vaak ook moe. Na de doffe plof die papa echter hoorde toen jij een tand door je lip viel was het direct hard huilen geblazen. In een paar stappen was papa bij je. Arm kind, van de bank op de grond is ook best een heel end als je zo klein bent.

Huilen dat je deed! Ik kon het je niet kwalijk nemen. Daar schrok ik niet eens van. Het was dat bloed. De eerste keer dat je bloedde. Nooit gedacht dat het zou gebeuren on my watch, zoals de Amerikanen dat zeggen. Schuldgevoel, bezorgdheid en medelijden vochten om de eerste plaats. Het resultaat was een gordiaanse knoop die zich diep in mijn maag nestelde. Ze leek pas te ontwarren toen bezorgdheid en medelijden weken omdat jij naar me glimlachte in mijn armen. First Blood, het leek of je er trots op was. Meneertje Rambo. Ik glimlachte terug als een boer met kiespijn, maar het schuldgevoel bleef nog lang knagen.

Written by thehotstepper

oktober 4, 2013 bij 10:26 am

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: